bu bir blog kaydıdır...

bir zamanların üniversitelileri

2012-02-01T10:51:00.000+02:00

kabarık ve muntazam taranmış saçlar. aşırı kalın favoriler. geniş bıyık. boğaz kısmı aşırı kalın ve uzun, geri kalan kısmı çok ince ve dar, vucuda yapışan kazaklar. (genellikle açık bok rengi) dümdüz zayıf gövde. aşırı ince kemerle giyilen düşük bel ve aşırı ispanyol paça kumaş pantolon. (ütü izi aşırı belirgindir) göz oyabilecek sivrilikte uçlara sahip yumurta topuklu ayakkabılar. kalın çerçeveli, geniş, kahverengi camlı gözlükler.
birbirlerinin bellerine sarılmaktan çekinmezler. sigara kullanmayanı yoktur. hızlı ve küçük adımlarla koşarlar. günde sadece çeyrek fakülte tostu yiyerek yaşayabilirler. onları hiç bir zaman kalem, kağıt, defter, kitap, ders notu gibi şeylerle birlikte göremezsiniz. sakin, güleryüzlü ve esprilidirler. macerayı severler. gözüpek, korkusuz ve atılgandırlar. en küçüğü 25 yaşındadır. boy ortalamaları 180 cm kilo ortalamaları 50 kg'dır.
ellerini ceplerine koymayı severler. en az bir elleri her zaman mutlaka ceplerinde durur. toplu halde fotoğraf çektirmekten hoşlanırlar. fotoğraflarda grubun önüne eğer o mekanda bir müzik aleti varsa onu koymayı severler. eğer yok ise mutlaka çiçektir böcektir ottur çöptür bişey koyulur o fotoğrafa.

ben bu hafta çok üşüdüm beyler

2012-01-29T16:44:00.000+02:00

bazı insanların söylediği bazı cümleleri düşünüyorum arada. ulen ne güzel demiş diyorum. sonra bi bakıyorum meğersem o lafı çok sevilen ünlü bi şair yazar filan demiş. o an düşünüyorum. ulan kendi cahilliğime mi yanayım yoksa o kişinin antiüretgenliğine mi diye. kendi cahilliğime yanmayı tercih ediyorum. bence doğrusunu yapıyorum. çünkü o kişi o lafı ülen herkes biliyordur nasıl olsa diye içlenip de söylemiş olabilir ve ne demiş şair ne demiş yazar da demeyebilir bu yüzden. cahil olan benim. ama siz söyleyin yine de. ne demiş şair filan diye. mesela ben burda size phil jackson'ın laflarını yok basketbol şöyledir yok basketbol böyledir diye yazsam ben dedim sanırsınız. ha nolur, siz sonradan da öğrenemezsiniz bunu phil jackson'ın dediğini. vay ulan bu stickman çok büyük adam diye düşünür durursunuz. size de yazık lan. olan size olur yani.

kayıt altına alınan ufak ayrıntılar diye blogum var güyya fakat bazı kadınların bişeyler anlatırken değindikleri gereksiz ayrıntılar benim mantık değerlerimi alt üst ediyor. mesela nasıl diyim, şöyle bi örnek vereyim. anlatıyor; -geçen gün çöp kutusunun yanından geçiyordum, yeşil bir çöp kutusuydu, içinde kırmızı iple örülmüş üstünde çiçek desenleri olan, düğmelerinden biri kopmuş, kolunun kenarı biraz sökülmüş eski bir hırka vardı. sonra bizim ayselle karşılaştım. çok hastaymış.. gibi... yani çöp kutusunun yeşil olması, hırka ve hırkanın özelliklerinin konuşmanın amacında hiç bir yeri olmadığı, kadının ve konuştuğu kişinin hayatında en ufak bir değişiklik bile yaratmayacağı halde, asıl söyleyeceği konunun sadece aysel'in hastalığı olmasına rağmen böyle ayrıntıları anlatmak için iki saat konuşmalarını ben anlamıyorum yavv. aklım beynim almıyor bunu neden yaptıklarını.

geçen gün cebimde 5 metrelik şerit metreyle sokaklarda dolaştığımı, bununla da yetinmeyip şimdi ismini vermek istemediğim bi firmanın müşteri servisine filan bindiğimi, o müşteri servisinin şehrin inanılmaz yerlerine gittiğini ve o yerleri en son gördüğümden beri inanılmaz değiştiğini, adeta başka bir şehirde olduğumu düşündüğümü anlatsam insanlara. hadi müşteri servisini ve sonrasını anlayışla karşılayabilirler fakat o 5 metrelik şerit metrenin cebimde olmasını kaldıramazlar gibime geliyor. üstelik havanın çok soğuk olduğunu ve bu soğuk yüzünden hasta olmanın eşiğinden döndüğümü de söylesem. sonra da siz 5 metrelik şerit metreyle hava sıcaklığının düşüklüğü arasındaki bağlantıyı kurmaya çalışsanız ama kuramasanız. bir de o gizli firmanın hangi firma olduğunu merak edip dursanız yada bunların hiç birini düşünmeyip, ne diyo la bu! deseniz. bunların hepsi mümkün şeyler.

soğukta yapıldığında "beklemek" insanı hastalamanın eşiğine getiren bir eyleme dönüşebiliyor. dünyaya gelirken üstümüze yazmaları lazımdı "soğukta bekletmeyin" diye. hatta "oda sıcaklığında muhafaza edin" bile yazabilirlerdi. soğukta beklemeyin arkadaşlar. hadi evinize gidin.

made in japan

2012-01-26T20:22:00.004+02:00

bi gün kafama esse. atlayıp uçağa japonyaya gitsem. orda bi kaç japon arkadaş edinsem. onlar da bizim karaktersiz insanlarımızın yabancılara yaptığı gibi günlük hayatta kullanılan kelimeleri küfür şeklinde öğretseler bana. sonra onlar yokken bi lokantaya gitsem. garsona desem ki o ağzıma çok yakışan japoncamla; bana bi tabak o güzel mi güzel japon çorbanızdan getirir misin? ama bunu japonca; sizin meşhur ebenizin amı çorbası varmış, onu içmeye geldim be ne bakarsın öyle yarrağımın kafası! demiş olsam. bunu duyan garsonudur, aşcısıdır, komisidir, şefidir bi toplansalar. turist murist demeyip orda ağzımı burnumu kırsalar. üstelik henüz dünyaya yayılmamış, sadece japonların bildiği gizli bir dövüş tekniğiyle yapsalar bunu. japonyalarda hastanelerde yatsam aylarca. sonra türkiye'ye gelince atıp tutsam bu japonların arkasından. abi çok manyak bi millet bu japonlar. aman oraya gitmeyin, çorba isteyince bir temiz dövüyolar adamı desem. üstelik öyle bir teknikle dövüyorlar ki ben böyle şey görmedim hayatımda desem. japon arkadaşlarımın bana yaptığı pisliği de hiç öğrenemesem. sırf çorba istedim diye dövüldüğümü sansam tüm hayatım boyunca. japonyaya nefret duysam hep. çoluğumu çocuğumu japon düşmanı olarak yetiştirsem. arkadaşlarıma hiç geyşa anısı filan da anlatamasam. nereye anlatıyosun tabi daha ilk gün gitmişim dayağı yemiş vizem bitene kadar da hastanelerde kalmışım. hiç geyşa yüzü göremeden gelmişim koskoca japonya imparatorluğundan.

şu iki konuya değinmek istedim

2012-01-22T20:51:00.001+02:00

mesaj iletildi!

her saniye ama her saniye sevgilisiyle mesajlaşan insanlar 2008 yılında belediye tarafından toplanarak küle dönüşene kadar yakma veya kireç kuyusuna gömme yöntemiyle imha edildi sanıyordum lan ben. meğersem hâlâ varmış onlardan. belediye başa çıkamamış. dolanıyorlar etrafta. telefon ellerine yapışmış artık. o şekilde evrimleşmeye başlamışlar bile. mesajlaştıkları kişiyle çocukları filan olursa o çocuk eline küçük bir telefon yapışık şekilde doğacak kesin. yazık yavrucağa...

oh my god! they killed stickman! you basterds!

müziğe başlasam, süper şarkılar yapsam. dünyaca ünlü süper derecede sevilen bi kişi haline gelsem. şarkılarımı herkes söylese filan. sonra 28 yaşında ölsem. herkes bi kaç gün üzülüp sonra unutsa beni. 27 değil de 28 yaşında öldüğüm için kimse iplemese. 27 yaşında ölenleri sevdikleri kadar sevmese kimse beni. üstelik daha 28'ime gireli de bir gün olmuş olsa. 1 günle kaçırsam 27 yaşında ölen meşhurlar listesine girmeyi. 27 yaşında ölenler tarzı videolar oluştururken insanlar beni esgeçseler filan. yer alamasam o videolarda. sadece bir günle...

internet/2012/can sıkıntısı teorisinin çöküşü

2012-01-21T08:01:00.001+02:00

internetin internet olduğu zamanlar da bitti gibi geliyor bana. bu internette bişeyler eskisi gibi değil. daha tatsız daha tuzsuz gibi ama tam olarak da bilemiyorum ne olduğunu.

şu 2012 yılına girdik gireli sanki yeterince derdim yokmuş gibi mevlam yeni bi dert sardı başıma. belki size de sarmıştır. lan bu 2012 yazması ne zor bi yılmış lan öyle. şimdiye kadar şöyle şeyler yazdım 2012 yazacağıma; 112, 1012, 2120, 2002, 2112. yemin ederim bak. şimdiye kadar hayatımdaki hiç bir yeni yılda böyle zorluklar yaşamamıştım.

bi de ben bişey düşündüm ve sanırım doğru. aslında canımız sıkılmıyor lan. sadece yapmak istediğimiz şeyleri çeşitli nedenlerden ötürü yapamıyoruz. sonra da buna canım sıkılıyor diyoruz. canımız filan sıkılmıyor bunu bi unutalım. zaten şu dünyada insanın canının sıkılması gibi bişey mümkün değil bence. yapacak o kadar çok şey var ki bırak canının sıkılmasını, ömrün yetmez lan ömrün. yapmak isteyip de yapamadığımız şeyleri hayal etme ve devamında onları hiç yapamayacak olma sonucuna tekrar tekrar ulaşma süreçlerine kısaca; canım sıkılıyor diyoruz. yapmak istediğimiz şeyleri bi yapabilsek o zaman görürsünüz aslında hiç canımızın sıkılmadığını. mesela sadece uçabilsek bile. bu mümkün olsa. en az bi 100 yıl canımız sıkılmaz bence. gerisini siz düşünün.

pastel boya ile umut sarıkaya mutsuzluğu 2

2012-01-19T20:08:00.002+02:00

birincisi burada

kanepeye uzandım ve olaylar gelişti

2012-01-19T06:02:00.001+02:00

geçenlerde bi gün telefon çaldı. türk telekom arıyor. yeni bi internet kampanyamız var, çok uygun bir fırsat. haa siz zaten ttnetliymişsiniz bu fırsattan yararlanamazsınız!... dediler. ulan siz deli misiniiiiizz divane misiniz? beni aradılar ve böyle dediler lan. ben tek kelime bile etmedim. kendi kendilerine bişiler yapıyolar ama anlamadım. canları çok sıkılıyor galiba.

geçen gün bi ayakkabı reklamı gördüm. zayıflatma ayakkabısı. hah işte ben onun metin yazarıyla buluşup bişeyler konuşmak istiyorum. şey diyor; bu ayakkabıyı evin içinde, pazara giderken, arkadaşlarınızla gezerken, işe giderken ve hatta hafta sonu yürüyüşlerinde bile giyebilirsiniz... VE HATTA HAFTASONU YÜRÜYÜŞÜ... ulan sanki haftasonu yürüyüşü yapmak o saydıklarından çok çok zor, çok çok imkansız bişeymiş gibi. inanılmaz sinirlendim lan.

hani rüyalarımızda tanımadığımız kişiler görürüz ya. ha işte onların hepsiyle daha önce mutlaka bi yerde karşılaşmışızdır, yolda yürürken yanımızdan geçen biri, tramvayda giderken dışarda gördüğümüz insanlar gibi gibi gibi. yani mutlaka bi yerde görmüşüzdür onu. ben demiyorum bunu bilim diyor. beynimiz yeni birini yaratamaz ya hani işte burdan yola çıkarak biz de hiç tanımadığımız pek çok insanın rüyasına değişik değişik şekillerde girmiş olabiliriz lan. bu harika bişi değil mi. bence süper. acaba beni kimler nasıl görmüşlerdir rüyalarında çok merak ediyorum.

yine bi takım kısa yazılar filan

2012-01-10T12:47:00.000+02:00

arkadaşlar! ne zaman uzun zamandır sesi soluğu çıkmayan, ortalıkta gözükmeyen bi ünlü düşse aklıma hemen bir kaç gün sonra o bişeyler yapar. dikkat edin bak emrah bi kaç gün sonra bişeyler yapacak kesin.

bu nba'e üniversiteden gelen oyuncular hangi bölümden mezun olup da geliyolar çok merak ediyorum. ki aslında asıl merak ettiğim konu o heriflerin üniversiteyi filan nasıl bitirebildikleri. hocalar filan bunlar basketçi diye kesin fazla fazla not veriyodur. kanaat notuyla geçiyolardır hepsi.

hani tükelim çılgınlığı tüketim çılgınlığı diyip duruyoruz ya sürekli. aslında tüketim çılgınlığı kadar üretim çılgınlığı da var. ve bence işin kökü burda. eğer üretimi kesersek sorun ortadan kalkar. gördüğünüz gibi iki saniyede çözdüm olayı. şimdi evlere dağılabiliriz. ama üretimi kestiğimiz için eve varınca ne yiyecez onu bilmiyorum. onu da siz çözün. oldu amına koyum her boku biz çözelim. hayret bişey lan. adamı hasta etmeyin.

şu dünyada en anlamadığım sevinçlerden birisi de eski türk filmlerindeki baba olacağını öğrenen adamın sevincidir. böyle bi kıyamet, bi bağırmalar, bi amansız aşırı hızlı koşmalar, tüfekle sağa sola ateş etmeler, köy kahvesine dalıp herkese benden çay demeler, kerim amcaya koşup baba oluyorum kerim amca diye haykırmalar filan. sanki herifin çocuğu bi aynşayn doğacak. sanırsın bi nikola tesla doğacak. böylesine emin bir sevinç yaşıyorsun. ulan alt tarafı ahmet doğacak mehmet doğacak. hadi bilemedin hasan doğacak. neyine bu kadar seviniyosun.

pastel boya ile umut sarıkaya mutsuzluğu

2011-12-24T23:10:00.000+02:00

can sıkıntısı bazen böyle güzel sonuçlar doğurabiliyor. dolaptaki bi kolinin içinde tesadüfen bulduğum eski ve az renkli pastel boyalarla boş bir a4 kağıdının birleşimi. kardeşim bunu çerçeveletmemiz gerektiğini söylüyor. umut sarıkaya iyi adam lan. ve bence pastel boyalar ilkokullardan kaldırılmalı. burdan öğretmenlerimize ve milli eğitim bakanlığına sesleniyorum. pastel boyayla resim yaparken hatanın affı yok. bu yaşımda bile beni strese soktu. varın siz ilkokullu bebelerimizi düşünün. yok elim kayacak, yok boya karışacak. nitekim yüzü tam olmadı sizin de gördüğünüz gibi. ve bunu düzeltme şansı yok. neyse. başka bir pastel mutsuzluk önümüzdeki günlerle sizlerle...

sigortacılık , marangozluk ve human planet

2011-12-23T00:39:00.001+02:00

sigortalatmak başka, ergolatmak başkaysa niye ergolatıyım lan. sonra bişi olunca sigortası yok ergosu var. sigorta buna para ödemez... diyeceksiniz demi. enayi değilim ergo, kusura bakma. git bunları başkalarına yutturmaya çalış.

geçenlerde bizim odadaki dolapların gevşeyen, tam kapanmayan ve gıcırdayan kapaklarının, kardeşimin 15 liraya aldığı küçük matkap gibi vida sıkıcı ve sökücü şarjlı bir aletle vidalarını söküp, kapaklarını çıkarıp gıcırdayan yerleri yağladım. sonra taktım ve kapakları düzgün kapanacak şekilde sıktım. aslında kapakların tam düzgün kapanma şeysini kardeşim ayarladı. şimdi onun yaptığı bişeyi sanki kendim yapmışım gibi anlatmayım burda. herneyse ya. bütün bunları yaparken şunu anladım ki marangozluk dünyanın en keyifli işi olabilir. tabi marangozluk tam olarak böyle bi olay değil ama yine de inceden bi ipucu verdi. zaten evdeki dolabımsı-masamsı bişeyi söküp keserek kendime şahane bir bilgisayar masası oluşturma fikrim var. hatta bu projeye dökülmüş bilgisayarda 3 boyutlu modeli çizilmiş (bunu da kardeşime çizdirdim) ve koli kağıdıyla 1'e 1 ölçülerde fakat %90 küçültülmüş haliyle ufak bir modeli de yapılmış durumda. sadece kesici lazım. şu beyin ameliyatlarında kafatasını kesiyolar ya hani. ondan lazım işte yav. onsuz mümkün değil. o olsa hiç bir ekstra malzeme kullanmadan süper bi bilgisayar masası yapcam.

şu human planet yani insan gezegeni belgesel serisini izlemenizi tavsiye ederim. gerçi ben izleyeli çok oldu da şimdi aklıma geldi işte. hakkaten ilginç şeyler var. mesela hindistanda bi pazar yerinde bi ton maymun var ve pazarcıların sattıkları meyve sebzeleri çalıyolar. tabi kutsal hayvan sayıldıkları için kimse bişi yapamıyor. bi maymun tanrısı varmış da onun tarafından korunuyormuş bu maymunlar. durum bu. fakat maymunların şöyle bi piçlikleri var ki sadece yiyip de karın doyurmak için çalmıyolar. baya bildiğin yağmalıyolar. hatta sırf can sıkıntısından ve piçlik olsun diye yaptıklarını düşünüyorum. ısırıp ısırıp atıyolar lan meyveleri sebzeleri. baya sapık hayvanlar. gerçi bu belgesel serisinde gördüğüm en sıradan şey bu olabilir. maymun emzirip sonra onu tencerede haşlayıp yiyen insanları mı ararsın, cenazelerini parça parça kesip kuşlara yedireni mi ararsın. böyle ilginç ilginç şeyler var. bi de bu belgesel serisi new york'da kişi başına bir fare düştüğünü iddia ediyor. bunu da duydum ya. artık sikseler gitmem new york'a. (fareler olmasa kesin gidecektim zaten. fikrimi değiştiren tek şey fareler)

bilinmeyen bir cisim

2011-12-19T23:22:00.000+02:00

bu ne ya? ne bu? gerçekten bak! biri bunun ne olduğunu bana söyleyebilir mi lütfen? cevap bulamıyorum bunun ne olduğuna. vazo desem değil, tabak desem değil, surahi desem değil, saksı desem değil, çaydanlık desem değil, kavanoz desem hiç değil. ne ya bu! ne bu lanet şey kafayı yiyecem yemin ederim. küçükken bunu ters çevirip mağaracılık oynardım. bi de olduğu yerde çevirerek çarkıfelekçilik oynardım. çok güzel döner bu... buu... lan ne buuu! allahın cezası, biçimsiz, yaratık eli gibi bişey. kim nasıl bir amaç ve mantıkla üretti bunu?! hadi o üretti. alan neden aldı? ne diye aldı? ne olduğunu düşünüp aldı? niye böyle bişeye para verdi? en iyisi atıyım ben bunu balkondan. bu sorular beynimi eritip bitirmeden önce atıyım ben bunu. bana başka kurtuluş yok. ne olduğunu bilmediğim bu nesneyi yok etmeliyim. ancak o şekilde huzura erişebileceğimi düşünüyorum. bilinmeyen bir cisim beni kendine doğru çekiyooo.....

beni doğaya salın

2011-12-13T18:44:00.000+02:00

çok uzun zamandır doğadan o kadar çok uzaktayım ki dün oturma odasında gördüğüm bu bitkiye dokunma ihtiyacı hissettim. hatta ona tutundum. bi süre ona öyle tutulu kaldım. ona değince kendimi iyi hissettim. sanki böyle bi arındım, temizlendim. içime bi saflık doldu, bi enerji akıştı böyle. bi rahatladım. benim bi ormana filan gitmem lazım ya. doğallı bi yerlere gitmem lazım. toprağa basmak, ağaçlara dokunmak istiyorum. çalı çırpıya değmek istiyorum. yerde bulduğum bi ağaç dalıyla toprakları filan eşelemek istiyorum. ormanın taze soğuk havasını soluyum, üstüme güneş ışığı gelsin istiyorum. ayaklarım orman çamuruna bulansın filan. yıllardır ebeveynlerimin bu tarz saçpa sapan bitkileri evin içinde saksıda neden yetiştirmeye çalıştıklarını, çiçek dedikleri ama yapraktan başka bişi olmayan otumsu şeyleri neden eve doluşturduklarını anlamaya çalıştım. babamın bunları sulamak için nasıl üşenmediğine sinirlendim. bu tarz şeylerin evde boşu boşuna yer kapladığını düşünüp sinir katsayımı arttırdım, kendi kendime söylendim. ama şimdi anlıyorum lan. evet anlıyorum onları. ormanın içinde, karşısında göl olan ahşap bir evim olamayacağına göre bundan sonra bu bitki benim herşeyim. bundan sonra ona gözüm gibi bakmazsam dövün beni.

yalan olmasın

2011-12-11T00:45:00.000+02:00

bazı kızların un helvası gibi koktuğunu düşünüyorum. belki de yanılıyorumdur. belki de un helvası gibi kokmuyorlardır da irmik helvası gibi kokuyolardır. yada ne bileyim çikolatalı puding veya revani gibi kokanlar da olabilir. cacık gibi kokan var mı acaba. olsa çok güzel olur. salatalık kokan bi kız bence iyidir. belki de şeftali. ama yani koklamadan da bilemem valla şimdi yalan olmasın bak. şimdi yalan olmasın bakmış. hayır nolacak ki yani yalan olsa. hadi söylüyorum tamam mı un helvası diyorum. noldu yani şimdi bu yalansa? nolacak ki yani yalansa bi söyleyin. sanki tutuklanıyoruz yalan olunca. alla alla ya. al ulan al! un helvası! un helvası!

hani böyle insanlar vardır ya. bişey anlatacak olurlar ama daha ilk cümleden insanın beynini sikerler. gereksiz yere lafı uzatırlar. şöyle mesela; -geçen gün şey oldu ya çok acayip bişi bak şimdi sabah 7 gibi uyandım ama 8 de olabilir şimdi yalan olmasın. ne yalan olmasın ya! nee! 7 gibi kalkmış olması yalan olmasınmış. lan yalan olsa NOLACAK LAAAN NOOOLACAK YALAN OLSA!!! 7 veya 8 ne farkeder lan.

döner yanıyor, vedat susmuyor!

2011-11-16T18:49:00.000+02:00

geçenlerde vedat milor'ü bi dönercinin önünde gördüm. dönerci yaşlı, zayıf, ufak tefek ve titrek bir adamdı. hafiften de sinirli ve ters bir tavrı vardı. üstüne üstlük telaşlıydı, vedat milor ise sabırsız ve meraklı! dönere ve soğanlara feci feci bakıyordu... aynı zamanda program çekmenin de derdindeydi. devasa kalınlıkta bir döner vardı ve bu dönerin etrafında yeni bir habitat oluşmuş gibiydi. döner öylesine büyüktü ki bi danayı direkt olarak döner demirine takmışlar gibi bir görüntü vardı. etraf kalabalıktı, dönercinin içi kımıl kımıl insan doluydu. ortamda bi acele, bi kaos hakimdi. böyle anları hiç sevmiyorum, o kalabalık, o hengame, o herkesin acele tavrı beni bunaltıyordu. bi duruuuun laaan! diye bağırasım geliyordu. televizyondan izlemesi bile başıma ağrı sokmuştu. dönerci o kımıl kımıl bi sürü insana döner yetiştirmeye çalışıyor, canhıraş bir şekilde kendinin üç katı döneri pişirmeye ve kesmeye uğraşıyordu. döner o kadar büyüktü ki adam pişen bi kısmı kesene kadar ateşte kalan kısım bazen yanıyor bazen de yanmaktan zar zor kurtuluyordu. fakat bu hengame içinde vedat milor hız kesmeden sorular soruyordu; et ne eti? nerenin hayvanı bu? yağlı mı? hangi otu yemiş bu hayvan? otlakdaki diğer hayvanlarla arasında husumet olmuş mu? ayran var mı? bana şurdan kes usta, yağlı tarafından kes! (he oldu o hengamede sana yağlı tarafını ayarlayacak)(adam bi yağ takıntısı tutturmuş gidiyor yahu)

dönerci dayı, vedat milor'ü ipler gibi yapıyor, sorularına ve isteklerine kısa, -git burdan artık! -ye de bi defol ya! -yağını sikeyim! dercesine cevaplar veriyordu. adam ekmeğinin derdindeydi. yaldır yaldır yanan ateşin önünde kıpkırmızı olmuştu ve saniyede 10 kişiye döner keserken vedat milor'un susmaması, bir dönerci için ağır ve luzümsuz sorular sormaya devam etmesi üzerine döner pıçaaylan vedat ağabeyimize girişecek sandım. çünkü ben olsam girişirdim. vedat milor'un az pişmiş, yağlı yerinden ve soğanlı döner isteği üzerine eline herkese verdiklerinden bi döner ekmek tutuşturuverdiler. vedat milor daha ekmek eline temas eder etmez yumuldu. çocuklar gibi şendi o an. dünyanın en mutlu insanıydı. ustanın yüzüne bakarak -bi de ayran olsa şimdi... gibi bişeyler dedi. hemen eline bi ayran tutuşturuverdiler, yeter ki gitsindi, yeter ki sussundu ama susmuyordu. yorumlarına devam etti. hayvanlar gibi yanan yüksek ateşte çok hızlı pişirilen etin doğal olarak sadece dışı pişmiş iç kısımları hafif çiğ kalmıştı. vedat milor bunu; -iyi olmuş tam istediğim gibi dışı pişkin, içi hafif çiğ... et yediğinizi anlıyorsunuz... diyerek yorumladı. pardon ama vedat milor ağbiciğim, et yediğinizi anlamanız için yeteri kadar sebep yok mu zaten? önünüzde devasa bir döner var, döner ustası var (üstelik sinirli), döner bıçağı var, döner yemek isteyen kaos yaratan kımıl kımıl insanlar var. ama sen sırf iç kısımlar hafif çiğ pembemsi olduğu için mi anlayabiliyorsun et yediğini? hıı!

boğdu beni o kaos ya. sokağın kenarı, bi ton insan sokaktan geçiyor, dönerciye giren çıkan belli değil, içerisi kımıl kımıl karınca yuvası gibi insan kaynıyor, içersi mahşer yeri, içersi ana baba günü! dönerci döneri yakmama, insanlara döner yetiştirme ve aynı zamanda vedat milor'un sorularına cevap yetiştirme, isteklerine he deme telaşında. vedat milor soru sorma ve o dönerin en yağlı yerini kapma telaşında. sorular sorular aklımdaki sorular, at bunlarıı kenaraaa! ekranın karşısında yattığım yerde yoruldum lan resmen, başıma ağrı girdi. sonra dayanamadım değiştirdim kanalı. nefret ediyorum aceleden, kalabalıktan ve böyle ortamlardaki hızlı konuşmalardan. bi sakin olun abi ya iki dakka bi sakin olun ya.

seydişehir

2011-11-11T13:14:00.000+02:00

seydişehir'e sık giden insanların arasında büyüdüm. etrafımda sürekli seydişehir'e gidip duran ve birilerinin seydişehir'e gittiğinden bahseden komşular, akrabalar, tanıdıklar, insanlar vardı. ben bir kere mi gittim iki kere mi ne. babamın dayıoğlu ordan bi kızla evlendiydi. onda da pek bişey hatırlamıyorum. o yüzden seydişehir benim için hala gizemini koruyan kayıp bir anadolu yerleşkesidir. insanlar orada neler yapar, nasıl yaşar, toprağı verimli midir, tarım ve hayvancılık faaliyetleri nasıl yürür bir fikrim yok. benim takıldığım nokta, yıllardır beni deli eden asıl konu şu aslında. hani dedim ya yıllardır etrafımda sürekli seydişehir'e giden ve bazı kişilerin seydişehir'e gittiğini konuşan bir çok insan var diye. he işte bu insanlar seydişehir'in söylenişinde ortak bir paydada buluşamıyorlar. "şeydişehir" diyen var. "falanca şeydişeyirine gitmiş" diyen var. çok az olmakla birlikte normal "seydişehir" diyen var. tıpkı oksijen kelimesinin ev anneleri arasında "okşijen, oşşijen, oşsijenli" olarak söylenişi gibi kayıp, savrulmuş, yaralı ve kahırlı bir kelime seydişehir.

yüksek çözünürlüklü cümleler

2011-11-06T19:13:00.000+02:00

pringles'ı ilk ve son kez star gazetesinin çıktığı gün yiyenler olarak birleşsek dünyadaki tüm kontrolü rahatça ele geçirebiliriz. bu lafıma gerçekten inandınız mı fakirler? inanmışınızdır bence çünkü umut fakirin ekmeğidir. inanmayın lan. olur mu hiç öyle şey. nasıl geçirelim. para yok pul yok. hiç bir bok yapamayız biz bu fakirlikle. neyse lan üzülmeyin. ekmek bulamıyorsanız pringles yiyin. pringles bulamıyorsanız umut yiyin. umut da bulamıyorsanız e artık daha ne diyim ben size! pringles kutusu büyüklüğünde bok yiyin.

türkiyedeki tüm evlerin mutfaklarında buzdolabının üstünde davul fırın olduğuna yemin edebilirim. yada aman lan banane. ne yemin etcem. yavşağın teki sırf ben haklı çıkmayım diye o gün başka bi yere koyar davul fırını. sonra bi çarpılırım yalan yere yemin ettim diye. bi de onunla uğraş dur. daha kanal tedavisi yeni bitti zaten.

ben bi yere hiç tam vaktinde gidemiyorum lan. bi türlü ayarlayamıyorum. geç kalıyorum sanacaksınız siz şimdi. hayır. geç kalıyor olsam bu kadar dert etmezdim sanırım. erken kalıyorum ben. sürekli en az 10 dk erken varıyorum gideceğim yere :( bi türlü ayarlayamıyorum. e evden 10 dk geç çıkıver diyeceksiniz siz şimdi. denedim. onu da denedim ama olmuyor. hatta yolda oyalandım, yolu bile bile uzattım ama ne denediysem bi türlü başaramıyorum. hep erken kalıyorum :(

(umarım son paragrafı farklı konular üzerine çekerek espri yapacak biri çıkmaz aranızdan. çünkü öyle bi durumda altından kalkamayacağınız laflar sizi bekler gençler. akıllı olun) (belki de aklınızdan bile geçmedi lan. benim fesatlığım. çünkü ben böyle bir yazı görsem piçlik olsun diye yorum olarak hemen; "erken geliyorsun demek ;)" veya "geçmiş olsun" yazardım) (azcık iğrenir gibi oldunuz sanki benden)

mutsuzluğun resmi

2011-10-16T22:29:00.000+03:00

şu dünyada milyon çeşit hastalık varken, her an otobüs çarpıp kafamızın patlama ihtimaliyle yaşıyorken, hiç değilse dişlerimiz çürümeyecek şekilde yaratılsaydık daha iyi olurmuş gibime geliyor. o kadar mutsuzum ki.

bu sefer erken gittim, çürük ilerlememiştir daha, beş dakikalık bir tedaviyle dolguyla kurtarırım diye düşünürken çürüğün sinsice ilerleyip dolguyla kurtulamadığıma mı yanayım, cağnım dişimin avradının sikildiğine mi yanayım, dört gündür yarım ağızla bişiler yemeye çalıştığıma mı yanayım, o koltukta çaresiz bir şekilde yattığıma mı yanayım, daha en az iki seans gidecek olmama mı yanayım, bi de bunun üstüne hayvan gibi para bayılacak olmama mı yanayım. neye yanayım lan ben. yaklaşık üç buçuk yıl aradan sonra başka bir diş ile tekrar dişçi koltuklarındayım. neyse ki dişçim iyi ve şeker gibi bi adam. beş saniyede bir espri yapıyor mesela. işin tek iyi yanı bu.

düşük çözünürlüklü cümleler

2011-10-10T14:31:00.000+03:00

ince belli bardakların üzerine küçük süzgeç koyarak çay dökmeyi bıraktığımız günden beri hayat biraz daha endüstriyel. uzun zamandır çaydanlıkların içinde büyük süzgeç haneleri var ve bardaklarımız daha büyük ince belli saplı bardaklar veya onlardan da büyük saplı bardaklar, hatta kocaman porselen kupalar. bu çok amerikan lan.

bana kalırsa şu kabarık montlar çıktığından beri hayatmızda bişeyler eskisi gibi değil. ne olduğunu tam kestiremiyorum ama eskisi gibi değil işte. 35 yaş üstü insanlar giymese daha güzel günler bizi bekliyormuş gibime geliyor. ulan şu paragrafta bi tane net cümle kuramadım ona yanarım. gibime geliyormuşmuş da, kestiremiyormuşmuş da, bişeylermişmiş de. sana ne ulan elalemin giydiği monttan. o o şekil geyinir bu bu şekil geyinir lakin öyle değildir. (hah iyice bokunu çıkar afferin evladım)

benim de pek çok kişi gibi ara sıra oyunculuk yapmak istediğim zamanlar oluyor. ama öyle milyon dolarlık yapımlar, süper aksiyonlu filmlerde başrol filan değil. flash tv'de yayınlanan gerçek kesitte oynamak istiyorum ben. o fon müziğinde, üstümde kabarık bir montla, sokakta sigara içerek yürüdüğümü düşünsene. o bile yeter. ibretlik bir bölüm olur.

yüksek çözünürlüklü cümleler... pek yakında...

sarı sarı

2011-10-08T20:48:00.000+03:00

selamün aleyküm. ben bundan yıllar yıllar ama teeee o kadar çok yıl ki yani şimdi asla öyle bi insan değilim yani bunu bilin isterim. he işte bundan yıllaaaar yıllaaaaar önce çok çooook eskiden bi ara korsan sidicide çalışıyordum. m.ö. 3000 filan ya düşün artık. dükkanın sağında ve solunda kadın kuaförü vardı. öyle de ballı bi yere denk gelmişim sorma gitsin. o sıralar mahsun kırmızıgül arkadaşımız henüz yönetmeliğe çok merak sarmamış. en fazla kendi kliplerini filan yönetiyor ve şarkılarını söylüyor. ben gelen müşterilere vcd filan çekiyorum yani öyle günler. insanlar vcd film filan alıyor yani düşün o kadar eski yıllar. çalıştığım dükkan da malum korsan sidici. her çeşit mp3 mevcut. sarı sarı diye bir şarkısı vardı mahsun kırmızılgül'ün o zamanlar. hayvan gibi de 5+1 sistem var dükkanda. yandaki kuaförlerden birinde de sarışın, yüzüne bakmağa bile doyamayacağın cillop gibi bi kız çalışıyor. he işte ben bu kız öyle dinlenmek için filan dükkanın önüne çıktığında veriyodum coşkuyu kolonlara, 5+1 gümbür gümbür saaarıı sarıı, kimiiin yarııı, en güzeliii, beğeeniim sarıııı diye bağırttırıyordum mahsun'u. bunu nasıl bir amaçla, nasıl bir beklentiyle yaptığımı inanın bilmiyorum. sarışın kızdan nasıl bir geri dönüş alacağımı umarak yapıyordum acaba. galiba şarkıyı duyup dükkana gelecek ve; -vaaay! sarı sarı hee! o zaman ay vanna sak yor big dik! diyip benimle sevişmeye başlayacak gibi bir his vardı galiba içimde. neyse daha fazla konuşmayım isterseniz. zaten muhtemelen bundan sonra girmezsiniz bloga filan. et et twittterdan da unfollow et hadi :(

fırat ç.

2011-10-06T23:08:00.002+03:00

turşucu ve kablocu

2011-10-03T16:07:00.001+03:00

geçen gün markette yürüyordum. turşuların yanından geçerken adamın birine, parmağımla turşuyu işaret ederek; -hocam bu domates turşusu mu? diye sordum; adam bana; -önce o eli bi indir! demedi. çok basit ve net bir şekilde; -hayır o biber turşusu diye cevap verdi. böyle bir gün geçirdim. iki üç saniye biber turşusunu domates turşusu sandığım için derin bir utanç yaşadım kendi içimde ama bunu etrafa çaktırmadım. sanki hergün biber turşularını domates turşusu sanan biri gibi davrandım. insanlar bana hiç bişey yapamadı. çünkü onları oyuna getirdim ama orda tanıdığım biri olmadığı için de sevinçliydim. çünkü beni tanıyan biri o ana şahit olsa bunu hayatım boyunca benim başıma kakabilirdi. gerçi bu ihtimalden korkup bu olayı buraya yazmam da akıl alır şey değil doğrusu.

basit ve net konuşmalar günüydü evet. aslında hemen bu olayın öncesinde başka bir net ve basit konuşmalı olay daha yaşadım. onu da anlatayım size. neden anlatmayayım sanki. tabi ki anlatırım. sonuçta sizler ülkemizin güzel insanlarınısınız. öyle değil misiniz. öylesiniz. hatta çok seksi insanlar bile olabilirsiniz. neyse seksiler bi dinleyin hele. iki gün önce aldığım ses uzatma kablosunun bi ucunda problem olduğunu eve gelip paketini açtığımda anlamıştım. bir şey olmaz herhalde yahu! dedim kendi kendime. ama bir şey oldu. hem de öyle bir şey oldu ki of beybi. kabloda temassızlık vardı ve sesi düzgün iletemiyordu. o an kabloyu alış anım aklıma geldi. 5 metrelik kabloya 7 lira fiyat biçen dükkan sahibine karşı -beş milloon olmaaz maa abeeem! demiştim. (yıl 2011 adam hayatından hala atamamış altı sıfırı) o sırada en gariban halimle elimde 5 türk lirası tutuyordum. adam -olmaz dedi. -olsun yeaaaa, hep burdan alıyoz bak! (dünyanın en kötü pazarlık yapan adamı terk) adamdan şöyle bir cevap geldi; -gablolarımız galiteli. (haa kaliteliyse tamam o zaman, ben kalitesizdir diye 5 olsun demiştim) offlama, puflama ve eeahh gibi sesler çıkartarak adama 10 türk lirası uzatmıştım ki -neyse hadi 6 alayım.. dedi. yani 1 türk lirası için piçlik yapmıştı. çünkü o bir piçti. hatta birazcık da gavat olabilirdi. bana pozuk gablo satmıştı. kablonun bozuk olduğunu anlamamla o adamın dükkanını bombalama isteği uyandı bende. yarın gidip bu kabloyu o adamın götüne sokacağımı filan söylemeye başladım kendi kendime. kendi kendime böyle şeyler konuştuğum olmuyor değil. hayalimde yarın dükkana gittiğimi canlandırıyor, kabloyu adamın suratına çalıp -hani kaliteliydi lan hanii! diye kavga çıkarıyordum. o sırada çarşı esnafını aniden toparlaşıp beni dövme ihtimalini de düşünüyordum tabi. yarın o dükkana tekrar gidecektim ve kabloyu değiştirecektim. bu doğrultuda yarın neler olabileceğini canlandırıyordum kafamda fakat her durumda sürekli en kötü ihtimali düşünmeyi hıyar gibi başardığım için bu olayda da gablocunun kablomu değiştirmeme ihtimali üzerine kuruyordum yaşanabilecekleri.

-kablo bozukmuş hocam, temassızlık var.
-bu kabloyu burdan almamışsın.
-NASI BURDAN ALMAMIŞIM LAN! BAŞKA YERDEN ALDIĞIM KABLOYU BURAYA DEĞİŞTİRMEYE Mİ GELDİM YANİ BEN ŞİMDİ!? AL LAN İŞTE FİŞİ AL! NASIL BURDAN ALMAMIŞIM! İSTEMİYORUM SENİN GİBİ ŞEREFSİZİN KABLOSUNU! O PARA DA SANA HARAM OLSUN! AL KABLONU OROSPU ÇOCUĞU! (burda kabloyu suratına çarpıyorum)

-ben dün bu kabloyu almıştım ama sorun var çalışmıyor?
-satılan mal geri alınmaz
-LAN NASI ALINMAZ LAN! YIKARIM LAN BU DÜKKANI, SÜLALENİZİ SİKERİM OLUM SİZİN! Bİ DE KALİTELİ KABLO DİYOSUN ULAN İNANILMAZ Bİ OROSPU ÇOCUĞUSUN SEN! (burdan sonrasında yumruklar konuşuyor)

-usta dün bu kabloyu almıştım, hatırladın mı beni? çalışmıyor bu? bak burasında hata var bunun?
-arkadaşım bu kabloyu böyle kıvırırsan orası zarar görür. yanlış kullanım sonucu sen yapmışsın onu. bizde kusurlu ürün olmaz. kullanıcı hatası bozulan ürünü değiştirmeyiz.
-ULAN SENİN GELMİŞİNİ GEÇMİŞİNİ! LAN BANA MI ÖĞRETECEN KABLOYU ŞEREFSİZ LAN! LAN O SURATINI DAĞITMAZ MIYIM LAN BEN SENİN ŞİMDİ! BANA SİNİR GELDİ OLUM GEBERTECEM LAN SENİ! (sonrasını bilmek istemezsiniz, kötü şeyler yapıyorum adama)

görüyorsunuz bu kadar şeyi ürettiğime göre psikopatın teki olduğumu kabul ediyorum. gelin şimdi o kabloyu geri götürdüğümde neler yaşandığına bakalım.

-hocam ben dün bu kabloyu almıştım, ucunda bi sorun var sanırım temassızlık yapıyor.(kabloyu alıp sorunlu bölüme bakarak)
-hımm evet, uçtaki basımda hata olmuş (teknik bir ağız kullandı)

hemen arkasından yeni bir kablo çıkardı ve uçlarını kontrol ettikten sonra verdi. bunda sorun olmaz dedi. kabloyu aldım ve çıktım. bütün bunlar 15-20 saniye anca sürdü. basketbolda bir hucum süresi bile değil. bir kablo için amma konuştun ha diyorsanız eğer ki deme ihtimaliniz yüksek, ben sadece kablo için değil teee bi de oraya kadar tekrar yürüyecek olmam için o kadar sinirlenmiştim ama bence bu da bu kadar sinir için yeterli bi sebep değil. yürüyüver sanki nolur demi. şu üç günlük dünyada sinirlendiğim şeye bak ya. neyse iyi günler. (düşünsene benim dememle günün hakkaten iyi geçiyormuş bide)

hiç tanımadığım insanların halısını taşımışlığım çoktur (bir ninja atasözü)

2011-09-29T03:19:00.000+03:00

kendimi çooook uzun bi zamandır; içine bi ton gerekli gereksiz program yüklenmiş, her tarafı virüs ve trojan kaynayan, aşırı derecede yavaşlamış, zor açılan, zor kapanan, sürekli hata veren, sürekli kilitlenen, bütün parçalarının üstünde bir parmak toz birikmiş bir bilgisayar gibi hissediyorum. birinin tüm parçalarımı söküp temizlemesi, işlemcimin üstündeki macunumu temizleyip yenilemesi, parçaları güzelce birleştirdikten sonra da format atıp, güncel sürücülerimi ve gerekli programlarımı kurması lazım.

bazen insanların gülmesini anlayamayıp -hı? diyorum. adam gülüyormuş meğer. kimbilir neler hissetmiştir güldükten sonra -hı? dediğimde. bi daha mı gülsem yoksa güldüğümü mü açıklasam diye düşünmüştür. (mü'ler ayrı mı yazılıyordu?) ulan durduk yere ne sıkıntıya sokmuşum adamı. bana ne lan o da anlaşılır bi şekilde gülseydi.

şu 99 yıllığına dünya kadar para verip de bi yeri kiralama olayını anlamıyorum. lan enayim benim canım enayim. sen 99 yıla kalmadan ölürsünki. boşu boşuna ne kiralıyosun. valla enayisin.

aynı isme sahip olduğum insanlardan hoşlanmıyorum. tanışmak, görüşmek, aynı ortamda bulunmak, denk gelmek filan istemiyorum. birine kendi ismini kullanarak hitap etmek kadar iğrenç bişey olamaz. yada başka birine o kişiden bahsetmek yine aynı iğrençlikte. bana bulaşmayın da adaşlarım ne bok yerseniz yiyin. hiç umrumda değilsiniz biliyomusunuz. adaş bile demek istemiyorum çünkü adaş diyince böyle sanki kanım kaynamış gibi bi hava oluşuyor. zerre kadar bile umursamıyorum sizleri aynı isimde olduğum kişiler! allahınızı peygamberinizi seviyorsanız bi gidin!

behzat ç. - bir ankara polisiyesi

2011-09-23T22:10:00.000+03:00

öncelikle bi uyarı yapmam lazım. behzat ç.'yi henüz izlememiş ama izlemeyi düşünen insanlar varsa aranızda ki bu çok düşük bir ihtimal ama yine de birileri olabilir. ha işte siz sakın okumayın bu yazıyı. resimlere bakabilirsiniz ama yazıyı sakın okumayın çünkü eserin içeriğiyle ilgili ağır derecede bilgi içerir. uyarımı verdiğime göre başlayabilirim.

biliyorum, hepiniz behzat ç. hakkında konuşulabilecek herşeyi çoktan konuştunuz, yorumlarınızı yaptınız, bir sezonu tee aylar önce geride bıraktınız. sık sık gündemin gerisinde kalan insan olarak sıra bana geldi. ı ııhhm. son 1,5 - 2 aydır her fırsatta behzat ç. izledim. hatta bazen günde iki bölüm izlediğim oldu. bazı nedenlerden dolayı bazı günler hiç izleyemeyip; -lanet olsun! bu gün behzat ç. izleyemedim! diye sinirle bağırıp camı çerçeveyi indirdiğim talihsiz günler de oldu. kışın izleyememiştim ben. iki hafta kadar önce bitirdim.
orda şule var hani, ayça eren, yani benim ilk tanıdığım haliyle jazzrail. o eskiden blog yazardı. baya aktif yazardı hatta. ama 4 yıl filan önce, ben blog yazmaya ilk başladığım zamanlar filan. jazzrail nickiyle. buralara da uğrardı. blogun derinliklerinde bir kaç yorumunu görebilirsiniz. annesinin mutfak zeminini parke yaptırmak istemesinden, arkadaşının düğününde çalınıp söylenecek şarkı tavsiyesi istemesine kadar pek çok şeyden bahsederdi. işe bak lan. sen o kadar bloggerdan tanıyorum filan diye şeyap, sonra da sadece iki konu hatırlayabil. napayım lan o kadar zaman geçmiş üstünden. bi de kısa bir süre sonra kapattığı için bu kadar hatıryabildim napayım. mavili tonların hakim olduğu bir teması vardı ama bak o çok net aklımda. oh lan, şimdi şurda "-ya şu bilmem ne grubunun bascısı bizim amcaoğlunun çok yakın arkadaşı..." insanı durumuna düşmekten son anda kurtuldum :p

neyse işte ya blogu vardı bu sevimlilik ve tatlılık üzerine yüksek lisans ve doktora yapmış kızın ama sonra bıraktı blogu. hatta bi ara biri nasıl olduysa onun blogunun adresini almış da sonra parayla satmaya çalışmıştı kendisine. belki o pis insan olmasa jazzrail güzel güzel kaldığı yerden blog yazmaya devam edecekti. az biraz zaman sonra daha az yazılı, daha çok fotoğraflı yeni bi blog açmıştı. sonradan ona da giremez olduk. ailecek pek severdik kendisini, blogunu kapatsa da devianart olsun, twitter olsun takibi bırakmadık tabi.
kendisini; pek istemeyerek endüstri mühendisliği okuyan ve okuduğu bu bölüme gıcık olan bir öğrenci, resim çizmekten sıkılıcı ama ara sıra illüstrasyon yapıcı, iyi bir fotoğraf çekici, iyi bir fotoğraf çekinen ve iyi bir fotoğraf üstünde oynayıcı olarak bilirdim. kardeşimin; -yeni bi dizi başlamış, orda jazzrail'i gördüm lan! demesi üzerine dizide oynayıcılık dünyasına girdiğinden haberdar oldum. fakat diziyi ha izledim ha izleyecem derken dizi sezonu bitirdi. ben de sonradan indirip izlemek zoruna kaldım. pek çok kişi çok harika dizi diye söyleyip duruyordu kış boyunca. hatta ilk kaan kural'dan duymuştum. behzat ç. süper dizi demişti. ama onun tavsiye ettiği diziler bi kaç bölüm sonunda yayından kalkar genelde. yine öyle olacağını düşünüp fazla ciddiye almamıştım. kaan kural ve diğer herkes haklıymış. hakikaten dedikleri kadar da varmış. o kadar bölüm nasıl bitti anlamadım. çok zevkliydi. dizinin sonunu daha diziyi izlemeye başlamadan spoiler yemiş olmama rağmen harikaydı. tabi ben katilin şule olduğunu bildiğim için sezon içinde şule'nin söylemlerinin ve bazı olayların neden vurgulandığını anlamıştım fakat tüm bunlara rağmen olayın neden ve nasıl olacağına dair en ufak bişey bilmediğim ve tahmin de edemediğim için dizi son sahneye kadar heycanını korudu. hatta şule'nin katil olamayacağına o kadar inanıyordum ki, sezon içinde şule'nin bazı söylemlerine rağmen yediğim spoilerın şaka olduğundan filan şüphelenmeye başlamıştım. hatta son bölüm dizi öyle bi yürüdü ki, öyle bi kaptırdım ki kendimi diziye, o beyaz örtü kalkana kadar katil'in şule olduğunu bildiğimi bile unutmuştum. o çarşafın altından çıkmasını bekleyeeğim son kişi şule haline gelmişti. ayça'yı önceden blogger ve devianart'dan tanıyor olmamdanmıdır nedir bilmiyorum 38 bölüm boyunca şule karakterini her görüşümde yavru bir kedi görmüşcesine yüzüme bi gülümseme oturuyor ve ağzımdan da o kedinin patilerinden tutup konuşurmuşcasına -abucubucu inniiiii miiiniiiiik yiriiiim senii ben yeii pıtıı pıtııı... gibi cümleler çıkıyordu. ama son bölümde diziye kendimi nasıl kaptırdıysam, o beyaz örtünün altından, saçları kazınmış bir şekilde onun çıkması, onu öyle ağlarken görmek bi de nasıl bi içtenlik nasıl bi duyguyla, kısacası nasıl söyledi bilmiyorum. öyle bi -baba... dedi ki. dolan gözlerim, gerilmiş kalbim dayanamadı. içim titredi, gözümden yaşlar boşaldı ve bildiğin ağladım. ha o spoiler olmamış olsa şu an bambaşka bi halde olurdum tabi. 2-3 hafta etkisinden çıkamazdım kesin. defalarca tekrar izlerken bile aynı hisleri yaşatıyor.nefis dizi olmuş kesinlikle. hikaye, senaryo, karakterler, oyuncular ve oyunculuklar, müzikler herşey çok sağlam. bütün oyuncular canlandırdıkları karaktere cuk diye oturmuş. dizide net bir favori karakter seçemiyorum. hepsi favori. bi tek behzat'ın yengesini sevmiyorum. neden bilmiyorum. hani bazı insanları böyle nedensiz yere sevmezsin ya. öyle işte. ayrıca selim'e ve bahar'ın o tüm dünya ergenlerinin iticiliğini bünyesinde toplamış oğluna da fena gıcığım. diğer bütün karakterler bağra basılası insanlar. ha bi de savcının olur olmadık yerde behzat'a fingirdemesine gıcığım. evet adamların hayatı suçlularla, cesetlerle filan geçiyor ama cesedin dibindeyken de gülüp, fingirdenmez ki kardeşim. ha ben sana fingirdeme demiyorum, hobi olarak yine fingirde ama en azından olay mahallinden çıkınca yap bunu. (hobi olarak esprisini blogda ilk defa yaptım sanırım)
çok sevmemize rağmen, bağra basılası insanlar olmasına rağmen karakterler mükemmel değiller tabi. çok yanlışları, salaklıkları ve hataları oluyor karakterlerin. hatta zaman zaman bi nefret duyup soğuduğun bile oluyor fakat sonra yine seviyorsun. belki de dizinin bu kadar sevilmesinin bi nedeni de budur. gerçekçi. karakterler kusursuz değiller. iki oyuncu değişti, onlar da değişmeseydi daha iyi olurdu tabi ama onlar da iyiydi. hatta belki harun'un babasının değişmesi o evlatlıktan red sahnesi için daha iyi olmuş bile olabilir. harun'un ilk babasının taklidini yapabiliyorum ben biraz. -ulan ne biçim adamsın be! yazıklar olsun! ayıp be! (yazıyla ancak bu kadar oluyor) (yazıyla taklit yapmak!) (çenemin sinirle öne çıkmış, dudaklarımın sinirden büzüşmüş halini ve aşağıdan aşağıdan sinirle baktığımı düşünüverin) ehehe (harun taklidi de yapıyorum az biraz)

klişelerden uzak, güncel, gerçekçi, hayatın içinde muhteşem bir dizi. çok ufak kusurlar var tabi ama teknik şeyler. mesela arada sırada arkaplandan gelen polis telsizi sesinde hep aynı şeyler konuşuluyor. o farklı olsa daha iyi olurdu. bi de bazen oyuncuların kıyafetlerinin altından mikrofona bağlı bi cihaz sanırım, o belli oluyor. ona dikkat edilse daha iyi olur tabi.
bundan bi 13-14 yıl kadar önce babamın çalıştığı şirket babama ve çalışan tüm elemanlara telsiz vermişti. motorola, aynı polislerin kullandığı telsizden. şirketin amacı tabi iletişim maliyetlerini düşük tutmak. babam gün boyunca telsizle dolaşıyordu. tanınmadığı bi yere gittiğinde insanlar onu polis sanıp, buyrun komserim, buyrum amirim filan diyormuş. babam eve geldiğinde hemen telsizi elime alıp akbaba'nın anons duymayı beklediği gibi, diğer elemanlar konuşsun da ben de onları dinleyim diye bekliyordum. arasıra konuşuyorlardı. konuşmalarını yakaladığımda pek sevindirik oluyordum. telsizden onları dinlemek müthiş keyifliydi. o zamanlar zaten bende izlediğim çocuk filmlerinden kaynaklanan bi telsiz merakı vardı. yan apartmanda oturan babamın amcaoğluyla (babamın amcaoğluyla aynı yaşta olmam!) oyuncak telsiz almıştık. sabah akşam o oyuncak telsizle konuşuyorduk. artık o kadar çok konuşmaktan konuşacak bişey kalmadığı için telsizin üstünde yazan mors alfabesinden sinyalle harfler kodluyorduk ve harfleri bilmeye çalışıyorduk. neyse diziye dönelim.

bence oscar'ıdır, emmy'sidir, altın portakal'ıdır, gümüş greyfurt'udur, bronz mandalina'sıdır ne kadar ödül varsa bi kaç sene boyunca hepsi tüm behzat ç. ekibine ve özellikle o son sahnedeki inanılmaz performansıyla ayça eren'e verilmeli. aşmış, yıkmış geçirmiş yemin ederim.

ercüment'i çizmedim. şimdi benzetemem filan, saygısızlık yaptın diye ciğerimizi söker. gerçi şimdi çizmeyince de beni neden çizmedin, saygısızlık ettin diye bıçakla kendi vucuduma beni çizme ihtimali de var tabi. ikisi de değil. tabi ki yorulduğum ve üşendiğim için çizmedim. çünkü benzetmek, sonra bu gölgeli, tonlu filan boyamak baya uğraştırıcı oluyor benim gibi bob ross terk ve aşırı derecede üşengeç biri için. ah birazcık titan beyazım olsaydı neler neler yapardım. bu gölgeli, tonlamalı boyamayı da ilk defa denedim. genelde çizdiğim şeyleri dümdüz boyar geçerim. ismini bile yanlış söylüyo olabilirim. gölgeli-tonlamalı ne? kesin değişik bi ismi vardır onun. baya uğraştırıcı hakikaten ama behzat ç. için değer. gerçi illustrator programında bunu yapmak için kolay teknikler vardır gibime geliyor ama bilmiyorum. ben fotoşopta yaptım kendim seçip boyayarak yaptım. gerçi o tonlamaları %100 doğru yaptığımdan da emin değilim. ışık ve ton bilgisi eksikliğinden kaynaklanan hatalar olabilir. illustrator programının eğitim cdsini almıştım ama bi kere bile açıp bakmadım. ankara'da yeni kurulma aşamasında olan ve çocuk hikaye kitapları da çıkaracak olan bi yayınevinde çalışmaya başlayan arkadaşım bana çocuk hikaye kitaplarını resimlemem için iş teklifinde bulunmuştu ama neymiş efendim bütün resimler böyle gölgeli, tonlamalı filan boyanacakmış. hadi la ordan bebe! dedim. uğraşılır mı onunla. düz boyarsam olur dedim kabul etmediler. zaten 100 çocuktan 90'ı o resimlerin üstünü tükenmez kalemle karalayacak, düz çizsek nolur sanki dedim. neymiş efendim piyasada zeten çok çocuk hikaye kitabı varmışmış da, resimlerinin güzelliğiyle ön plana çıkmaya çalışacaklarmışmış. la bi yürü git la! dedim. benim istediğim şekilde olmasını kabul etselerdi de üç beş kuruş bişeyler gelseydi ordan iyi olurdu tabi ama bi açıdan da iyi oldu. hobin olan ve arada sırada keyif alarak yağtığın bişey işe dönüştüğünde artık onu eskisi kadar sevmeme riski var. o riske girmemiş oldum. (her olayın iyi yönünü görebilme açısından ustayımdır) resimlerin güzelliğine göre hangisinin çıraklık eseri, hangisinin ustalık eseri olduğunu kolayca anlayabilirsiniz. neyse, ercü'yü de sonra çizeriz. kesinlikle çizilmeyi hakeden bir karakter. seviyorum. adam saygısızlığı affetmiyor. biz, bize saygısızlık yapan insanlara en fazla ne yapabiliyoruz? bi düşünün. evet, neredeyse hiç bişey yapamıyoruz. bırak ya değmez, boşver ya, allahından bulsun, bunlarla uğraşılmaz... gibi binbir çeşit çaresizlik gizleyici, çaresizlik bastırıcı cümleler kurabiliyoruz sadece. gerçi ercü'deki imkan bende olsa, ben de saygısızlığı affetmezdim ama onun kadar da psikopata bağlayacağımı sanmıyorum.

diziyi daha izlemeden emrah serbes'in yazdığı her temas iz bırakır kitabından uyarlandığını öğrenince, kitabın arka yazısını okudum. aslında kitapdır, filmdir her türlü spoilerdan deli gibi korkan, izlemeyi düşündüğüm filmlerin, dizilerin fragmanını bile izlemezken, hatta bu konuda çok aşırı takıntılı biri olmama rağmen gidip de kitap arkası yazısını okumam biraz tuhaf olmuş. okuduğum en çekici kitap arkası yazılarından biriydi. o an kitaba başlasa insan bir solukta okur bitirir. film de galiba son harfiyat kitabındanmış. şimdi kitabı okusak film tadını kaybeder mi, ne yapsak, filmden sonra mı okusak kararsızım bebeler bi yol gösterin la. ama eninde sonunda okunacak o kitaplar. zaten afili filintalarda da ilk yazısından başladım sırayla okuyorum emrah serbes'in yazılarını.

neyse la bebeler, söyleyeceklerim bu kadar. bi de bu konuşma mevzusu var tabi. eskiden çok has ankaralı arkadaşlarım vardı. la dediklerinde filan bişey olmuyodu ama öyle bebeli mebeli filan konuştuklarında sinir olmuyor değildim ama şimdi diziden sonra kardeşimle aramızda sürekli böyle konuşuyoruz. filmi ve gelecek sezonu sabırsılıkla bekliyorum. behzat ç. ile kalın bebeler.

eylül

2011-09-02T16:57:00.003+03:00

öyle bi ay ki eylül, sizi takvimden yoksun bi yere bıraksalar bile eylüle uyandığınız ilk gün şunu dersiniz; işte be abi... eylül gelmiş.

eylülün o yumuşak sıcaklığının ve yazdan çıkış serinliğinin yaşattığı haz muhteşem. ve tabi bir de hafif sepyalığı. ne sıkıcı bir mesai ayıdır eylül ne de bomboş bir yaz günü. ikisinin ortasında huzur dolu bişeydir. ara sıcaktır. olgunluk ve dinginliktir. günün her saatinde yapılabilecek, ruhu dinlendiren yalnız yürüyüşler ayıdır. bütün bir ay; cuma öğleden sonrasıdır. iyi yürekli, hırka giymiş ve çay içen zarif bir kız gibidir. baharatçı dükkanında çalışan arkadaşınız ile çeşitli otları karıştırıp kaynatarak içtiğiniz baharat kokulu bir sohbettir. dergi okumaktır. anneannemin ördüğü battaniyedir.

doğulacak en güzel aydır. eylülde doğan insandan zarar gelmez. en güzel kız ismidir. henüz doğmamış, belki de hiç doğmayacak kızımın ismidir. daha önce çokca okunmuş, yıpranmış, eski kokan, okul kütüphanesinden alınmış ve okunduktan sonra iade edilmesi gereken bir kitaptır. sarılma ayıdır. mayıs ile kardeştir.

perde altı

2011-08-29T17:22:00.000+03:00

odada sırt üstü, başım pencereye doğru dönük ve kollarım vucuduma paralel şekilde yatıp gerilerek perde ile pencere arasındaki ufak aralıktan dışarıya, yan apartmanın üst katlarına, beyaz bulutlara, mavi bulutsuzluklara bakarak bazen birbirinden alakasız, bazen belki de birbiriyle çok alaklı onlarca şey düşünüyorum. bu değişik düşünceleri inanılmaz bir hızla düşünüyorum. alakalılar ve alakasızlar arasında inanılmaz yüksek hızlarla geçiş yapıyorum. mesela bakışlarımı rüzgardan sallanan perdeye yoğunlaştırarak acaba bu perde 100 yıl sonra nasıl bir halde olur diye düşünüyorum. bütün şehri başka bir şehre taşısak ve tam 100 yıl boyunca buraya hiç bir insan girmese etrafta nasıl bir değişiklik olur diye merak ediyorum. konu aniden değişiyor. anaokul öğretmenim geliyor aklıma. sonra bi kaç yıl önce okuduğum bi kitap geliyor. sonra komşu kızı meleğin gülüşü geliyor. sonra eskiden kumaş satan bi tanıdığımız geliyor. sonra karpuz geliyor mesela. karpuz düşünüyorum. sonra bi film geliyor. sonra bi kız. sonra pencereye sinek filan girmesin diye gerdiğimiz tüle takılıyor gözüm, o anda o kızı gelinlikli düşünüyorum. güneş ışığı görüyorum. aniden güneş sistemini, güneş gözlüklerini düşünmeye başlıyorum. bütün bunları düşünmem en fazla 2 saniye filan sürüyo.

coca cola'yı tersten okuyunca

2011-08-24T10:11:00.000+03:00

geçtiğimiz yazın en sıcak günlerinden biri. vakit akşamı biraz geçmiş. evdeki bireylerin isteği üzerine kola almak için evden 100 metre kadar uzaktaki ufak bi markete gidiyorum. ayağımda kötü bi terlik var. kah ayağımdan çıkıyor, kah arasına taş giriyor. yürümeye devam ediyorum. market kapalı. neyse... diyorum. o marketten 100 metre ötedeki bakkala gidiyorum. bakkal açık. dolaptaki bir litrelik coca cola şişesine uzanıyorum. şişeden alevler çıkıyor. dolap çalışmıyor. abi soğuk var mı? diye sormak için içeri giriyorum. bakkal namaz kılıyor. abi soğuk var mı? diyemeden geri dönüyorum. bugün kuramadığım bi cümle abi soğuk var mı? geldiğim yöne doğru 100 metre yürüyorum. market açılmış. marketin kapısına doğru yaklaşıyorum. kasiyer kızı ayakta görüyorum. kasiyer kızın zarif ve dinç vücudunu görüyorum. kasiyer kız ince bir bele, tatlı bir popoya ve normal hoşlukta memelere sahip. marketin dışında duran dolaptan bir litrelik coca cola şişesine uzanıyorum. "coca colayı tersten okuyunca allah yok yazıyormuş."

// lisedeyken bi arkadaşımın evinde ailesiyle birlikte yemek yerken duymuştum bu cümleyi. ablası bardaklarımıza kola doldururken gözlerini büyüte büyüte; "-coca colayı tersten okuyunca allah yok yazıyormuş..." demişti. kimseden bir tepki gelmemişti. o sofrada üzerinde tersten okuyunca allah yok yazan bir şeyi içimenin yanlış olacağını düşünen birileri yoktu. bu iddiada bulunan abla da dahil kolaları içtik. ben şahsen iki bardak içtim. çünkü ne birinin allah yok demesi, ne de bunu içinde kola adı verilen bir içecek olan plastik bir şişeye tersten yazması umrumda değildi. sadece kola içmek istiyordum ve içiyordum. hepimiz içiyorduk. //

ne diyordum? hah evet. marketin dışında duran dolaptan bir litrelik coca cola şişesine uzanıyorum. dolap çalışıyor. kola soğuk. kolayı alıp kasaya doğru yaklaşıyorum. bir konu bulup sohbet etmeye çalışayım diyorum. coca colayı tersten okuyorum; az önce market kapalıydı... yazıyor. az önce marketin kapalı olması iyi bir giriş cümlesi olabilir. kasaya yaklaşıyorum. kasiyer kız kenara geçmiş. kasanın yan tarafında bi şeyleri yerleştiriyor. benim geldiğimi görmedi. ona seslenmiyorum. hem nasıl seslenebilirim ki. -hey kasiyer kız! ben kola aldım. kaç para bu kola? tabi ki böyle demiyorum. coca-colayı tersten okuyorum, kasiyer kızın gözlerinin derinliklerine bakarak şarkıya giriyorum.

Don't you want somebody to love?
Sevecek birini istemez misin?
Don't you need somebody to love?
Sevecek birine ihtiyacın yok mu?

kasanın yanında duruyorum. o yan tarafta bişeyleri yerleştirmeye devam ediyor. ben incecik beline bakıyorum. o yerleştirmeye devam ediyor. ben tatlı poposuna bakıyorum. belile sarılıp kafamı karnısının üstüne koyup koklamak istiyorum. karnısını koklaya koklaya uyumak istiyorum. bu kızın karnısını çok sevdim. çok güzel bir karnısı var. sarılmak istiyorum. arada bi daha sıkı sarılıp sonra gevşetmek sonra daha sıkı sarılmak istiyorum. karnısını koklayıp öpmek istiyorum. kasiyer kızın kafasına bakıyorum. tam o anda bana dönüyor. yüzünde bu saatte çalışıyor olmanın getirdiği hafif bir memnuniyetsizlik var ama bu haliyle bile beni etkilemeyi başarıyor. gözgöze geldiğimizde hafifçe gülümsüyorum. coca colayı tersten okuyorum, kasiyer kıza aşık oluyorum. içinde kasiyer kız olan hayaller kuruyorum o saniye. 1 litrelik coca colayı kasaya bırakıyorum. alıyor. coca cola yazısını testen okumadan dıtlatıyor. 1,60 diyor. parayı uzatıyorum ve -az önce kapalıydınız galiba ehe keh keh... diyorum. suratında; lan ne diyor bu manyak ifadesiyle -hıhı evet.. diyor. neden kapalı olduklarına dair herhangi bir açıklamada bulunmuyor. ben de üstelemiyorum. paranın üstünü uzatıp -buyrun.. diyor. hemen parayı alıp sayıyorum doğru vermiş mi diye. doğru vermiş. aşkımı maddiyatla sekteye uğratıyorum. hafif bir iyi akşamlar diliyorum. karşılık gelmiyor. "-hıhı evet" gibi bir yanıt şehvetli bir aşkın önüne ses ve sıcak geçirmez, %70 ısınma tasarrufu sağlayan izocamlı ve dış cephe yalıtımlı sert bir duvar örüyor.

marketten 100 metre ötedeki eve yürüyorum. 100 metre gide gele gide gele, ayağımdan çıkıp duran terliğe rağmen usain bolt oluyorum. coca-colayı 9.58 saniyede tersten okuyorum. içinde kasiyer kız olan hayaller kurmaya devam ediyorum. eve geliyorum. kapıyı kasiyer kız açıyor. aşkım seni çok özlediiim diyerek boynuma atlıyor. ehehe diyerek ve elimdeki kolayı yere koymaya çalışarak ona eşlik ediyorum. ona sımsıkı sarılıp kendi eksenim etrafında dönüyorum. bacakları savruluyor. ben dönüşümü hızlandıkça merkezkaç kuvveti etkisiyle ayakları daha da uzaklaşıyor. eteği savruluyor. saçları yüzüme dolanıyor. çok güzel kokuyor. dönüş uzarsa küçükken o dev görünümünden korktuğum lunaparktaki balerinin aklıma geleceğini düşünüyorum. dönüşümü tamamlıyorum ve duruyoruz. coca-colayı tersten okuyorum. kendine gel yazıyor. kendime geliyorum. girişin hemen yanındaki aynada duran aksimle göz göze geliyorum. odama geçip televizyonu açıyorum. öpüşme rekoru konulu bi haber çıkıyor. geniş bi alanda bir çok çift toplanmış. çiftler birbirlerine sarılmış şekilde bekliyorlar. bi işaret geliyor. hepsi birden öpüşmeye başlıyor. yüzlerce sevgili aynı anda öpüşüyor. sonra duruyorlar. gözlerinde tarif edemeyeceğim bi ışıkla bakıyorlar birbirlerine. sonra biraz daha öpüşüyorlar. hemen kumandaya uzanıyorum. başka bir kanala geçmek istiyorum. kumanda çalışmıyor. bu sefer coca colayı tersten okumuyorum. yeni bir anlam çıkaramayacak kadar onsuzum. osuzum... yüzlerce sevgiliyi 37 ekran bir televizyondan izlemeye devam ediyorum. haber uzuyor. haber bitmiyor. içmek istemediğim halde gidip bir bardak coca cola koyuyorum kendime. vucuduma girecek fazladan şeker ve dişlerime yapacağı asit saldırısı umrumda olmuyor. o bittikten sonra bir bardak daha içiyorum. ve bir bardak daha. coca colayı tersten okuyorum. bu çok yavaş bir intihar yazıyor.

uzun zamandır "-maydanoz..." demedim

2011-08-22T07:22:00.000+03:00

uzun süre yürümeyip bi yürüyünce hayvan gibi yürüyenler kulübü olsa beni başkan seçerler. geçen gün tam tamına 15 buçuk kilometre yürümüşüm. google mapsden ölçtüm. hayret bişey ha.

alarmı olan arabaların içinde küçük mavi lamba gibi bişey yanıp sönüyor ya hani. işte tam arabaya doğru bakarken o lamba o kadar fazla ışık vermiyor fakat başımızı hafif başka yöne çevirsek yani esas olarak o arabaya bakmazsak daha fazla ışık veriyor, hayvanlar gibi ışık veriyor. bu nasıl bi tuhaflıktır anlayamadım bi türlü. isterseniz bi deneyin. belki sadece bana böyle oluyordur ama yok lan niye sadece bana böyle olsun. bence size de böyle oluyordur. hemen gidip alarmlı bi araba bulup bakın. yada durun şimdi. akşam olsun öyle bakın. şu an sabah. bence hiç biriniz bunu yapmazsınız. hee oldu. akşam olacak da gidecek de alarmlı araba bulacak da bakacak. (yapmanız için yeterince tahrik ettim mi) (görürsün lan sen, yapacam işte! diyen bir kişi var gibi geliyor bana) (hadi amaaa) (yapabilirsin!)

ntv'nin son hazırladığı 12 dev adam jeneriği çok arabesk olmuş bence. hani şu internet sitelerinde reklam şeklinde olan, fareyi üstüne getirince ses çıkmaya filan başlıyo. o jeneriği diyorum. baya baya arabesk şarkı dinleme havasına giriyosun. en çok da ersan söylüyor. küçük ersan. potaların çocuğu ersan. feleğin çemberi ersan. ersan ve dadaşlar. ersan ve pota altı çocukları.

bence insanların golf oynamalarının tek nedeni o golf arabalarını sürebilmektir. yani uçsuz bucaksız alanda ceviz kadar bi topu tee ebesinin amındaki bi deliğe sokmaya çalışmak ne yav. böyle saçma bi spor olamaz. sırf o arabaları sürebilmek için oynuyorlar. kesin öyle kesin.

geçenlerde tvde ntvdeki üniversite tercih programına denk geldim. şu an hangi okul olduğunu hatırlamadığım bi mimarlık fakültesinin dekanı konuşuyordu. herif moralimi bozdu lan resmen. işte biz bir numara en büyüğüz, bura çok özel öğrencileri, belki alırız. sikimizi öpeni o an kafamız güzelse belki alırız tarzında çok zor öğrenci aldıklarını, çok özel öğrenci aldıklarını filan anlattı böyle artis artis, ukela tavırlarla filan. üstüne bi de kendisinin de mimar değil, inşaat mühendisi olduğunu söyledi ki bence müteahhitti o. piç müteahhit tipi vardı çünkü kendisinde. hırsız müteahhit tipi vardı. vay amına koyuyum lan dedim. halkla ilişkiler ve tanıtım terkim ben. neyim lan ben. herif bana kendimi çok gerizekalı, çok mal hissettirdi. olmayan yaşam enerjimi daha da emdi. istanbulda tanıdıklarım var oğlum ağzına sıçtıracam senin. orospu çocuğu. ananı bacını sikeyim senin. üniversiteni yıktıracam lan senin!

ehehe

2011-08-12T03:53:00.002+03:00

arkadaşınızın evinde kendi blogunuza girmek konulu teorik ve uygulamalı bir çalışma.

bir zamanlar arkadaşlarımın olması...
ve böyle bir olayın yaşanabilme ihtimali olması...
şu an rahatım çok şükür. zamanlı zamansız arayan yok. çat kapı eve gelen yok. kendini çok akıllı zannedip sanki ben anlamıyormuşum gibi güyya bana çaktırmadan beni kullandığını zanneden yok. nankörlük eden yok. şerefsizlik eden yok. dolandırıcılık eden yok. beyinsizliklere tahammül etmek yok. bazı insanları nasıl oldu da bi zamanlar hayatımın içine dahil edebildim aklım almıyor.

eğer gerçekten olmasını istediğiniz gibi biri yoksa yada ne bileyim en azından ona "insan" diyebilmek mümkün değilse, hiç arkadaşınızın olmaması daha iyi sevgili arkadaşlar. uzun zamandır arkadaşsızım ve en ufak bir eksikliğini bile hissetmiyorum. çok rahatım. telefonunuz uzun süre kapalı durmaktan bataryası ölebiliyor yalnız. onu söyleyim. ehehe.

ben gelmesem?

2011-08-08T02:07:00.000+03:00

hayatım insanların aptallığına, cahilliğine, bencilliğine, nankörlüğüne, düşüncesizliğine sinir olup kendimi yiyip bitirmekle geçiyor. başka hiç bişey değil. keşke dünyada çok çok daha az insanın olduğu zamanlarda yaşasaydım.

gerçek hayatta "kâh" lafını kullanan bi insanla karşılaştım geçen gün. kâh güleriz kâh ağlarız. bizim hayatımız da böyle işte... dedi. konuşmasının kâh dediği kısımlarında içime tuhaf bişi oldu. kâh ne lan. bırak günlük konuşmalarda kullanmayı, herhangi bir yazıda bile kullandığımı sanmıyorum kâh'ı. kâhmış.

bazı insanlara çok lanlı lunlu konuşuyor diye kızıyorlar. kızarsın kızmazsın benim takıldığım nokta o değil. tamam lanlı konuşan insanlar var fakat ben hiç lunlu konuşan insan görmedim. naber lun! hadi lun! lun bana bak! vay a.q lun! hiç görmedim böyle insan. kafadan sallamayın. uydurmayın.

dün gece hayatımda ilk kez parmağımı buzdolabının kapağına sıkıştırdım. hiç acımadı. hatta hoşuma bile gitti. kapağı açıp kapatıp bir kaç kere daha sıkıştırdım. çok eğlenceliydi. artık bunu günde 3-4 defa yapmayı planlıyorum.

bizim bi akraba var. bulutlardan korkuyor. bulutlardan korkma hastalığı var onda. bulutlardan korktuğu için dışarı çıkamıyor. ehehe şaka lan yok öyle bi akraba. ama güneşten korkan var. o yüzden sadece akşamları, geceleri ve kapalı havalarda dışarı çıkabiliyor. tahmin ettiğiniz üzere bu da yalandı sevgili arkadaşlar. şimdi siz bi de ay ve yıldızlardan korktuğu için geceleri dışarı çıkamayan akrabamdan bahsetmemi bekliyorsunuz değil mi. çok beklersiniz. bahsetmiyorum ulan işte. gıcıklık değil mi bahsetmiyorum. sırf siz sevinmeyin diye bahsetmeyeceğim o akrabamdan.

bişeyler yapmak için bişeylerin olmasını bekliyorum ama o olması gereken şeylerin ne olduğunu bilmiyorum. ve sonrasında yapacağım şeyleri de bilmiyorum. e tabi bu durumda sonuç olarak hiç bişey olmuyor. ortada bi hiçlik söz konusu.

ben onlar gibi değilim

2011-08-04T23:17:00.005+03:00

rüyamda çay kaşığı yuttuğum ve o çay kaşığının yemek boruma girip ilerledikten sonra göğsümün içine çakılıp kaldığını çok gerçekçi bir şekilde hissedip aniden uyandığım günden beri çay kaşığını bardaktan çıkarıp çayı öyle içiyorum. çevremdeki insanlara da bunu uyguluyorum. gerekirse zorla çıkarıyorum çay kaşıklarını bardaklarından. her an herkesin çay içerken o çay kaşığını yutacağı paranoyasıyla yaşıyorum 3-4 yıldır.

izlediğim spor aktivitelerinin yayıldığı o zaman aralıklarını özlüyorum. çünkü hepsinin kendine has bi havası, bi ruhu hatta kokusu oluyor. hatta ve hatta yiyeceği olan bile var. nba playoff serileri, izlediğim tüm nba final serileri ama özellikle 2000 lakers, sixer nba final serisi, yine 2001 avrupa basketbol şampiyonası uh ah dev adamlı günler, 2002 futbol dünya kupası, geçen seneki lakers-boston final serisi, geçen seneki basketbol dünya şampiyonası, bu seneki wimbeldon gibi gibi gibi. hepsini de günlerce izliyoruz ve hepsinin ayrı bi atmosferi oluyor. tutabildiğim kadarının arşivini tutup arada sırada tekrar izlemek beni o günlere götürüyor.

hazır spordan konu açılmışken. herhangi bir sporu dişiler yaptığı an kadın olmanın getirdiği güzellikten, zariflikten, hoşluktan kaynaklanan sebeplerden olsa gerek onlara şu tarz isimler takma hastalığı var. filenin sultanları, potanın perileri, meşin yuvarlağın melekleri, amerikan futbolunun menekşeleri, halterin kelebekleri gibi gibi gibi. ben de burdan yola çıkarak bişey uydurdum.

elvan abeylegesse - atletizmin zeytini

korsan film, müzik ve kitap almak dışında ilk yasa dışı eylemim kardeşimin staj dosyasındaki bi sayfaya imza atmayı unutan işvereninin imzasını taklit etmek oldu. evrakta sahtecilik yaptım. yani koskoca staj dosyası, bir sürü sayfa var. adam sayfaları imzalarken iki sayfa yapışmış galiba ve o sayfa imzasız kalmış. hani bakacaklarından da değil tabi, kapağını bile açmayacaklar o staj dosyasının buna eminim fakat ne olur ne olmaz diye orayı imzalayıverelim dedik. önce boş bi kağıda 20 defa kadar deneme imza attım. ilk bi kaç imzada zorlandıktan sonra aynen taklit etmeyi başardım adamın imzasını. sonra da o sayfaya attım. ama çok heycanlandım. etrafta polis olup olmadığına filan baktım. gizli kamera var mı diye kontrol ettim. hatta son anda kalemi bırakıp vazgeçip kardeşime dönerek, yapmasak mı ki? dedim. fakat yaptım. imzaladım. gel gör ki iki gündür içim içimi yiyor. yok ya sanırım yapamıyacam ben. bu vicdan azabıyla yaşayamam. kanundan kaçılmaz. yarın gidip stadın köşesindeki feridiye karakoluna teslim olacağım.

orospu çocukları

2011-08-04T01:13:00.001+03:00

klavyemiz bozulduğu zaman sanal klavye ile idare edebiliyoruz fakat monitör bozulduğu zaman sanal monitör hizmeti sunulmuyor bize ve acı çekiyoruz. tabi ki de bu windows'un ve dolayısıyla bill gates ibnesinin büyük bir orospu çocukluğudur.

başka bir orospu çocuğundan daha bahsetmek istiyorum. haziran aynının sonunda domates, biber, patlıcan ve kabak fidesi eken beyinsiz orospu çocuğundan. bahçesinin yarısına çim yarısına da sebze fideleri ekti. haziranın sonunda. sadece öğlen bir iki saat güneş alan bi yer. çok şanslıyla üç dört ay sonra belki bi kaç domates ve biber alabilecek ve bunun için o bölgeyi hergün hayvan gibi suluyor. sulamayı da bilmiyor orospu çocuğu. sanki çim sular gibi eliyle hortumun bir kısmını kapatarak tazyik vererek suluyor. aklınca iş yapıyor. harcadığı temiz içme suyunun parasıyla haftalık 3 kilo domates ve 3 kilo biber alabileceğinden eminim. bu yüzden o cahil piçe feci şekilde sinirleniyorum. içimdeki tyler durden uyanıp gece o fidelerin hepsini yol diyor. sabah adam dükkana geldiğinde ebesinin amını görsün diyor fakat bu olaydan sonra o kısma da çim ekme ve akabinde tüm bahçeyi yan apartmanın birbirinden orospu çocuğu, birbirinden piç çocuklarının futbol sahası yapacağını bildiğimden bu anarşist eylemden vazgeçiyorum.

son ve en büyük orospu çocuğu da fifa 2011 oyunun hakemi. beni bu kadar sinirlendiren esas etmen o. kendisi fanatik bir barça taraftarıdır. barçanın yaptığı faulleri asla çalmaz. barça oyuncularına dokunduğun an faul çalar, kırmızı kart verir. beni öyle sinirlendiriyor ki çaldığı düdükler... yere, duvara filan vuruyorum. çaldığı, çalmadığı düdüklere o kadar çok sinirleniyorum ki artık bi oyun psikopatına dönüşmemek için o oyunu oynamama kararı aldım.

ahtapotlar gitti mi?

2011-07-21T19:47:00.000+03:00

bir buçuk iki ay kadar önce şöyle bi olay yaşadık. akşam uzanmak için yattığım yatakta uyuyakalmışım. sonra aniden kalkmışım ve konuşmaya başlamışım. odanın köşesinde bilgisayar başında oturan kardeşimle aramda şöyle bir diyalog geçmiş.
böyle mış'lı anlatıyorum fakat o an ben de olayın farkındaydım. ama evimize ahtapotların geldiği ve onların gidip gitmediğini öğrenmek o an bana çok mantıklı geliyordu. hatta yaptığım bu davranışa kardeşimin sürekli gülüp durması, sorduğum soruya bi türlü cevap vermemesi beni sinirlendiriyordu.
ahtapotu bu şekilde tarif etmeye çalışan dünya üzerindeki tek insan benimdir herhalde. elimi uzatıp parmaklarımı açıp sallayarak ahtapot anlatmaya çalışmışım. o anın da gayet farkındayım tabi ama ne bileyim ya. çok mantıklı, ciddi bir konu gibi geliyordu o an bana. kardeşim önce bu ani uyanış ve konuşmamdan korkmuş, sonra şaka yaptığımı düşünmüş ama gayet ciddi bir şekilde ve iyice sinirlenerek sormaya devam ettiğimi görünce daha da çok gülmeye başladı hatta koptu.
artık soruma bi cevap alamayacağımı farkettiğimde sinirim doruk noktasına çıkmıştı. kardeşim gülmekten kıpkırmızı olmuştu ve hala koparak gülmeye devam ediyordu. ben ona sinirle ve çok tuhaf bakışlarla bakıp susmuştum ama öyle çok sinirlenmiştim ki, deli gibi saçma sapan küfürler ediyordum içimden. ahtapotların gidip gitmemesi benim için hâlen hayat memat meselesiydi ve çok mantıklı ciddi bir konuydu. kardeşimin ahtapotu bilmemesi, soruma cevap verememesi ve üstüne bir de nedenini bilmediğim bi şekilde sürekli olarak gülmesi ona karşı çok büyük bir nefret duymama neden olmuştu. aptal, beyinsiz! ahtapotu bilmiyor bi de gülüyor! diye geçiriyordum içimden. sonra tekrar yorganı üstüme çekip dönüp uyudum. uyandığımda yaptığım herşeyi hatırlıyordum. ahtapotları, onların bize gelmiş olmasını ve gidip gitmemesini dünyanın en önemli konusunu haline getirmeme, o tavırlarıma ve o kadar sinirlenmiş olmama gülmekten geberdim.

çayımız kalmamış maalesef

2011-07-20T05:34:00.000+03:00

sabahları yürüyüş yapmaya başladım. blogu eskiden beri takip edenler bilirler. ara sıra bunu yapmaya başlayıp ertesi gün bırakırım. yani sadece bir gün yaparım. ama bu sefer hergün yapcam lan. kesin bak. (bunu da her defasında derim) neyse işte. stada gidiyorum. sabahları o koşu kısmı halka açık. ben de halktan biri olduğumdan bana da açık. sen gelsen sana da açık o gelse ona da açık şuna da açık buna da açık. ipini koparan gelebiliyor yani. hay sikeyim bi daha gitmem lan ben ora. ipini koparanın girebildiği yerde ne işim var benim. ehehe. neyse işte. insanlar oraya geliyolar, yürüyolar koşuyolar filan. aslında koşu filan bence değişik değişik yerlerde olmalı, kafana göre istediğin yere koşmalısın fakat bu siktiğimin egzoz gazı yüzünden burada daireler çizmek zorundayız. çünkü burda egzoz gazı yok. yola uzak. hava temiz. genelde yaşlı insanlar var. %90 yaşlı %10 genç diyebiliriz. neyse asıl geleceğim olay şu; neden saat yönünde yürünüp koşuluyor burda? içeri gelen başlıyor saat yönünde yürümeye koşmaya. neden hiç kimse diğer taraftan gitmiyor. yarın öyle yapacağım. şaka lan şaka. hiç mi atletizm izlemedin hayvan. o adamlar öyle koştuklarına göre var bi bildikleri. ben o gün ilk gün olduğu için sadece hızlı yürümeyle yetindim ve içten içe de üzüldüm lan. yani çok değil iki sene öncesine kadar buraların tozunu attıran ben, basketbol sahalarında potaları parçalayan ben, yaşlıların arasında yürüyüş yapıyom. ühühü. ama öküz gibi yerken ve sığır gibi yatarken iyiydi demi? diyeceksiniz siz şimdi bana. dediyseniz cevap veriyorum. evet lan valla çok güzeldi! ama böyle olmaz. şimdi durumum iyi, sadece bir kaç kilo fazlam ve üzerimde biriken hamlık var. şimdi benim çözdüğüm olay şu. insanlar nasıl aşırı kilolu hale geliyolar biliyomusunuz. önce pek belli olmuyor tabi. umursamıyolar veya nasıl olsa spor yaparım, şunu yaparım bunu yaparım zayıflarım diye düşünüyorlar sürekli. bişey olmaz diyolar ama böyle diye diye bigün bi bakıyolar ki artık olay geri dönmesi çok zor noktalara gelmiş. bence bunun farkındalığı iyi bi durum. göbekli filan bi adam olamam ben. kendimi öyle düşünemiyorum. o yüzden artık eski atletik stickman günlerine geri dönüyorum.

yaşadığımız apartmanda bizim kattaki 4 daire ayda bir birbirlerinde oturuyolarmış. (konudan konuya alakasız ve ani geçişlerime hastayım) bunu annemden duyduğumda ona sorduğum ilk şey, peki diğer kattakiler de kendi aralarında ayda bir oturuyolar mı? oldu. şimdi aranızdan diyecekler olacaktır. yani ben olsam derdim. nebçim insanlarsınız lan. üst komşusu, çarpraz komşusu adam değil mi? onları neden çağırmıyorsunuz, onlara neden gitmiyorsunuz filan diye. onlar da geliyor ve onlara da gidiliyor kardeşler. kat durumu genele yayılmış artık, içiniz rahat olsun. bu laf da size girer.

bi kaç hafta önce, günlük hayat içerisinde çikolata parçacıkları diyen bi erkek gördüm lan. bi tüylerim ürperdi, bi kanım çekildi. gaymisinlan! ne demek çikolata parçacıkları? (valla homofobik değilim)

not: yürüyüşü tabi ki sadece o sabah yaptım. bi daha gitmedim. manyak mısın hergün gidecem. bizden geçmiş hacı. hem nolacak sanki 150 yıl mı yaşayacan. ben zaten çok yaşamayıp, çabuk ölüp çılgınca fikirlerimi gerçekleştirebilecek miyim, öyle bi imkan sunulacak mı onu çok merak ediyorum. çılgınca fikirlerimi öğrenmek için bir sonraki yazıyı bekleyin. buyrun şöyle oturun lütfen, ayakta kalmayın. ne içerdiniz? ah, çayımız kalmamış maalesef. çeşme suyu var. biraz da bebek teri. peki ben bebek teri getireyim o zaman size.

göbek adı

2011-07-08T20:02:00.000+03:00

a. Yeni doğan çocuğun göbeği kesilirken konulan ad: Turgut'un göbek adı Mehmet'tir.

diyor türk dil kurumu. açıkca söyleyim, göbek adı olan insanlardan hoşlanmıyorum. zaten göbek kelimesi başlı başına iğrenç bi kelime. neyse. göbek adın varsa bile kendine sakla arkadaşım. neden olur olmadık zamanda benim göbek adım şudur diyosun. yada bi süre sonra aslında benim adım şu, bugüne kadar bana seslendiğiniz adım benim göbek adımdı.. niye diyosun. rahatsız mısın! hem şunu da ek bilgi ve bir hayat tecrübesi olarak sizlerle paylaşayım. göbek adı olan insanların %90'ından hayır gelmez. tehlikeli insanlardır. o yüzden onlardan uzak durmanızı tavsiye ederim. zaten tanımdan da anlaşılacağı üzere bu göbek adı şeysi saçmalığın daniskası. hiç bir mantığı yok. hazır lafı açılmışken söyleyim. iki isimli insanlardan da pek hoşlandığımı söyleyemem. eğer o kişinin iki isimli olduğunu baştan bilirsem belki. ama sonradan öğrenmek beni deli ediyor. yıllardır arkadaş veya akraba olduğumuz, yiyip içtiğimiz, beraber onca vakit geçirdiğimiz insanın aniden ikinci bir adı daha olduğunu öğrenmek mesela benim için kabul edilemez bişey. soğutucu, iğrendirici bir ruh haline sokuyor bu durum beni. hoşlanmıyorum. sağlıcakla kalın. atiker sıralı otogaz sistemleri sundu.

sakin ol şampiyon

2011-07-07T15:34:00.001+03:00

geçenlerde bi gün yeni yıkanmış çamaşırlarımızın asılı olduğu balkona toprak ve çamur parçaları atan çocuğu kendi odamın penceresinden gördüm. yanında iki arkadaşı daha vardı. 12-13 yaşlarında filan bunlar. biri -atma olum çamaşırlar filan var... demesine rağmen iki defa daha attı. hemen balkona çıkıp çocuğa, -sen yaklaş bakıyım lan! dedim. -niye çamur atıyosun lan balkona, aşşağı inersem yemin ederim senin ağzını burnunu dağıtırım! dedim. -ben atmadım abi... dedi. -yalan söyleme, gördüm atarken! dedim. -bak yemin ederim inersem suratını dağıtırım senin!.. dedim. işaret parmağımı ona uzatıp sinirli bi şekilde sallayarak. (selam, ben stickman'in artan sinir katsayısıyım) -tamam abi bi daha yapmıcam özür dilerim.. dedi. gerçekten de o an orda olsam çocuk filan dinlemeyip girişebilirdim. ben balkona çıkıp seslendiğim an çocuklardan biri kaçmıştı. ona ayrı sinir oldum arkadaşını satıp kaçtığı için. diğerini takdir ettim hem uyardığı hem de kaçmadığı için. o çocukların yanına inip, bakın bu kaçan arkadaşınızdan hayatta hiç bir şekilde size hayır gelmez. ondan uzak durun demek isterdim ama yapmadım. çünkü sinirliydim. bu ne arkadaş ya. sekiz yıl zaten sırpat bi çocukla uğraştım. yine mi uğraşacam. tamam çocuktur, genelde yaramaz olur, yerinde duramaz filan eyvallah ama bu başka bişey ya. yaramazlık değil bu. biz de çocuk olduk, bizde çok haltlar karıştırdık tamam da kimsenin yeni yıkanmış çamaşırlarına toprak çamur atmadık. gerçi bi kaç kez apartmanın içine işemiştim ve uzun bir süre de canım sıkıldıkça 3. kattan balkondan aşağı işemiştim ama doğrudan bir kişiye veya malına bilerek ve isteyerek zarar vermek değildi bu. dolaylı yoldan olabilir, çiş rüzgardan insanların çamaşırlarına sıçramış olabilirdi. fakat tüm bu yaptıklarımın cezasını eski apartmanımızdaki sırpat çocuğun bize çektirdikleriyle ödediğimi düşünüyordum. bi kere bizim arabanın egzosuna çamur doldurmuş ya piç.

neyse bu olaydan sonra yine bi süre bu çocukları izledim. çocuğun adı seyid artık onu biliyorum. o iki çocuktan ciddi manada nefret ettim ben o gün. kaçan ve çamur atan. onları öldürsem ve gömsem bi gram bile pişmanlık duymam. valla bazen hitlerleşesim geliyor.

vimbildın güzelleri ve bir kaç şey daha

2011-07-01T19:20:00.000+03:00

çorbayı sevmem diyen bir adamla karşılaştım geçen gün. hayret ettim. ya hiç çorba içmemiş ya da hiç dayak yememiş bence. çorba sevilmez mi lan. yalnız bananeyse. sevmez sevmez yani. çorba sevmiyor diye adam mı dövülür. bazen kendimi anlamıyorum. ben de bakla sevmem mesela. bakla sevmiyorum diye gelip beni dövseler kabul eder miyim. asla kabul etmem.

soğuklardan, havanın kapalı olmasından ve yağmurlardan şikayet edenler! sonunda yaz geldi. mutlu musunuz? ne oldu hani? ne geçti elinize? ne güzel serin serin püfür püfür yaşıyorduk ya. iki gündür geberiyom sıcaktan. yazmış. pıh. benim için düğün davetiyeleriyle dalga geçme mevsimidir yaz. hııı bizi de mi aranızda görmek istiyosunuzzz hıııı. o mutlu gününüzde hemii. o gerizekalı düğününüze geleceğimi düşünüyosunuz yani. ne diyeyim. allah belanızı versin. bok gelirim. naaaah gelirim.

vimbildındaki gönlümün şampiyonlarından bahsetcem. öyle çok tenis düşkünü biri değilimdir. pek anlamam da zaten. senede bir izlediğimden kurallarını bile unutuyorum. her sene yeniden öğreniyorum. ne severim ne sevmem tenisi ama vimbildın'ın öyle bi atmosferi var ki insanı içine çekiyor. hatta beni bırakın merkez kortun ortasına. orda yaşarım ben. evinizin huzurlu sessiz arka bahçesi gibi. erkeklerin maçlarını pek izlemiyorum. kızların maçlarını izliyorum. bence kızlarınki daha güzel oluyor. şimdi bahsedeceğim isimlerin hepsi elendi fakat onlar benim gönlümün şampiyonları.

Aravane Rezai. 1 numara. sadece bir maçını izleyebildik. elendi biriciğim. çok hoş bi kız bu ya. gülünce ayrı tatlı, gülmezken ayrı tatlı. ulan ne kadar yüzeysel bi yorum oldu. böyle daha çok şey, çok süper şeyler söyleyebilirim gibime geliyordu ama söyleyemedim. hissettiklerimi tam yansıtamadım. çok tatlı lan bu. çok sevilesi, çok aşık olunası.

Marion Bartoli. 2 numara. bu kız deli sanırım. tipinde de bi delilik var zaten. maç sırasında arada sırada annesi ve babasını da çekiyorlar. ailecek bi psikopatlık var bence bunlarda. kız aşırı hırslılık ve delilik arasında bi yerlerde. maç içinde sürekli tuhaf tuhaf, gereksiz hareketler yapıyor. hatta yaptığı bir harekete herkes baya gülmüştü. Serena ile oynadığı maçta gıcık olmuştum bu yüzden. insanın sinirini bozuyordu bu hareketleri ama sonra sevmeye başladım kızı. servis atarken suratını öyle bi şekle sokuyor, ağzı o inanılmaz hırsıyla öyle garip bi şekle giriyor ki, raketini de iyice geriye çekiyor ve; -durr sen duurr, sen tenis oynarsın he, şu servisi bi kullanayımda hevesini bi sikeyim senin... der gibi bi enerji oluşturuyor. pek gülmüyor bu ama buna da yakışıyor gülmek. tombişliği de var biraz. şöyle elimi çenesinin altına koyup ohuyhuy uhuyhuyy tenis mi oynuyon seeen diyesim geliyor. bi de garip gelcek belki ama bu kızda çok hayvani bir seksilik var. iyice terleyince ve o terin üstüne hırs ve deliliği de eklenince gerçekten nasıl sevişir çok merak ediyorum. vahşice bir hırsla sevişesi geliyor insanın bu deliyle. lakabı bambam'mış.

Tsvetana Pironkova. 3 numara. ne diyeyim ki ya artık. bunu bana verseler erik gibi tuza batıra batıra yerim herhalde. çünkü çıtır çıtır bişey bu. vimbildın canını senin.

nasılsın, neler yapıyorsun? diye sorunca, -ne yapalım işte koşturuyoruz... diyen adamı anlamıyorum. sanırsın herif asafa powell, sanırsın tyson gay, sanırsın hüseyin bold siktiğimin piçi. koşturuyormuş.

şu hayatta beni en mutsuz eden şeylerden biri de basketbol topu ile futbol oynayan insanlar görmektir. yapmayın gözünüzü seveyim. daha geçen sene dünya ikincisi olduk ki bence eğer o maç bir iki gün sonra oynansaydı dünya şampiyonu olurduk. + üç sene önce konya 100. yıl spor salonunda türkiye genç erkekler basketbol şampiyonası finalinde izleme fırsatı bulduğum enes kanter daha bir kaç gün önce 3. sıradan utah jazz'a seçildi. (vallaha o zaman dediydik biz bu çocuk nba'e gider diye. cidden bak.) (gerçi nba'de lokavt oldu bu sene, şansızmışsın enesim, şanssızmışsın kanterim. gerçi benim kadar şanssız olamazsın. eğer ben nba'e seçilsem, lokavtı geçtim, nba tamamen kapatılırdı herhalde. hatta basketbol oynamak bile yasaklanabilirdi) he bi de fransanın ardından nba de oynayan yabancı oyuncu sayısında ikinciyiz. hadi bu da sizi ikna etmediyse, o 100. yıl spor salonunun iki sokak aşağısında basketbol topuyla futbol oynayan küçük kızlara sesleniyorum! ben ilk maç harici izlemedim ama potanın perileri (onlarla bi dalga geçme yazısı yazmıştım ama insanlık dışı olduğunu düşünüp buraya koymuyorum) yarı finale çıkmış. siz hala basketbol topuyla futbol oynuyorsunuz. lütfen. bu ülkede bunu yapmayın artık. rica ediyorum.

kosmos

2011-06-26T16:55:00.000+03:00

"- Ben çalışmaya çoktan yüz çevirdim.
Yüreğim verdiğim emeğin karşılığı bir şey ummasın diye yüz çevirdim.
Çünkü bütün emeğinden ve emek çeken yüreğinin çabalamasından insana ne fayda var bulamadım. Çünkü o zaman insanın günleri hep dert, emeği keder oluyor.
Geceleri bile yüreği rahat etmiyor."

"- İşte bak, bir nar cenneti!
Diri suların kuyusu!"

gözüme çikolata kaçtı desem inanır mısınız?

2011-06-16T17:11:00.000+03:00

şimdi burdan size çikolata yerken gözüme çikolata kaçtığını anlatmak isterdim fakat nasıl anlatacağımı bilemediğimden susuyorum. bi insan gözüne çikolata kaçtığını nasıl anlatabilir ki. (kaçması çok normal ya bi tek anlatması kaldı) akıl alır bişey değil ama gerçekten oldu bu.

bazı insanların aklına gelen fikri hemen uygulamaya koyma hastalığı var. fikrin ne olduğu, mantık dışı olması filan umurlarında değil. akla gelen fikri uygulamaya koymak onlar için o an gerçekleştirilmesi gereken bir eylem. işin mantığını, sonuçlarını düşünmek, daha iyi bir zamanlamada yapmak umurlarında değil. hastalık bence. tez konusu bile olabilir. hatta olmuştur belki.

hani suriyedeki bazı olaylar yüzünden insanlar türkiye'ye sığınıyorlar ya. olmasın tabi ama farzedelim ki çok büyük bi savaş oldu. ordan pek çok insan türkiyeye sığındı hatta buraya yerleşti. burda yaşamaya başladılar. burda evlendiler çoluk çocuğa karıştılar filan. bi 18-19 yıl sonra o evliliklerden doğan çocuklar sosyal ortamlarda nerelisin muhabbetleri açıldığında -biz zaten suriye göçmeniyiz diyerek "göçmen olmak" ruh haline girmeye çalışırlarsa bence pek havalı olmaz. bi gürcistan göçmeniyiz, bi bulgaristan göçmeliyiz tadını filan hiç yakalayamazlar bence.

entrika, aksiyon, saçmalıklar, tramvay, lütfen arka tarafa doğru ileyleyelim, öğrenci işlerindeki kilolu ve sinirli kadın, fakülte geneline yayılmış fotokopi kokusu dolu, kısa mı yoksa uzun mu olduğuna bi türlü karar veremediğim öğrencilik hayatımdan aklımda kalan tek tük bilgilerden biri de iletişimsizliğin mümkün olmadığıdır. fakat bu da yalanmış. bilim hata vermiş. bence iletişimsizlik gayet mümkün. hatta şu dünyada iletişimsizlikten daha mümkün başka bişey düşünemiyorum.

sırf kıyafet çıkarma-giyme işlemine üşendiğimden keşke çıplaklık olsaydı dünyada, keşke insanlar kıyafet giymeye ihtiyaç duymayacak yapıda olsaydı diye düşündüğüm zamanlar oluyor. ama sonra vazgeçiyorum. çünkü bazı kıyafetler bazı insanlara çok yakışıyor. çok çok yakışıyor. böyle koşa koşa gidip sarılası geliyo insanın. yanaklarını sıkası filan geliyo. kıyafetler iyki var.

balık krakeri koruma ve yaşatma derneği

2011-06-10T19:41:00.000+03:00

son kez: hayatta son kez yaptığımız şeyler oluyor. ama o an onun son kez oluşunu bilmeyişimiz ve bunu sonradan hatırlayışımız hüzünlendiriyor beni. vay be, ulan son kez yapmışız meğersem... vay be o son görüşümüzmüş demek filan diyoruz. bazen de bişey yaparsın, ulan bu da son olur herhalde. bi daha nerde yaparız, nasıl yaparız, nasıl görüşürüz filan diye düşünürsün ama yıllar sonra bi bakmışındır ki yine yaparsın. o zaman da hüzünlenir insan ama sevinçli bi hüzünlenme olur bu kez. olur yani böyle şeyler.

ben sepet almayacağım: hani ne bileyim ya işte markette filan birileri, hiç tanımadığım insanlar, bi ürüne filan bakar. sepet gibi bişey alacaktır mesela. sepeti alır eline, iki saat inceler. böyle dikkatle inceler ama ben ellerim cebimde giderim oraya. şöyle bi bakarım. belki elimin tekini cebimden çıkarıp sepeti şöyle bir saniyeliğine kaldırır bırakırım veya biraz iterim. sonra elimi tekrar cebime koyarım. suratımda sabit ve ne olduğu belirsiz bi ifade vardır. sonra orda dururum ve marketin uzak bi yerine boş ve anlamsız bir şekilde bakarım. yani benim umrumda değildir o sepet. rahatımdır. ama o insan rahat değildir. sepet onu sıkıntıya sokar. tedirgindir. bunu çok seviyorum abi. onun hayatındaki en büyük sorun bir sepet şu an ama benim değil. banane, rahatım ben. sepetçi tedirgin. sen bak o sepetlere, ben almayacağım, bana sepet lazım değil diye düşünürüm kendi kendime. sonra -o sepetler pek iyi değil... derim ve giderim eve. e tabi ki eve vardığımda balık kraker yerim.

canı çeken olduysa özür dilerim :( amacım balık krakeri korumak ve yaşatmak. yıllardır yemiyordum. her mahallede 7-8 bakkal olduğu yıllarda yemiştim en son. ne güzelmiş.

yaz soğuğunda hasta oldum

2011-06-06T02:39:00.000+03:00

aklım almıyor: bana cern deneyinden, nanoteknolojiden filan bahsetmeyi bırakın da, seyyar kuruyemişciler piknik tüpüyle lambayı nasıl yakıyor onu bi diyin. onu bi anlatın bana hele. mısırcılar, kestaneciler, kokoreçciler ve daha niceleri... bu adamların sırrı ne?!

halkla ilişkiler ve tanıtım terk: evin ana lays teyzeyi kıskanıyor mudur acaba? o bir reklamda oynadı, diğeri lays'in reklam yüzü oldu. merak ettiğim olaya bak. gerçi evin margarin diye bişey kalmadı sanırım. hiç görmüyorum artık.

memursan: memursen diye bi sendika var hani, bana göre yanlış bir isim seçmişler. ben olsam memursan yapardım onun ismini. hani memursan gel gibisinden.

burası türkiye: hani bizde bi laf var ya, -burası türkiye diye. hani belli durumlarda kullanıyoruz. ha şimdi merak ediyorum da başka ülkelerde de böyle bi laf var mı? mesela; sevgili nijeryalılar birbirlerine -eee burası nijerya olum... filan diyolar mı acaba. -burası papuğa yeni gine, yok öyle! -amma yaptın be, sen neden bahsediyorsun aslanım, burası saint vincent ve grenadinler... olmaz öyle! -eee olum burası sao tome ve principe, alış bunlara... gibi gibi gibi.

yürüyüş makinası: eve bi tane yürüyüş makinası almam lazım. çünkü yürümek istediğimde dışarı çıkmam gerekiyor ve ben buna üşeniyorum. odamda bi tane yürüyüş makinam dursun ve yürüyüşüm gelir gelmez hemen binip yürüyeyim. zaten bazen hazırlanıp dışarı çıkana kadar yürüyüş isteğim geçiyor. -eeehh be lanet olsun! diyip eve geri giriyorum. şaka tabi girmiyorum. yaparmıyım öyle şey. o yüzden bana bir adet yürüyüş makinası lazım arkadaşlar, sponsorlar, içeri çumralılar, doğanhisarlılar! özellikle lafım size doğanhisarlılar! bakma bana öyle doğanhisarlı.

yeni yıkanmış halı kokusuna maruz kaldım

2011-06-01T18:21:00.000+03:00

bebek bakıcısı sevgili fantezisi: ulan yemin ederim fantezilerin insanıyım. ek gelir elde etmek için akşamları ebeveynleri dışarı çıkan ailenin bebeklerine bakan sevgiliyle o ailenin evinde çocuk kendi odasında uykunun derinliklerine dalmışken ve kız alt katta salonda televizyon izliyorken hızlıca eve gelip, ard arda zile basıp, kız kapıyı açar açmaz sevişmeye girişme fantezisi var bende. tabi o sırada bi seri katil gelip bizi öldürmezse daha iyi olur ya da yukarıda uyuyan o küçük çocuk uyanıp psikopata bağlayıp boyunun yarısı kadar uzunlukta bir bıçakla bizi deşmese de güzel olur.

dolmayı ilk bulan kişi: bence dolmayı ilk bulan kişi bulduğuna bulacağına bin pişman olmuştur. çünkü bi kere yaptıktan sonra güzel olduğu için diğer insanlar yine yapmasını istemişlerdir hep. o da üşenmiştir sonra. hep üşene üşene, oflaya puflaya yapmıştır. bok yiyin filan demiştir içinden.

benim belli bi yazı şeklim yok: elimizle kalem kullanarak kağıda yazdığımız yazıdan bahsediyorum burda. mesela herkesin bi yazı şekli vardır demi. bazıları hafif eğik yazar, bazılarının yazısında harfler daha daireseldir. bazılarının yazısı çok kötüdür, zor okunur. bazıları a'ları aynı bu bilgisayardaki a'lar gibi yapar filan ama ben öyle değilim. bi gün başka türlü, bi gün daha başka türlü, bi gün bambaşka türlü yazarım. aaa bu stickman'in yazısı diyemezsiniz yani. neden böyle yaptımı biliyor musunuz? günün birinde bi cinayet filan işlersem ve cinayet yerine not bırakırsam, yada cesedin üstüne bişeyler yazarsam ve olur da polis bi ipucu bulup beni sorgularken yazı yazdırmaya kalkarsa anlamasınlar diye. şu an korktunuz benden. çok korktunuz.

dedektif stickman

2011-05-29T19:08:00.002+03:00

bir hafta kadar önce odamda gayet huzurlu bir şekilde oturuyordum. odaya aniden kardeşim ve arkadaşı girdi. kardeşim biraz telaşlı, biraz gülerek ve biraz da şaşırmış bir şekilde arkadaşının ayakkabısının çalınmış olabileceğini söyledi.

bu duyum üzerine hemen yerimden kalkıp camı açıp dışarı baktım. etrafta şüpheli birilerini aradı gözlerim ama kimse yoktu. sonra ön balkondan baktım yine şüpheli birini göremedim.

hemen olay yeri inceleme modunda kapının önüne gidip etrafta delil aramaya başladım. kattaki tüm dairelerin kapısının önüne bırakılan, bir mobilya firmasına ait broşürler dikkatimi çekmişti. bütün kapıların önünde olan broşür sadece bizim kapının önünde yoktu. komşulardan birinin kapısının önündeki broşürü alarak kardeşim ve arkadaşını sorgulamak üzere geri döndüm. şahısların ifadelerine göre olay şöyle gelişmişti;

annem ve anneannem ufak tefek birkaç ihtiyacı almak için markete gitmişler. onlar gittikten kısa bir süre sonra tüpçü geliyor. kapıya kardeşimin arkadaşı bakıyor. hatta tüpçü rahat geçsin, geçerken üstüne filan basmasın diye ayakkabılarını ayağıyla biraz kenara itiyor. (bu arada ayakkabılarını henüz 2-3 gün önce aldığını belirteyim) tüpçü tüpü bağlayıp gidiyor. kısa bi süre sonra annem yanına para almayı unuttuğu için tekrar gelip para alıp gidiyor. (anahtarıyla girip gittiği için o sırada kimsenin haberi olmuyor) kardeşimin arkadaşı gitmesi gerektiği için tüpçünün gidişinden hemen sonra hazırlanmaya başlıyor. maksimum beş dakika sonra kapıyı açıyorlar ve ayakkabı yok. işte olay böyle.

kardeşimin arkadaşının acil gitmesi gerektiği için ona kendi ayakkabımı veriyorum ve gidiyor. bi süre sonra annemgil geliyor. olayı anneme de anlatıyoruz, tabi onun o kısa süre aralığında geldiğini de o an öğreniyoruz. ben geldiğimde aykkabı duruyordu diyor. artık kritik soruyu anneme soruyorum;
-anne sen para almak için geldiğinde bu broşürler var mıydı? annem çok emin bir şekilde -hayır yoktu.. diyor.

demek ki broşürleri dağıtan kişi tüpçü gittikten, annem para almak için gelip gittikten hemen sonra gelmişti. bundan emindik artık. bütün bu olaylar maksimum beş dakika içinde olmuştu. hatta kardeşimin arkadaşının hazırlanması belki biraz daha kısa sürse çıkmak için kapıyı açtığı an ayakkabıyı alan kişiyle yüz yüze gelebilirdi.

şüpheli = broşürleri dağıtan kişi veya kişiler

hemen broşülerden adrese bakarak firmanın nerde olduğunun tespit ettik. kardeşim yerini biliyormuş. ilerde bir okulun hemen karşısında olduğunu söyledi. ayakkabının nasıl olduğunu biliyordum ama emin olmak için daha bir gün önce arkadaşıyla çekinmiş fotoğraflarına bakmak istedim. fotoğraflara baktım ve ayakkabılara zoom yaparak tüm ayrıntılarını aklıma kazıdım. firmanın konumundan yola çıkarak ve olayın üzerinden henüz çok vakit geçmediğinden borşüleri dağıtan kişi veya kişilerin yan apartmanlara broşür dağıtmaya devam edeceklerini tahmin ederek hemen giyinip dışarı çıkarak yol üstündeki apartmanların önünde yürüdüm. daha önce bazı marketlerin broşür dağıtan elemanlarından aklımda kalan imajla 19-20 yaşlarında, genellikle iki kişi, bir kız bir erkek, kollarında bir dolu broşür, üzerlerinde firmanın logosu ve renklerini taşıyan bir tişört giymiş kişiler arıyordum ve nerdeyse gördüğüm herkesin ayakkabısına bakıyordum.

15 dakikalık bir yürüyüşten sonra bir sonuç elde edemeyeceğimi anlayıp firmaya gitmeye karar verdim. tabi dükkana direkt dalıp; SİZ BİZİM AYAKKABIMIZI MI ÇALIYORSUNUZ LAAN!!! denmez. o yüzden; sizde bilgisayar sandalyesi varmı? diye sormayı planladım. bunu sorarken de şüphelinin orada olup olmadığını görmeyi düşünüyordum. dikkat çekmemek, sıradan bir müşteri gibi görünmek için broşürü cebime koydum. dükkana gittim ve içeri girdim. bir apartmanın bütün alt katı mobilyacı dükkanı yapılmıştı. oldukça büyüktü, etrafta kimse yoktu ve sessizdi. dükkana girip biraz arkalara doğru ilerledikten sonra konuşmalar duydum ve sesin geldiği tarafa doğru ilerledim. bir adam, bir kadın ve etraflarında 10-11 yaşlarında üç dört tane çocuk vardı. kadın beni gördü ve –hoşgeldiniz… dedi. size öyle geliyor... demedim. hoşbuldum dedim. adam; –buyrun dedi; -sizde bilgisayar sandalyesi var mı? dedim. -maalesef bizde yok... dedi. -peki... dedim ve geldiğim yoldan çıkmak üzere geri döndüm. biz bu konuşmaları yaparken o çocuklar ellerinde birkaç bardakla yanımdan geçip orta taraftaki mutfak lavabo benzeri bi yere girmişlerdi. sanırım az önce broşürleri dağıtmaktan gelmişlerdi ve oturup bişeyler içmişlerdi. ben dükkandan çıkmak için geri dönerken çocukların birinin aradığım ayakkabıyı giymiş olduğunu gördüm.

ve işte suçluyu yakalamıştım.

kafamdaki profile uymayan oldukça küçük bir suçluydu bu. çocuğun yanına gittim ve cebimden broşürü çıkardım. -bu broşürleri siz mi dağıttınız dedim. -evet dedi. -peki bu ayakkabıyı nerden aldın dedim. birkaç bir şey gevelemeye çalıştı, yeni aldık, tam bilmiyorum filan gibi ama pek bişey diyemedi. -sen gel bakıyım bi abicim dedim ve elimi omzuna atarak dükkanın patronu olduğunu düşündüğüm az önceki adamın yanına gittik beraber. -hocam bu sizin elemanınız mı, bu broşürleri onlar dağıtmış galiba diye sordum. -onlar dağıttı ama elemanımız değil dedi. e tabi küçücük çocuklardan eleman mı olur lan. adam dükkanın çevresinde oturan bir kaçını tanıdığı ve o an sokakta gördüğü çocukların eline tutuşturmuş broşürleri üç beş bişey de vermiş dağıtsınlar diye. neyse işte olayı anlattım adama. böyle böyle ayakkabılar kaybolmuş, şu sırayla olmuş filan diye. adam da, -yani bu durumda ayakkabıların sizin olduğunuzu mu söylüyorsunuz dedi. evet öyle düşünüyorum dedim. sonra bi de o sordu çocuğa, çocuk bu sefer iyice saçmalamaya başladı, ayakkabılar bi poşetin içinde bi arabadan düşmüş, bunlar arabanın arkasından bağırmış bağırmış duyuramamış, o yüzden almışlar :D hayalgücüne bak. gerçi bizim kapının önüne broşür bırakmayarak şüphe çekmeyeceğini düşünen bir çocuğa göre oldukça iyi bir hayalgücü bence :D çocuk tüm iyi yaklaşımımıza rağmen kabul etmedi aldığını. neyse sonra çocuğun yanındaki arkadaşının ayakkabısını giydirerek o ayakkabıyı aldık, o kendi evine kendi ayakkabısını giymeye gitti. adam defalarca özür diledi benden, bi çay ikram ettiler (aslında sonradan çayı içtiğime pişman oldum, belki bunlar bir çeteydi, mobilyacı dükkanı adı altında müthiş bi ayakkabı çetesi, çayı içince bayılacaktım ve benim ayakkabılarımı da alacaklardı, sonra ıssız bi yerde ayakkabılarım yok bi şekilde uyanacaktım filan) -yok hocam siz de bilemezdiniz böyle bişey olacağını falan filan tarzı bişiler dedim. adamın baya morali filan bozuldu, yüzü kızardı, terledi filan. firmanın adının da bu şekilde yayılmamasını benden rica etti yine defalarca. neyse sonuçta ayakkabıları aldım ve eve geldim.

aslında o çocuk için üzüldüm. yani çocuk sonuçta, yeni bi ayakkabı görmüş ve almış. çalmış bile diyemiyorum aslında. gerçi kendi ayakkabısı da kötü, yırtık veya eski bir ayakkabı değildi. bi ayakkabı sonuçta fakat küçüğü büyüğü olmaz bu işlerin diye düşünüyorum. eğer ben gitmesem o çocuk bundan sonraki hayatında belki de bunu alışkanlık haline getirecekti. aslında ayakkabıyı alıp geldikten sonra bi kaç gün boyunca o çocukla birlikte gidip ona istediği ayakkabıdan almayı düşündüm, hatta aradığım profilin dışında küçük bi çocuk olduğunu gördüğümde o gün yapmayı düşündüm hemen ama sanırım bu da yanlış bir davranış olurdu. sanki ödüllendirmiş gibi olabilirdi ama yaptığı olayın yanlışlığına rağmen insanların kendisine böyle bi yaklaşım içinde olduğunu görürse bi daha herhangi kötü bişey yapmaz diye düşündüm. ama bi karar veremedim tabi. bu karar verememe aşamasında da kızmadım kendime, sonuçta çocuk yetiştirebilecek bi olgunlukta değilim, e çocuk gelişimi, psikolojisi uzmanı falan da değilim. neyse işte adam da ailesiyle konuşacağını söylemişti zaten, umarım ailesi uygun bir dille konuşmuştur çocukla.

şimdi bu olayda pek çok kişinin hatası var aslında. bizden başlayacak olursam, daha doğrusu kardeşimin arkadaşından, yeni bi ayakkabının kapının önünde bırakılmaması gerekirdi aslında. mesela ben ayakkabılarımı nereye gidersem gideyim hiç bir zaman kapının önünde bırakmam. ikincisi bizim apartmandaki komşular. apartman kapısını ya kapatmazlar, yada her zil çalana açarlar. e böyle olunca apartmana giren çıkan da belli olmaz tabi. üçüncüsü, be adam sen madem firmanı bu kadar önemsiyosun, kurumsal kimliğini oturtmuşsun, adımız bu şekilde duyulmasın falan filan gibi şeyler söylüyosun e o zaman neden çoluk çocuğa broşür dağıttırıyosun demi. zaten bu apartmanın içine kadar girip kapılara broşür bırakmak olayı yasal mı değil mi bilmiyorum. spam mail gibi bişey aslında. neyse.

aslında heycanlı başlayan maceramın aradığım kişinin bi çocuk olduğunu görmemle tüm heycanı gitmişti. ben şöyle yolda görürüm, takip ederim, üstüne atlarım boğuşurum, yakalayıp eve getirip bağlarım, söyle kimin için çalışıyorsun söyle! derim yada evine girdikten sonra ben de onun kapısının önünden ayakkabıyı alırım, oraya da manidar bi not bırakırım, görünce şok olur falan filan gibi şeyler hayal ediyordum aslında :D neyse bu da fena bi macera sayılmazdı benim durağan hayatım için. sonuçta kardeşimin arkadaşının yeni aldığı ayakkabısını kurtardım. artık bana sherlock holmes mu dersiniz, csı stickman mi dersiniz ne dersiniz bilemem. gerçi büyütmeye gerek yok. yıllar boyu; parmak izi, gerçek kesit, arka sokaklar, suç bilimi, kanıt, oz, prison break gibi şeyler izlemiş insanım :p benim için basit bi vakaydı ve 15-20 dakika içinde zanlıyı yakalayıp ayakkabıyı ele geçirdim. eğer başınıza böyle bu tarz bir olay gelirse yada hali hazırda çözülemeyen olaylarınız varsa bana ulaşın işi bitireyim ha ha ha!

stickman dedektiflik hizmetleri a.ş.

biber sevdası

2011-05-24T15:08:00.001+03:00

odun fırınında közlenmiş küçük yeşil bir biberin masanın hakimiymişcesine ben hariç herkesin diline pelesenk olması beni deli ediyor. ana yemeğin yanında sununan bir iki biberin acı olup olmamasının belirsizliği bir türlü çözülemiyor. ben şahsen bir biberin; çok acı çıkması ve yemeği zehir etmesi riskine girilecek kadar dayanılmaz bir lezzeti olduğunu düşünmüyorum. bunu vedat milor'e sorsak eminim o da benimle aynı fikirdedir. başta kardeşim olmak üzere herkes biber üzerine cümleler kuruyor. zaten ilk başlatan da oydu. tabağına konan iki közlenmiş biberi görünce biber acı mı? diye sordu ve geri dönülemez bir yola girmiş olduk. o soruyu sorar sormaz ağzının üstüne öyle bir dirsek geçiresim geldi ki... sağ yanımda da oturuyordu, hani bi vursam o sinirle en iyi ihtimal komaya girerdi. kardeşimin biberler acı mı sorusuna ilk eylemsel önerili yanıt teyzemden geldi. ucundan biraz ısır acı değilse yersin. kardeşim de ilginç bir insandır. salataya limon sıkmaz, biberin acı olmamasını ister. ve korkulan oluyor. biber sevdalısı biberinden biraz ısırıyor ve yemeğin sonuna kadar yanıp kavruluyor. hoşuma gidiyor aslında bu. oh lan iyi oldu... diyorum içimden. biber sevdalısının acıymış kelimesi üzerine babam; biber mi? diye soruyor. içimden; hayır baba, börek acıymış. lanet olasıca börek varya hani börek. o acıymış... diyorum. kardeşim dışından evet diyor. hemen annem aracılığıyla anneannem için japon tsunami uyarısı gibi türk acı biber uyarısı yapıyor sofrada. anne, anneanneme söyle biber yemesin, acı... diyor. anneannemin duyma problemleri nedeniyle birinin söylediği birşeyi daha sonra başka biri yüksek sesle tekrarlamak zorunda. çünkü ilk söyleyişte ne kadar yüksek seste söylersek söyleyelim bazen anlayamayabiliyor. biberin acılığı konusunda yine ben hariç herkes görüşlerini masa genelinde paylaşıyor. benimki pek acı değilmiş... bana fena acı geldi... bi de bana acı gelse keşke tatlı çıktı benimki... (en son serzeniş tabi ki sofranın çok acı sevenine ait) hızlıca böreğimi yiyip o ortamı terk ediyorum. ama susmuyorlar. mutfaktan çıkıp koridorda bi kaç adım ilerlememe rağmen hala acı-biber-tatlı-çok acı gibi kelimelerin sıklıkla kullanıldığı pek çok cümle duymaya devam ediyorum... böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum.

insanlar

2011-05-19T09:10:00.001+03:00

sizi yılın en iyi şusu insanları
şu bazı üniversite öğrencileri var ya hani aralarında toplaşıyolar, birilerini yılın en iyi bilmem ne kişisi filan seçiyolar. işte ben anlamıyorum o öğrencileri. lan olum dersiniz filan yokmu sizin çalışacak ha beyinsizler. bi de kim sikler sizin birini yılın en iyi bilmemnesi seçmenizi filan. ha seçmiyolar da ya pardon, layık görüyorlar. fotokopi ezberleyen bir grup terliksi hayvan sizi yılın bilmem nesine layık görüyor. amına koduklarım siz kimsiniz. makarna ve yumurta yemekten beyinleri pörtleşiyor tabi önüne gelene bişeyi layık görüyorlar. bende senin ağzının üstüne bir yumruk layık görüyorum yavrucum. evet tam ağzının üstüne şöyle.

80-90 yaşındaki insanlar
şu 80-90 yaşındaki insanları hiç anlamıyorum ve o insanlara hayret ediyorum. yahu 80-90 nedir lan. o kadar yıl yaşanırmı allasen. görmemişler gibi. 35-40 yıl yaşa öl. hele bi de 100'ü filan aşanlar varki. onlara ne diyeceğimi bilmiyorum. bi türlü gitmek bilmeyen misafir gibi. tadında bırakalım lütfen. illa abartıcaksınız ve bokunu çıkaracaksınız demi. biliyom ben sizi. nolacak yani 80 yıl yaşayınca ben onu anlamıyorum. eline ne geçecek.

uykuluymuş numarası yapan insanlar
uyanalı çok olmuş ama yataktan kalkmamış insanlar var. bunlar uykularını bi güzel almışlar o uyanma evresini filan da atlatmışlar. yatakta sırf keyfine yatıyorlar yani. cin gibiler aslında ama yataktan çıkınca böyle bi sanki aniden uyandırılmış havasında takılıyorlar. az önce fıldır fıldır açılmış gözleriyle telefonunda tıkır tıkır seri mesajlar gönderen sanki o değilmiş gibi, bi yeni uyanma tripleri, gözleri tam açamama numaraları, yüzü buruşturmalar, ııhhmmmhh ımmhh gibi sesler çıkarmalar, sorulan sorulara cevap vermemeler filan. suratına uçan tekmeyi yedinmiydi görürsün gününü.

zenit gündüzü

2011-04-24T23:25:00.001+03:00

güneş ışınlarının çok yatay geldiği şu zamanlarda garip ruh hallerine bürünürüm bazen. günün öğleden sonrası ve akşam üzeri arasında ilginç bi zaman dilimine denk gelir bu anlar. inceden nostaljik takılırım. ama girdiğim ruh halini şu an net olarak tanımlayabilecek cümleler kurmakta zorlanıyorum. ama kötü bişey değil, hoşuma giden bişey. sadece geçeceğini bildiğim ve hiç geçmesini istemediğim için üzülerek yaşıyorum bu anları.
perdeleri açtım mesela. hiç yapmadığım şeydir. bazı insanlar gündüz perdeyi açmadan duramaz. hiç anlamam o insanları. ne var duramayacak. of karanlık oldu içim daraldı derler. ne alaka! beni hiç rahatsız etmez perdelerin kapalı olması. ben dururum. hatta bundan hoşlanırım. nerde açık bi perde bulsam gider hemen kapatırım. ama bu kez perdeyi açmak geldi içimden. kalktım ve açtım. bi manzarası olduğundan değil. açasım geldi açtım kardeşim. karşıdaki binanın rengini seviyorum aslında. ve bi kısmına güneş vurunca bence güzel bi görüntü oluşturuyor. dedim ki ben bunun bi fotoğrafını çekeyim. ama kardeşim dijital makineyi götürmüş. cümlede geçen dijital kelimesi dandik fotoğraf makinemizi nasa teleskopu gibi algılamanıza neden olabilir. yanılgıya düşmeyin. zaten bataryası filan yarrağı yemiş durumda dandik bi makina. neyse kardeşim bu makineyi götürmüş işte. hemen kitaplıkta duran zenit takıldı gözüme. aldım zeniti elime. başladım vizörunden bakmaya. kelimeye bak vizör. ortama nasıl da amatör fotoğrafçı havası getirdi küçücük kelime. oraya bakıyorum buraya bakıyorum. sonra boynumda makine içeri gittim. annemin yanına oturdum. anne dedim bak bu zenit. zenite demedim bak bu anne. nerden bilsin zenit anneyi. bununla nasıl fotoğraf çekileceğini makine üzerinde detaylarını da göstererek anlattım anneme. aslında biraz salladım. çünkü bazı ayarlarının nasıl yapıldığını unutmuştum. hem sallasam da nerden bilecek annem. ama vicdan azabına düştüm ve bi süre sonra itiraf ettim anneme unutuğumu. tee kaç sene oldu bunu kullanmayalı. ama içinde film var. ve 15 tane de fotoğraf çekmişim. ne çektiğimi hatırlamıyorum. umarım acayip şeyler çekmemişimdir. neyse sonra bununla çekilen bi fotoğrafın nasıl basılacağının tüm aşamalarını anlattım. karanlık odaya atılan ilk adımdan hocanın saatler sonra gelip bana; çık artık zehirleneceksin! dediği kısmına kadar. (buradan fotoğraf sanatı için zehirlenmeyi gözealan bir sanatsever olduğumu zeki olanlarınız hemen anlayacaktır)(yukarıdaki fotoğrafı daha sonra çektiğimi de zeki olanlarınız hemen anlayacaktır)(tabiki de hepiniz çok zeki insanlarsınız) tabi bunları sallamadım. çünkü hepsi aklımdaydı. tamam tamam sadece filmi yıkamak için kullanılan kimyasallarının ne oranla karıştırılacağını unutmuştum. sonra bu makineyi bana gönderen arkadaşım geldi aklıma. ankaradan bi arkadaşım göndermişti. meliha. ama ben ona kısaca mel diyordum. "kısaca mel" demiyordum. "mel" diyordum. aslında böyle dememi o istiyordu hatırladığım kadarıyla. isimleri kısaltarak söylemek gibi bi özelliğim yoktur benim. vay be ankaradan bi arkadaşımın olması... konyayı bitirdim çünkü. heryeri bitirdim. bi ankara kalmıştı. 2. sınıfta seçmeli olan temel fotoğrafçılık dersini seçmiştim ve bana makine lazım demiştim. al sana makine dedi. kurban olurum. ne tesadüf ki o an annemin de gelmiş aklına o arkadaş. -görüşüyor musunuz? dedi. -bazen dedim. "bazen" tuhaf bi kelimedir. yani ne kadar bazen? nerden bileceksin ki ne kadar bazen olduğunu. aslında bir gün öncesinde biraz konuşmuştuk o arkadaşla. ama pek istekli konuşmadı benimle. -ya tamam hadi git... der gibi konuştu. sana o kadar makine gönderdik, daha ne istiyorsun be adam sus artık!... der gibi konuştu. zorla konuştu yani. canı sıkkındı sanırım. neşeli bir ortam oluşsun diye espriyle girmeye çalıştığım konuşmaya eski trt programı sunucusu tonunda cevaplar verip kaymakamlıkta çalışan nüfus memuru ciddiyetinde kısa bir soruyla karşılık verdi. bu soru, nasılsın? dı. tabi ki hiç kızmadım ona. zaten neden kızayım. nasılsın diyen insana kızılır mı. kızılmaz. sevilir. az bişi konuştum ve gittim. çünkü eskiden böyle değildi. sonra onu da kandırıp üzdüler. ve hala üzülüyor. sanırım onunla sonsuza kadar 5-6 aya bir (bazen) kısa diyaloglarımız olacak. hepsi de aynı olacak bu diyalogların. yine zorla konuşacak. ama bi gün o makineyle çektiğim fotoğrafları üşenmeyip, okula gidip, hocadan anahtarı alıp hem de büyük kağıtlara basıp ona göndereceğim. belki de eve kendi karanlık odamı kurunca yaparım bunu ki bu çok uzun yıllar sonra da olabilir ama olsun daha iyi olur. paketi alıp açtıktan sonra fotoğraflara bakarken mutlu olacak, o fotoğraflar çok boktan da olsa üzüntüsü geçecek. en azından beş dakikalığına geçecek.

arada bir manavgat'a giden insanlar

2011-04-08T08:48:00.000+03:00

toplumumuzun içinde arada bir manavgat'a giden belli bi insan topluluğu var. gerçekten. ve bunlar birbirinden çok alakasız insanlar. hiç biri tamamen orda yaşamıyor. sadece arada bir gidiyorlar. hatta manavgat'da yerleşik yaşayan insan olduğunu sanmıyorum ben. öyle bi yer manavgat. ne var şu manavgat'da anlayamadım gitti. birileri sürekli; geçen gün manavgat'a gittim... diyor. işte ben de geçen hafta manavgat'daydım... diyor. ordan da manavgat'a geçtim... hafta sonu manavgat'a gideceğim... gibi pek çok cümle duyuyorum. kelimeye yabancılaşıyorum. manavgat bu kadar çok kullanıldığında kelimeye karşı bi hırdavat imajı oluşuyor bende. manavgat hırdavatla ilgili bir kelime gibi geliyor bana. sürekli manavgat'a gidip duran insanların ağzına penseyle vurasım geliyor. ayrıca yeri gelmişken söyleyeyim; hırdavatçılığı da severim. hırdavatçı dükkanlarına bayılırım. arada bir şehrin hırdavatçılarının yoğunlaştığı bölgeye giderek orayı gezerim, dükkanlara bakarım. ne kadar çılgınca öyle değil mi?! mesela burda bi hırdavatçı var. dükkanın ismi yok yok. yok yok hırdavat. ne kadar güzel demi. hakikaten yok yok. hırdavatla ilgili ne ararsan bulabiliyorsun. mesela ben küçükken bi ara pazarda arabacılık yapmak istemiştim. ordan 4 tane teker almıştım demir bi pazar arabasına takmak için. başka hiç bir yerde bulamamıştım. neyse bu arabacılık olayı çok ilginç. onu sonra detaylıca yazıyım hatta üşenmezsem çiziyim. iyi fikir. ulan ne olaylara girmişim zamanında. arabacılık filan. gerçi kereste sanayisinde çalışmak, su satmak, simit satmak, arkadaşla bisiklet tamircisi dükkanı açmak, sokakta bisikletle dolaşarak futbolcu çıkartması satmak gibi çeşit çeşit girişimcilik ruhu sergilediğim çılgınca dönemlerim de oldu. çılgın bir çocukmuşum hakkaten. geçmişe bakınca bunu görüyorum. nerdeeen nere. nasıl bu hale geldim. şimdi ben çalışmaya karşıyım. ha tamamen çalışmamak değil tabi. yani günümüzdeki gibi insanların acımasızca saatlerce çalıştırılmasına gerek yok bence. ne bileyim tarlalarımızı ekeriz, toprakla uğraşırız, yaşayacağımız kadar ekmeğimizi çıkarırız. gerisi hiç yoktan dert. gerçi biraz düşününce de gerek var gibi geliyo ya :/ mesela film izlemekten, nba playoff ve finallerini izlemekten vazgeçemem gibime geliyor. e film çekilmesi için bi ton şey lazım, sonra nba desek, oyuncuların formaları, ayakkabıları falan derken. sonra maçların tv yayınları, o yayınlar için gereken reklamlar, e reklamlardaki ürün ve hizmetler falan filan ooofff. evet lan lazım sanırım çalışmak. neyse ya çalışın çalışın. çalışan demir ışıldar. ha belki ben ışıldamak istemiyom o ayrı. küflü demir olmak istiyom belki. zaten eski şeyleri severim. sürekli eskiye, eskilere, eski zamanlara karşı bi özlem halinde yaşarım. neyse konu çok dağıldı. biraz da saçmaladım. radyasyonlu yağmurlar yüzünden olabilir.

1,98

2011-04-02T06:29:00.002+03:00

her zaman tuhaf haraketleri vardı ama üniversitede geçirdiği 6. senesinde onun artık bir nebze de olsa olgunlaşmış olacağını ve tutarlılık göstereceğini düşünmüştüm. yanılmışım... zaten iki hafta önce onunla aynı dersi almış olduğumu öğrenince nasıl bir dönem geçireceğim kabusu beynime çökmüş, beni mutsuzluklara sürüklemişti. ama ilk hafta derse gelip, ikinci hafta gelmediğini görünce yine her zamanki gibi sonraki derslere de gelmeyeceğini düşünerek huzurla derse girme hayalleri kurmuştum. o gün kampüse varıp telefonumun saatine bakınca dersin başlamasına daha bir saat olduğunu gördüm. bu bir saati kütüphaneye gidip bir kaç spor, sinema ve toknoloji dergisi karıştırarak değerlendirmek istedim. tam kütüphaneye girerken telefonum çaldı. arayan oydu. bir kaç yıl önce bir hata yapıp telefon numaramı onunla paylaşmıştım. bana dersin saat kaçta olduğunu ve nerde olduğumu sordu. mal gibi doğru söyledim. 15 dakika sonra tüm iticiliğiyle başımda belirdi. 6 yıllık üniversite hayatı boyunca ilk defa girdiği kütüphaneyi şaşkın bakışlarla süzüyor ve sık sık tavana bakıyordu. çoğu insan ilk kez girdiği bir mekanda sanki yapının en önemli kısmı tavanmış gibi başını havaya kaldırıp tavanı uzun uzun inceler.
önümdeki dergilere elini vahşice sallayıp aldıktan sonra sayfaları geçiştirip kütüphanede konuşulacak desibelin çok üstünde bir seviyede; -NAAĞĞĞBEER LAAĞN! dedi. tüm bakışları üzerimize çekmiştik bile. takındığı bu tavır ve böyle konuşması beni sinirlendirmişti. bu herifi delicesine dövmek, ağzını burnunu dağıtmak istiyordum ama boyu 1,98 idi. bu yüzden onun huyuna giderek davranışlarını elimden geldiğince kontrol altında tutmaya çalışıyordum.

dergileri elinden alıp tekrar okumaya başladım. bu yine 10-15 saniye etrafa bakıp karışma oturduktan sonra okuduğumu gördüğü halde; -eee nağbııyon? dedi. -olum bi sus, dedim. önüne bi dergi ittim ve al oku dedim. dergilerin yeni sayı olduğunu görünce, aaa her hafta yeni sayısı mı geliyor diyerek şaşırdı ve karıştırmaya başladı. sonra gidip bir kaç tane süreli sağlık yayını bulup getirdi. onları karıştırırken bana baktı, parmağıyla dergideki iç organlar çizimini göstererek, -ohaaa lan karaciğere bak hayvan gibi... dedi. bi süre geçtikten sonra; -lan hadi sıkılmadın mı gidelim hadi... dedi. -sen git derste görüşürüz... dedim. ayağa kalktı ve kolumdan çekerek beni kaldırmaya çalıştı. bir kaç zorlu denemeden sonra pes etti ve gitti. daha doğrusu gider gibi yaptı. kütüphanenin salonlarını ayıran cam bölmeden yansımasını görüyordum. benim göremediğimi sandığı bir kitaplığın yan tarafına saklanmıştı. onu çaktırmadan izlerken yaklaştığını gördüm. amacı sessizce yaklaşıp masanın üstünde duran atkımı alıp kaçmaktı ve böylece benim de gelmemi sağlayacaktı. aniden yanımda bitti ve aynı anda atkıyı tuttuk. biri 22 biri 25 yaşında iki kişi türkiye'de bir üniversitenin kütüphanesinde atkı çekiyorduk. 3-5 saniyelik çekiştirmeden sonra artık atkı piç olmuştu. -amına koduğumun delisi tamam bırak geliyorum... dedim. zaten o kadar olaydan sonra içimde en ufak bir okuma isteği kalmamıştı. kütüphaneden çıkarken kenardaki bir masaya üniversitenin aylık kültür, sanat ve spor etkinlikleri hakkında bilgi veren ufak rehberlerden dizilmişti. elimi uzatıp bir tane aldım. bu hareketimi gören 1,98 aha lan bedava mı diyerek 4-5 tane aldı. -hepsi aynı zaten neden o kadar aldın? dediğimde ise aynen şunu karşılayacak bir şekilde güldü; "GUNİAHUHAHEGU"
yolda yürürken mümkün olduğunca yana kayarak ondan uzak durmaya, onu tanımıyormuşum gibi davranmaya çalışıyordum. sınıfa vardığımızda dersin iptal olduğunu öğrendik. bu haber beni hem sevindirmiş hem de üzmüştü. bu kadar sıkıntı çektikten sonra öğrenmem gereken önemli şeylerin olduğu dersin iptal edilmiş olması beni üzmüştü. beni sevindiren şey ise 1,98 ile beni yan yana tutacak hiç bir geçerli sebebin kalmamasıydı. okuldan çıkıp bir süre yürüdükten sonra 1,98 -hadi playstationda PES (bir futbol oyunu) oynayalım... diye bir teklif sunmuştu. ona bu oyunu bilmediğimi sadece bilgisayarda basketbol oyunu oynadığımı söyledim. gerçekten de öyleydi. bu cevabım karşısında beni kolumdan tutup zorla playstation oynamaya götürmesini beklerken; -peki kardeşim, hadi görüşürüz, kendine iyi bak... dedi. bu anlık değişimi beni öylesine mutlu etmişti ki onunla PES oynamaya gitmeyi bile düşündüm ama yine anlık bir değişim yaşayıp maganda hareketlere bürünmesinden korktuğum için fırsatını bulmuşken hızlıca yanından uzaklaşıp tramvaya binerek eve gittim. bazen çok iyi muhabbeti olan, salon dj'i olduğu için beni okulun basketbol maçlarına bedava sokabilen hatta maçları dj kabininden izlememi de sağlayan bu adamın bazı zamanlar neden bu maganda tavırlara büründüğünü hayatım boyunca çözemeyeceğim.

cemre düşmüşmüş

2011-03-09T16:35:00.001+02:00

pek seviyolar bunu demeyi. kış ortasında havayı biraz sıcak görmeyiversinler. hemen yapıştırıyor cemre düştü zaten diye. sanki düşerken görmüşcesine emin bi şekilde söylüyor. bu sırada mutlaka ordan başka biri atlıyor. az öncekinden daha bilgili olduğunu kanıtlarcasına önce şuna düşer, sonra buna düşer, en sonra da ona düşer diyor. öyle bir söylüyor ki somut bişey görmeyi bekliyorum ben. kafamın içinde havadan bişeyler düştüğü filan canlanıyor. yıllarca yok türkiye coğrafyası, yok ülkeler coğrafyası, yok türkiye ekonomik ve beşeri coğrafyası ve benzeri kırk çeşit coğrafya dersi gösterdiler bize. bi de öss hazırlık döneminde genel bi coğrafya gördüm ama o kadar kitabın arasında "cemre düşmesi" ile ilgili tek bi kelime bile yoktu. lanet olasıca yoktu.

tdk'dan baktım, şöyle diyor cemre için; Şubat ayında birer hafta arayla havada, suda ve toprakta oluştuğu sanılan sıcaklık yükselişi.

inanılmaz derecede saçma bişey. sanılan? neye göre sanıyosun arkadaşım. işin tuhafı bu cemre düştücülerin aynı zamanda mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırırcılar olması. lan mal, al işte kar yağdı. nere cemre düşmesi! madem sıcaklık yükseliyo, niye sonraki ay olan mart kazma kürek yaktıracak kadar soğuk oluyor. ha beyinsiz. tutarsız! tükürdüğünü yalayıcı!

bi de acıktım, kan şekerim düştü herhaldeciler var. yada acıktım dendiğinde; kan şekerin düşmüştürcüler. veya başım dönüyor kan şekerim düştü galiba, bişeyler yiyimciler. çünkü 40 yıldır tıp okudular ya bu arkadaşlar. herşeyi biliyolar. acıktın mı? haa kesin kan şekerin düşmüştür tabi canım. başka ne olabilir ki. sanki kan şekerini çok biliyormuş gibi. lan acıktıysan git ye ne bok yiyeceksen. hatta direkt bok ye bence sen. ve yemek yemek için de başım döndü gözüm karardı numaraları yapmana ne gerek var! niye tıbbi bir açıklama yapıyosun ki. acıktım de geç. öteki! sen de sus! böyle herhangi bir konuda bi bok bilmediği halde sanki çok biliyormuşcasına teknik terimlerle süslü, yalan yanlış cümleler kuran insanlara inanılmaz derecede sinirleniyorum ve acıyarak bakıyorum. sen zavallısın. döverim seni! seni çok kötü döverim! öyle bir döverim ki kan şekerin düşer.

şaka bi yana, cidden şu tutarsız insanları napacaz biz yav? öldürelim filan bişey yapalım şunları. tutarsızları, tükürdüğünü yalayanları ve anca oturduğu yerden konuşup, lafa gelince mangalda kül bırakmayıp pratikde hiç bir bok yapmayan şerefsizleri. hayatta en çok şu üç insana sinirleniyorum. bi de bunların üçünün aynı bünyede eşit bir şekilde dağılmış olanları var ki onları alacaksın böyle liğme liğme edeceksin. bi de hayat görüşü olarak savunduğu şeyleri söyleyip söyleyip (o da oturduğu yerden ha, sırf laf), onun karşıtı şeylere bok atıp atıp, sonra gidip onu yapan ve öyle yaşayanlar varya. onlara ne diyeceğimi bilemiyorum. en iyisi bişey demeyim.

off lan sinirlendim. uzun zamandır yapmadığım YAŞASIN KÖTÜLÜK olayını yapayım da rahatlayım. iyisimi gideyim ve yan apartmandaki çocukların bahçelerine yaptıkları kardan adamı bozayım. hem de onların gözleri önünde. ağlasınlar iyi bi. görsünler dünyanın kaç bucak olduğunu. hehe anneleri filan da var yanlarında ama olsun, daha eğlenceli olacak. ahahaa yaşasın kötülük! burdan da tüm kötülere sesleniyorum. bugün YAŞASIN KÖTÜLÜK günü. sokakta gördüğünüz kardan adam yapan çocukların yanına gidin ve kardan adamlarını bozun. kardan adama kafa ve yumruk atarak bozun. sonra da dekmeleyin. yerle bir edin o kardan adamı. hatta şarjlı saç kurutma makinası götürün yanınızda. eritin o kardan adamı.

yeni başlayanlar için kötülük tavsiyelerim var. eskiden yaptığım bazı kötülükleri aşağıya yazıyorum. vaktiyle twittera yazmışım. onları da uygulayabilirsiniz. yaratıcı kötülükleriniz varsa beklerim.

pardon canım, geciktim..

2011-02-25T22:55:00.001+02:00

geç kalan insanlar. evet. böyle insanlar neden var anlamıyorum. her yere her zaman geç kalırlar. sanki geç kalmak için yaratılmışlardır. bir de sanki çok işleri varmış gibi sürekli telaşlı davranırlar. halbuki tek bir mantıklı, faydalı işleri yoktur bunların. 15 dakikaya kadar geliyorumculardır bunlar ama tabiki asla gelmezler. en az bir saat sonra gelicilerdir. geldiklerinde de sizi anında ikna edecek en az bir bahaneleri mutlaka vardır. çok iyi bahane bulucudur bunlar ve sizin kafanızda aniden "-e adam haklı" fikrini oluşturuverirler. kızamazsınız onlara. hatta kendinizi onun yanında suçlu hissedersiniz. ulan adamın uğraştığı süper ötesi işlere bak, ben bir de karşına geçmiş, vay efendim geç geldin, yok efendim geç geldin diye hesap soruyorum. ne kadar iğrenç ve düşüncesiz bi insanım ben... diyerek üzülürsünüz, hatta utancınızdan büzülürsünüz.

geç kalan, geç kaldığı yere illaki cep telefonundan birileriyle konuşarak gelir. hatta geldikten sonra onun konuşmasının bitmesini beklersiniz. belki bir kaç karşılıklı göz kırpma yaşanabilir. geldiklerinden itibaren 30 dakikaya kadar konuşulamayanları vardır. nihayet telefon görüşmesi bittiğinde geldiği ortamı da hemen ele geçirir bizim 15 dakikaya kadar geliyorumcu. ortamın en önemli insanı oluverir. sanki geç kaldığı için ödüllendirilmiştir. sanki biz oraya sırf onu beklemek ve sonrasında da gelişiyle mutlu olmak için toplanmışızdır. o bir numaradır. en büyüktür. cehenemmeden çıkan çılgın türk'dür.

bakın ne önemli işlerim var, ne kadar yoğun bir insanım, ne olaylar yaşadım ama yine de sizlerleyim, aranızdayım... mesajını altmetinlerle öyle bir yerleştirmiştirki beynimize, hepimiz onun küçük köleleri olmuşuzdur bile. ki grup içindeki bireylerden bazıları, grubun geri kalanından bağımsız bir şekilde, geç kalanla arasında özel bir bağ olduğunu, aslında diğerlerinden bambaşka bir yakınlıkta arkadaş olduğunu, sadece ikisinin anlayıp gülebildiği espriler yaparak veya sadece ikisinin yaşadığı, ortamdaki diğer kişilerin bilmediği anılarını yine sadece kendilerinin duyabileceği bir ses tonunda konuşup üstüne sesli gülüşler veya tamam hallederiz... olsun kafana takma... yada o iş tamam... tarzında ciddi mimiklerle tamamlayıp süsleyerek vurgularlar. bir kişi gider, başka bir geç kalan yalakası yaklaşır onun yanına. hiç boş kalmaz.

ve geç kalan insan her zaman en erken gidendir. gitmesi de en az gelmesi kadar olaylıdır. muhtemelen şu sıralarda da bir yerlere geç kalıyordur. en az üç telaşlı telefon görüşmesi ve aceleyle yazılan beş mesajlaşmadan sonra gidebilir o. gitmeden önce kısa bir kaos yaşanır ortamda. önce gideceği haberi grup içinde telaşla yayılır. o gidiyormuş! aa öyle mi? evet o gidiyormuş? gidiyormuş o!

tam gideceği sırada yine grubunun sevgi gösterisinin içinde boğulur. yaa gidiyo musun olum? ya yeni gelmiştin nere kaçıyosun çakal! sevgilinin yanına mı gidiyorsun kız?! gibi cümlelerle geç kalan yalakaları vedalaşma konuşması yapmak için hızla yanına gider geç kalanın. yine çok gizemli, çok ciddi, çok önemli kısa konuşmalarla uğurlarlar onu. peki gitmesiyle olay biter mi? tabi ki bitmez. o gittikten sonra yine konuşulmaya devam eder. -deli bu çocuk ya! ama seviyorum!.. -iyi çocuk.. -iyi adam.. -dürüst insan.. -iyi kız.. -cimcime ya... tarzı cümleler kurulur arkasından. size bişey söleyim mi? ben hiç sevmiyorum bu geç kalan insanları. hiç sevmiyorum bu on beş dakikaya kadar ordayımcıları. ciddi birer şerefsiz ve lağım terliğidir bu geç kalanlar. kanalizasyon artığıdır. lama tükürüğüdür.

turkcell'den x hanım ve stickman

2011-02-23T18:59:00.002+02:00

bundan iki-üç hafta kadar önce saat öğlen 12'ye yaklaşırken yatağımda güzel bir uyku sürdürüyordum ki telefonuma gelen bir mesajla irkilerek uyandım. maceralı ekşınlı rüyamdan da uyanmış oldum haliyle ve sinirlendim. gelen mesaja baktım. yok bilmem altınbaşta turkcellilere özel bilmem ne mi varmışta şöyle şöyleymiş, sevgililer günüm falan kutlu mu olsunmuş neymiş. öyle saçma sapan bi mesaj. bunu görünce daha da sinirlendim, delirdim sinirden ve turkcell'in sitesine girip şikayet bölümüne girerek bi güzel azar kaydım turkcelle. o kısım şöyle;

Sayın Turkcell, bana neden saçma sapan ve gereksiz mesajlar göndererek uykumdan uyandırıyorsun? Uykumdan uyandırıyorsun ve rüyamın da içine ediyorsun. Buna ne hakkınız var sayın turkcell. Ben sana beni güzel rüyalarımdan ve uykumdan et diye mi para veriyorum? (bak bak para veriyomuş. lan alt tarafı 3-4 aya bir hat kapanmasın diye 5 tl yüklüyosun) Yok efendim altınbaşta daha fazla avantajmış da, pırlantada %20 indirim varmış da, sevgililer günüm kutlu olsunmuş da... Bana ne altınbaştan pırlantadan sayın turkcell! bana ne!! Kafama silah dayasalar o tarz şeylere para vermem. Ayrıca sevgilim filan da yok. Neden kutluyorsun sevgililer günümü? sana ne turkcell? sana mı kaldı kutlamak? Allah aşkına reklam mesajı atıp durmayın bana ya! Ne hakkınız var beni rahatsız etmeye! Bu yaptığınız resmen suç! Bana reklam mesajı atıp durmayın! Beni rahatsız etmeyin! Eğer bir kez daha bu tarz bir mesaj atıp beni rahatsız ederseniz, başka bir operatöre geçeceğim sayın turkcell. (ooooo başka bi oparötere geçecekmiş, ne tehdit ama!)

bu şikayetin üzerine hemen ertesi gün yine aynı saatlerde arandım. hattın ucunda x hanım o enerjik ve yaşam dolu sesiyle bana sesleniyordu. ne yalan söyleyim. bu şikayetimin ipleneceğini hiç düşünmemiştim. ilk başta tırstım. stickman sen misin lan? olum akıllı ol bak! kimsin ulan sen! öyle bi şikayet yazmalar falan! atarız lan reklam mesajı sanane! sana mı soracaz! aklını alırız lan senin bebe, turkcell'iz olum biz! konya'da tanıdıklarımız var! ağzına sıçtırırız senin! filan diyecek sandım. ama böyle olmadı tabi. x hanım benimle gayet güzel bir şekilde konuşuyordu. bana tarifemi sordu ama bilemedim. hattınızda ne kadar miktar var onu sordu ve ben onu da bilemedim :D cidden ne tarifemi ne de ne kadar miktarım olduğunu bilmiyodum. tam o sırada da hooop pat diye şarjım bitti. telefon kapandı. x hanım hemen mail atmış. şöyle demiş;
_______________________________________________________

Merhaba Stickman Bey,
Görüşmemiz kesildikten sonra sizi tekrar aradım ancak ulaşamadım.Size ulaşabileceğim bir irtibat numarası iletebilir misiniz?
_______________________________________________________

tabi dururmuyum. hemen cevap mailini yapıştırdım.
_______________________________________________________

Merhaba X Hanım,
Görüşmemiz sırasında telefonumun şarjı bittiği için kapandı. Kusura bakmayın lütfen. Gerçekten iyi bir konuşma gerçekleştiriyorduk ama naparsınız işte şarj bu. Ne zaman nerde biteceği belli olmuyor allahsızın. Fakir olduğum için hala 8 sene önce aldığım nokia3310'u kullanıyorum. Şaka gibi demi? 21. yüzyıldayız, herkes 3g'li iphone'ların tadını çıkarırken ben hala nokia3310 kullanıyorum. Maalesef şaka değil, acı bir gerçek. Şarja takıp konuşmaya başlarsam hemen kapanıyor bu telefon. Ne kadar içler acısı ve yürek burkan bir durum öyle değil mi X hanım. Fakirliğin gözü kör olsun. İşte bu yüzden nokia3310 fakir telefonumun şarjının tamamen dolmasını bekledim. Neyse bu gereksiz açıklamalardan sonra söyleyeceğim şudur ki; şarjım tamamen doldu, şimdi bana aynı numaradan tekrar ulaşabilirsiniz. Bu arada X ismini de ilk defa duyuyorum. Gerçekten ilginçmiş. Türk Dil Kurumunun sitesinden büyük sözlüğe baktım. "Gök - Mars - Ateş rengi" gibi anlamları var.
_______________________________________________________

(bu fakirlik geyiği inci sözlükten. çok seviyorum) ertesi sabah x hanım beni tekrar aramış ve bu sefer telefonum kapalı olduğu için ulaşamamış. sonrasında şöyle bir mailleşme trafiği devam etti.
_______________________________________________________

Merhaba Stickman Bey,
Sizi aradım ancak ulaşamadım. Size ulaşabileceğim uygun bir zaman dilimi iletebilir misiniz?
_______________________________________________________

Merhaba X Hanım,
Ne kadar ulaşılmaz bir insanım öyle değil mi? Yalnız ben size telefonuma sabah saat 11-12 gibi gelen gereksiz mesajlar yüzünden uykumdan ve güzel rüyalarımdan olduğum için sitemkar ve isyankar cümlelerle şikayet iletirken sizin tutup da sabahın 9'un da filan aramanız ilginç olmuş gerçekten. Mail 09:06'da gelmiş, e buna göre de o saatten önce aramış olduğunuzu tahmin etmek benim zeka seviyeme göre çocuk oyuncağı. Zaten telefonu açınca da ne zaman aradığınız gördüm. Her ne kadar siz benim zeka seviyeme hayallerinizde bile erişemeyecek olsanız dahi, saat 11-12 gibi gelen mesajlar yüzünden şikayette bulunan birini, en azından o saatlerden sonra aramayı düşünebilecek kadar zeki bir insan olduğunuzu düşünüyorum X hanım. Neyse olsun, her insan hata yapabilir. Sizi affediyorum. Zaten akşam yatarken, yarın sabah mesainize başlar başlamaz beni arayacağınızı bildiğim için güzel uykumdan ve rüyalarımdan olmayım diye telefonumu kapatmıştım. Tahminimde de yanılmamışım. Şu an uykusunu almış, maceralı rüyalarını görmüş mutlu bir insanım. Uyku düzenim biraz değişkendir ama şu sıralar beni öğlen saat 14:08 ile gece 03:26 arası istediğiniz zaman arayabilirsiniz.
_______________________________________________________

Merhaba Stickman Bey,
Sizi talep ettiğiniz saat aralığında tekrar aradım ancak ulaşamadım. Hattınıza gelen reklam mesajlarının gelmesini sizinle görüşerek engelleyebilirim. Size ulaşabileceğim zaman aralığını tekrar iletebilir misiniz?

Dilerseniz işleminizi Online İşlem Merkezi'nden ya da 444 0 532 numaralı Müşteri Hizmetlerin'den de sağlayabilirsiniz.
_______________________________________________________

Merhaba X Hanım,
Az önce aradınız evet ve bu sefer benim hatamdan kaynaklanan bir olay yüzünden görüşemedik. Kusura bakmayın lütfen. Geçen gün kardeşim telefonumun bataryası hemen bitiyor diye başka bir telefonun bataryasıyla değiştirmişti. Yapma olmaz, o batarya da zaten ölmüştür dedim, dinletemedim. Az önce sizin aradığınızı görüp sevindim ama tam açacaktım ki telefon aniden kapandı. Kardeşime çok sinirlendim. Hemen gittim ağzını burnunu kırdım. Senin yüzünden X Hanım'ın aramasına cevap veremedim. Zaten kaç gündür uğraştırıyorum kadıncağızı dedim. Daha da sinirlendim ve yere yatırıp dekmeledim. Şimdi kendi bataryamı taktım ve full dolu. Şimdi hemen tekrar arayabilir misiniz? Biliyorum işin cılkı çıktı afedersiniz ama siz de bir kere arayıp ulaşamayınca hemen pes ediyorsunuz. Ben olsam beş dakika sonra tekrar arardım :) Pes etmeyin hemen. Şimdi hazır bekliyorum, arayın lütfen de artık halledip bitirelim şu işi. Siz de kurtulun ben de.
_______________________________________________________

bu mailleşmelerden sonra araya haftasonu filan girdi iş uzadı. x hanım arayınca yapmak üzere bi sürü geyik ve espri hazırlamıştım. ama o ara bi hastane işi çıktı ve x hanım tam da hastanedeyken aradı. hastane işleri yorgunluğundan, her tarafta bi sürü hasta insan, ağlayan bebek görmekten ve doktor keyfi beklemekten moralman ve fizikman çöktüğüm sırada telefon çaldı. tüm bu yaşadıklarımdan habersiz mailleşmelerin de etkisiyle sesi daha canlı, daha hayat dolu ve daha samimi geliyordu x hanım'ın. gülümsediğini sesinden anlıyordum. konuştuk ettik falan işi hallettik. o kadar mailleşmeden sonra böyle bi ses tonu ve zor tamamlanan cümleler kurmama şaşırmıştır eminim. durumu bilmiyor tabi. aslında konuşmanın başında müsaitmisiniz dediğinde, şu an hastanedeyim sonra arayabilir misiniz diyecektim ama kızcağızı da artık daha fazla uğraştırmak istemedim. bi kaç kelimelik kısa cevaplarla şu reklam mesajı işini hallettim.

artık o hazırladığım lafları söyleyememenin verdiği üzüntüden midir, yoksa insana insan gibi muamele edilmesinin verdiği alışılmadık duygudan mıdır yada sesinin beni etkilemesinden midir nedir bilmiyorum, turkcell'den x hanım'ı baya kafama takmış olacam ki kendisi rüyama girdi. ben bi yerden araba alıyormuşum. x hanım da orda arabayı satan kişi oluyormuş. ve 15 lira fazlaya satıyormuş. sonra da araba ertesi gün bozuluyor. götürüyorum adamlara geri almıyolar filan. bi gerilimler bi olaylar. patrona kızıyorum ya zaten arabayı satan kız da benden 15 lira fazla almış diyorum. hayır araba bozulmasaydı sorun değildi 15 lira sonuçta filan diyorum. arabayı değiştirmiyolar piçler. üzülüyorum filan ulan bi araba aldık o da ertesi gün bozuldu diye. turkcell'den x hanım'a bi mail atıp kendimi tekrar aratmayı ve bu güzel diyalogları devam ettirmeyi düşünüyordum ama bu rüya üzerine vazgeçtim. ulan o hastane işi çıkmasa ve ben de hastaneye sağlam gidip hasta çıkmasaydım o kızla tanışırdım. gerçi tanışsam nolacak o da ayrı konu. neyse sustum ben.

çünkü güneş enerjileri güneye bakar evlat

2011-02-18T15:10:00.001+02:00

yaşadığım şehrin en sevdiğim özelliklerinden biri de; ben dahil pek çok insanın işlerine - okullarına falan bisikletle gidip geliyor olmaları.

bunları biliyor muydunuz? fiberoptik kablo saç teli kalınlığındaki cammış lan meğersem. o camdan ışık gönderiliyormuş, veriler o şekilde gidiyormuş. vay anasını dedim arkadaş. ışık hızında yani. ama kafama takılan bi konu var. sen tut camı saç teli kalınlığında yap, nası iş bu. nası kırılmaz o cam. bi de saç teli kalınlığı nası bi ölçüt. ince tel mi kalın tel mi. kişiden kişiye değişir. mesela bizim bi arkadaş var. na böyle saç teli var adamda. bob marleyin saçları varya hani. her teli o kalınlıkta. allah hayvan gibi saç vermiş adama. berbere gittiğinde; kusura bakmayın sizin saçlarınızı artık kesmeyeceğiz, makinemiz bozuluyor tarzında tepkiler alıyor hep. nağadar üzücü.

bişi dicem ya. valla ben sizin bu çay ve kahve tutkunuzu anlamıyorum. hadi üç bardak falan içseniz neyse de bi bardak bişi için sizi bu kadar uğraşmaya üşendirmeyen hayat enerjisini nerden bulduğunuzu bana da söyler misiniz? bi bardak çay lan çay. bi bardak kahve. uğraşılır mı o kadar. içmeyiver arkadaş. bir bardak çay için yok efendim koskoca caydanlığı indirmeler, içine su koymalar, kaynatmalar, çay koymalar, sonra tekrar kaynatmalar, demlemeler, tepsi, çay tabağı, çay kaşığı, şekerlik oooff. sadece bir bardak çay için bunları yapan insanlar var. benim öyle büyük bi kahve tutkum yoktur, hatta pek sevmem bile ama çay yapıp getiren olursa içerim. öyle bi bardak için filan kalkıp uğraşmam. bırakın bu işleri ya.

kardeşimle birlikte oynadığımız ilginç bir oyun vardır aramızda. bazen belli bi süre boyunca ben onun gibi, o da benim gibi davranır. yani birbirimizin taklitini yaparız. çok eğlenceli bir oyundur. hem bolca gülersiniz hem de birbirinizin gıcık gittiğiniz yönlerini keşfedersiniz. karşınızdaki insanın sizin hangi huy ve davranışlarınıza gıcık olduğunu anlarsınız. oyun genelde kahkahalarla ve -siiiikktirrr laaan ben öyle mi yapıyom! -hasssiktir lan! tarzı küfürlerle devam eder. tavsiye ederim.

bence avatar dünyanın en boktan filmi

2011-02-16T21:11:00.002+02:00

dün nihayet avatarı izledim. izlediğime de, cigabayt cigabayt indirdiğime de bin pişman oldum. ammaaa abartmışınız yaa amma abartmışınız. aman çok acayip görsel efektler vay efendim şöyle vay efendim böyle. lan görsel efekt, görsellik görsellik dedinizde bi bok sandım. ışıklı ışıklı heryer. başka hiç bi halt yok. her yerden bi ışık fışkırıyor. öyle ışıklı ışıklı fosforlu fosforlu yapmakla olmuyor james cameron efendi. konusu zaten boktan. karakterler basmakalıp. o karakterlerin davranışları basmakalıp ve komik. eski türk filmleri gibi konusu var. çok sıkıcı. bi yerde fakir, kendi hallerine, zararsız insanlar topluluğu vardır. bi tarafta da zengin ve gözünü para hırsı bürümüş, herşeyi hırsları uğruna yok edebilecek müteahhit vardır. o fakir mahalleyi yıkıp yerine alışveriş merkezi veya gökdelen filan yapmak ister. fakirler direnir. sonra adam oğlunu casus olarak sokar. sonra o çocuk mahallenin o fakir kızına aşık olur, ordaki insanları sever, onların fakir ama mutlu hayatlarını sever. kendi yalan, pis hayatını görür ve iğrenir. sonra babasına düşman olur. o insanlarla birlikte babasına karşı direnir. babası oğlunu reddeder. falan filan. o kadar para harcayıp çektiğiniz konuyu sikeyim sizin. hele o navilerin sinirlenince ağızlarıyla sanki çok korkutucuymuş gibi dişlerini gösterip hııııssssss!!! yapmasına çok güldüm. bu arada 6 ayaklı atlar, navice diye gerizekalı bi dil, ejderha gibi bişeylerin seni seçmesi filan ne kadar da ilginç james cameron nerden buluyosun yahu bu fikirleri zeki şey seni. güyya herşeyin birbirine bağlı olduğu çok tuhaf bi evren. sanki dünya çok farklı ordan. hepimiz toprağa ve birbirimize bağlıyız zaten gerizekalı seni. bi de tekrar tekrar sokuyosun vizyona. açsın sen james cameron efendi. gerçi hiç kimse de bana gelip olum şu filmi izle lan süper film demedi. neden bu kadar sinileniyorum anlamadım. bu filme puanım on üzerinden sıfır. maskeli beşler kıbrısta bile daha güzel film. düşünün artık.

born this way - bir rüya için ağıt

2011-02-15T14:45:00.001+02:00

maralımın yeni şarkısı çıkmış geçen bi kaç gün önce. beni pek sarmadı. belki de hasta olduğum içindir. tamamen iyileşince tekrar dinlerim. ama yine de çok seveceğimi sanmıyorum. hani kötü de diyemem tabi ama bi poker face değil. bi just dance değil. bi telephone hiç değil. olmadı ladym. olmadı gagam.

geçenlerde gördüğüm bi rüyadan bahsedeyim. gündüz rüyaları daha fena oluyor. rüyamda bizim burdaki bi spor salonunda basketbol maçı varmış. salon basketbol sahası tabi ama bi çim saha oluyor bi basketbol sahası oluyor. tribünlerde her yaştan ve her kesimden insan var. çok alakasız bazı akrabalarım ve sık sık basketbol oynadığımız arkadaşım da var. ben salonda bi o yana gidiyorum bi bu yana. değişik tribünlere gidiyorum. biraz uyuyorum filan. arkadaşım diyorki; -birazdan gerçek maç başlayacak bekle... (gerçek maç?!) oturup bekliyorum ama gerçek maçın başlamasında daha bir saat var oluyor. o yüzden sıkılıp gidiyorum. sonra eve geliyorum. evde uyumuş oluyorum. uyanınca televizyonu açıyorum. maç kontv'de (burda bi yerel kanal, çok acayip bi kanaldır) yayınlanıyor oluyor ve devre arasına giriyor. ve sıkı durun. devre arasında Lady GaGa konseri oluyor. o an nasıl bi pişmanlık duyduğumu anlatamam. lan gitsem mi ki acaba diyorum. ama ben gidene kadar da biter diyorum. Lady GaGa'yı izlemeye devam ediyorum. sonra dikkatlice bakıyorum. aslında o gerçek Lady GaGa değilmiş. sahte Lady GaGa çıkarmışlar. ohh diyorum sonra, gerçek değilmiş diye rahatlıyorum.

bok gibi günler

2011-02-14T14:19:00.003+02:00

etrafımda hasta vucutlar ve zamansız uyuyanlar var. ben dahil. uzun bir aradan sonra tekrar ağzıma ve burnuma dolan kömür tozlarının arasına attım kendimi. bi dahaki sefere eski bi atkı götürmeliyim. dört kat iki el dolu, yanmış da bitmiş kül olmuş iki soba kovasını indiriyorum. indirmekle bitmiyor. uzakta bir yere dökmem gerekiyor. bomboş kovalarla bodruma iniyorum, izbeye iniyorum. dolu dolu dopdolu iki soba kovasıyla dört kat yukarı çıkıyorum. çıkarken kaslarımdan çok vicdanım yoruluyor. keşke daha önce gelseydim. siz... siz bunları nasıl çıkarıyordunuz. siz bunları çıkarırken ben evde mi oturuyordum. yaşlanmak istemiyorum. lütfen yaşlanmadan öleyim. 35-40 kâfidir. hatta çok bile. gözüme çarpan bazı mantıksız düzenlemeler var. gereksiz bir kat çıkmak gibi. konuşmaya üşendiğimden dillendirmiyorum. tüm bunların yaşandığı yerden bir sokak aşağıda doğal gaz hattının olup burada olmaması üstüme sıvanmış cenabetliğin büyüklüğünü kanıtlar nitelikte. şanssızım diyorum kimse inanmıyor. artık sıcaklardan bunaldığımız yaz aylarını iple çekeceğim.

ve tekrar tramvay. zafer-kampüs 50 dakika, belki de daha fazla. iğrençliğinden hiç bir şey kaybetmemiş. insan kokuları, pis kokular, yığın yığın insanlar. lütfen arka tarafa doğru ilerleyelim anonsları. kimsenin bunu ciddiye almaması. nazi vagonlarına doldurulmuş yahudiler gibiyiz. bu kesinlikle dünyanın en uzun yolu. bütünlemelere kalan fotokopili öğrenciler, yer vermedikleri için onlara şiddetle bakan altın günü teyzeleri. çekilecek dert değil.

sabah hastaneye gitmek, öğlen hastaneye gitmek, yarın hastaneye gitmek. hastaneye gitmek diye bir durumun olması bile herşeyin tamamen yok olmasını dilemek için yeterli bir sebep. hastaneye gitmeyi güzel kılabilecek bir zaman dilimi de yok bence. tabi bir hekime aşık olunan zaman dilimini ve radyolojiden müthiş sarışın fatma'nın bir buçuk günlük bekleyiş sonrası verdiği biyopsi randevusunu saymazsak. bir de hastaneye sağlıklı gidip hasta olarak dönmek var. tarif edilemeyecek bir his. bu yüzden fatma'yı göremedim bi daha. ama geleceğim, bekle beni radyolojiden fatma. sırf seni görmek için bile gelebilirim bi gün. yolda adam takip edip evini öğrenmiş insanım.

tıbbi onkoloji polikliniğinde kanserli insanlarla bir arada geçen saatler. çoğu çok yaşlı. ben de dahil hep birlikte bizi sırf keyiflerinden bekleten doktorları bekliyoruz. korkmayın ben kanser olmadım. anneannemin raporlarını göstermek için bekliyordum. bir kere kanser olup iyileşmişti ama şimdi onun nüksetmesi ve/veya başka bir kanserin daha olma ihtimali varmış. iki doktor arasında mekik dokuyarak ve saatlerce keyiflerini bekledikten sonra tam bir buçuk günde öğrenebildik bu sonucu. iki dakikalık konuşma için bir buçuk gün beklemek. bu arada düşünüyorum da, lan anneannem bile kanser olduysa ne bileyim ben filan kesin kanser olurum. ve uğraşmam da doktor filan. hastanelerde sürüneceğime evde huzur içinde ölümü beklerim.

radyoloji servisinde çok sayıda bebekle bir arada geçen saatler. onlar için üzülüşüm. kendilerine sorulmadan dünyaya getirildikleri yetmiyormuş gibi bir de doğalı daha bi kaç ay olmuş tutmuşlar röntgenlerini çekiyorlar. pis röntgenciler! oysa senin şu an bi hastanede röntgen sırasında değil, heidi'nin dedesinin evinde beşiğinde sallanıyor veya çimlerde emekliyor olman lazımdı. annenin sana ekmek pişirmesi, babanın ise keçi sütü sağması lazımdı. oysa annen ve baban şu an hayatlarından o kadar memnun değillerki yüzlerindeki ifadeyi görmek istemezsin. bir zamanlar birbirlerine aşk sözcükleri fısıldayıp mutlulukla evlenen onlar değillerdi sanki. vay ulan nerden evlendim de bir de çocuk yaptım ifadeleriyle mutsuzluğun dibinde duruyolardı.

ikinci gün. çok büyük bir hastanede kafeterya ararken kaybolmak. o sırada turkcell'den x hanım'ın araması. turkcell'den x hanım'ın sesi çok canlı ve hayat dolu geliyor. ben ise bir hastanedeyim. geçirdiğim en şiddetli üşütmenin henüz ilk safhalarındayım. sesim çıkmıyor, öksürükten zor konuşuyorum. o kadar mailleşme trafiğinin üzerine konuştuğumuz zaman söylemek için size laflar hazırlamıştım x hanım. üstelik maillerden bile komikti. beraber gülüp eğlencektik ama olmadı. bir bahane bulup iyileşince size kendimi tekrar aratacağım.

garip yer şu hastaneler. önümden kuvöz içinde, muhtemelen erken doğmuş bi bebeğin geçmesi. tek gözünü biraz açmaya çalışıp hayatı görme çabası. onunla gözgöze gelmem. ne kadar küçük olduğuna inanamamam. o kadar küçüktü ki kısa bi süre gerçek olduğuna inanamadım. ama gerçekti, canlıydı. hayatım boyunca göz göze geldiğim en küçük insan. acaba beni gördüğünde neler düşündü.

ağrısız kulak delinir (fuck you!)

2011-02-05T12:47:00.001+02:00

ücretli izin

şu ücretli izin nedir anlayamadım gitti. birilerine sormaya da çekiniyorum beni aşşalarlar diye. yani adama izin veriyolar üstüne bi de para mı veriyolar? yoksa çalışan adam al abicim şu parayı ben izne çıkıyorum mu diyor? veriyor 10 tl. 10 günlük izin mesela. nasıl? bu tarz mevzuları ben niye hiç bilmiyorum ya. ühühü. kıdem tazminatını filan da bilmiyom lan ben. ühühü :( askerlik borçlanması ne bi de? askerde benden borç mu isteyecekler. ben askerlerden borç mu alacam. sigorta prim günü filan ne ya. ne gerek var böyle şeylere. hayat neden bu kadar karmaşık allahım :(

yemek hafızası

hani koku hafızası var tamam biliyoruz, şarkı hafızası da var, hatta hava durumu hafızası bile var ama bi de yemek hafızası varmış. bunu yeni keşfettim. uzun zaman önce belli bi yerde sıklıkla yediğiniz yemeği yerken tekrar o anlara dönüyosunuz. güzel oluyor. böylece yemek yemek için yeni bi bahanem ve yemek yemeyi soktuğum yeni bi şekil var. zamanda yolculuk!

ispanyolca kursu

üç gün önce ispanyolca kursuna başladım. çok iyi oldu. çok da güzel iyi oldu tamam mı. kızlar beni aramıyorken başka bi yerde olabileceğim. ahahaa. şaka lan başlamadım kursa filan. zaten bu espri family guy'ın şu an hatırlamadığım bir bölümünde şu şekilde geçiyor; -hey Meg! okulun bayrak takımına seçilmen güzel oldu evet. iyi oldu iyi. erkekler seni aramıyorken başka bi yerde olabileceksin. puahuahuahaaa! bence bu aşırı komik.

insan bi aynaya bakar aynaya!

ben bile bazen aynanın karşısına geçtiğimde; ulan bu genleri gelecek kuşağa aktarmaya ne hakkım var?!.. diye sorguluyorum kendimi. ben bile bunu yapabiliyorken bazı insanların, özellikle de hintlilerin ve kuzey korelilerin bunu yapmaması büyük gerzeklik. insan bi kendinin farkında olur be. ha hintlilerim benim be? ha kuzey korelilerim!

ağrısız kulak delinir (fuck you!)

yıl 2011 ama bazı eczanelerin camında hala "ağrısız kulak delinir" yazıyor ve yine yıl 2011 ve ben bu yazıyı her görüşümde kendi kendime; -kulağım ağrıyorsa hadi ehehehe... diyorum. delmeyecek misiniz yani? diyorum. -gidip bi ağrı kesici ilaç içeyim de öyle geleyim o zaman ehehehe... diyorum. -salaklara bak ya yanlış yazmışlar ehehehe.... diyorum. gerizekalı o kadar yıl eczacılığı boşuna okumuşsun... diyorum. bir de kulağını gerçekten deldirecek biri olsam kimbilir neler derim. ve sıkı durun, o eczanenin önünden her geçişimde diyorum bunları. ve demeye de devam edeceğim. asla susmayacağım. beni kimse susturamaz. sen bile susturamazsın yıldızlaaaar susturamaz.

karacasu'yu sevenler ilköğretim okulu

2011-01-30T16:28:00.004+02:00

ne yapalım abi, biz de emir kuluyuz

hayatım boyunca hiç şöyle bi cümle kuramadım. -ne yapalım abi, biz de emir kuluyuz. biri bana öyle bişey desin ki, cevap olarak yapıştırıvereyim şu cümleyi. hadi bana öyle bişey deyin. yalvarırım. bu cümleyi kurmak için çıldırıyorum.

kral çıplak

şu kral çıplak lafı bence tamamen bir saçmalık. yahu sorarım size, günümüzde hangi kral çıplaktır allasen. hem krallık mı kaldı kardeşim. şunun şurasında krallıkla yönetilen kaç ülke kaldı sanki. kral çıplakmış. pııhh. yahu bi kere adam koskoca kral. iki parça kıyafet alamayacak mı kendine. ne belli, hadi çıplak gezmek istiyorsa? size ne? hangimiz bazen sokakta çıplak gezmek istemiyoruz ki hem? hee! hangimiz? kimse yok mu? lan bi tek ben mi istiyomuşum. ühühüü.

düğün davetiyesi

düğün davetiyelerinde neden zor okunacak yazı şekli seçiyorlar. düğüne gelmeyelim mi istiyorlar. lan zaten meraklı değiliz boktan düğününüze. ben zaten düğünlerden nefret ederim, hiç sevmem ve gitmem. o yazıyı okunacak şekilde yazsaydınız da gelmezdim salak düğününüze. aptal düğününüze. geri zekalı düğününüze.

gözü dalan insanlar

ben bu insanlara sinir oluyorum. sabit bi noktaya hiç göz kırpmadan, hatta vucudunda en ufak bi kıpırdama olmadan kilitlenip deli gibi uzunca bi süre bakılması beni çok sinirlendiriyor. bi de bu insanlar o sabit noktaya baktıkça gözleri büyüyor. büyüyorda büyüyor kocaman oluyor gözleri. valla çok sinirleniyorum ben bu duruma. elim ayağım geriliyor. benim yanımda gözünüzü daldırmayın kardeşim. öyle mal gibi öküz gibi sabit bi noktaya kilitlenip bakmayın. delirtmeyin beni.

karacasu'yu sevenler ilköğretim okulu

çok inanılmaz geliyor biliyorum ama hakkaten böyle bi okul var. inanmazsanız bakın işte bu da sitesi. allah aşkına böyle okul adı mı olur ya. facebook grubu mu kuruyorsunuz sanki. karacasu'yu sevenlermiş. bu ülkede okul yaptıran pek çok kişi de pek çok şeyi seviyor sayın karacasu'yu sevenler ama tutupta ben şunu seviyorum ilköğretim okulu koymuyor yaptırdığı okulun adını. çok fena saçmalamışsınız ben size diyim. bence hemen değiştirin o okulun adını. karacasu bir numara en büyük ilköğretim okulu falan koyun. hem karacasu'yu gerçekten seven insan kendisini ön plana çıkarmak istemez, karacasu için yapar herşeyi. siz tutmuşsunuz kendi reklamınızı yapmışsınız. bu kadar mı egoist olunur ya.

tweek

2011-01-27T15:43:00.002+02:00

fiyaka

şu hayatta çok fiyakalı olduğunu düşünen nice insanla karşılaştım ama bence gerçek fiyaka sadece konya lisesinin kapıcısı cemal ağa ile candan erçetin'in "hangi aşk adil ki" şarkısına istiklal caddesinde klip çekilirken sol yanından ayrılmayan, kalabalığı inanılmaz bir şekilde kontrol altında tutan, garip şapkalı, siyah deri mont giyen, sakallı ve kotunu göbeğinin üstüne kadar çekmiş, nasuh mahruki'den hallice olan o adamda vardır. bizim cemal ağa'yı göremeyeceksiniz belki ama youtube'dan candan erçetin'in dediğim klibini izleyerek gerçekten fiyakalı bi adam nasıl olurmuş görebilirsiniz. alın size link. gözünüz fiyakalı adam görsün.

yok satmak

herhangi bişey yok satıyor diye övünmek bence çok saçma. yok satıyor demek aslında satamıyosundur demektir arkadaşım. üstelik normal satamamaktan daha kötü. alamayan insan bi sinirlenir. hay senin ürününe filan der.

hoplayıver çekirge

çekirge hayvanı üzerine bile şarkı yapabilen insanımız var. çekirgelerin bundan bi haber yaşıyor olmaları bence üzücü. acaba dünyada çekirgeleri konu alan bi şarkı daha varmıdır. sanmıyorum. acaba çekirgeler insanoğlunun kendileri için bir şarkı yaptığını bilselerdi neler hissederlerdi. bence çok mutlu çekirgeler olurlardı. bundan yıllar yıllar önce bi internet kafede oturuyorken içeri bi tane çekirge girmişti. ortamda nasıl bi kaos yaşandığını anlatamam size. en son ben artık o an nasıl bi cesaret geldiyse, çekirgeye tekme atarak dükkanın dışına uçmasını sağlamıştım. ne vicdansız adamım lan. çekirgeye tekme atmışım. -sana o kadar şarkı yaptık! daha ne istiyorsun be! diye sinirlenerek tekmeyi çakmış da olabilirim tabi.

tweek

son olarak, I love you tweek!

leman ararken aşkı buldum

2011-01-23T23:17:00.001+02:00

dün akşam saat 5 civarı. hava yeni kararmış. şehrin en işlek yerlerinden birindeyiz. kardeşim ve arkadaşı bi işlerini halletmek üzere ayrılıyorlar. onlar tekrar eve dönecekleri için kardeşimin arkadaşının çantasını alıyorum o kadar yol taşımasın diye. çantayı sırtıma takıp eve doğru gidiyorum. tam o anda leman'ın 1000. sayısı geliyor aklıma. beyin ütücüsü blogunda bahsetmişti. başka birinden de duymuştum ama almayı unutmuştum. hemen gidip alayım diyorum. sırtımda ağır bi çanta ile sanki çok zeki ve çalışkan bir öğrenciymişim gibi (sırtıma ağır bi çanta alınca kendimi zeki ve çalışkan bi öğrenci gibi hissederim) her zamanki bayiye doğru yöneliyorum.
eni maksimum 1,5 metre olan bayiye girip kapının hemen sol tarafında mizah dergilerinin koyulduğu rafa doğru uzanıp leman 1000. sayıyı arıyorum. ama sadece 1001. sayı var. korktuğum başıma gelmiş. gecikmişim. kalmamış. tam o sırada bi kız giriyor içeri. pembeden biraz değişik bi renk tonunda bi montu ve beresi var. beresinin altından çok güzel saçları omuzlarına kadar iniyor. benim dergiler arasında bi umutla leman 1000. sayı aradığımı farketmiş olsa gerek ki hem bu sebeple, hemde mizah dergisi takip eden, muhtemelen aynı kafada olan iki insan olduğumuzu da hissedip samimi bir havada, o fındık gibi ağzıyla hafifçe gülümseyerek o da uzatıyor elini aynı rafa ve bi tane penguen almaya çalışıyor. ama penguen altta kaldığı için üstteki dergilerde onunla birlikte geliyor. -bi tutar mısın... diyor. -tabi tutarım... diyorum. bi tutuyorum üstteki dergileri. o penguen'i rahatlıkla alıyor. teşekkür etti mi hatırlamıyorum. o an ilk şoku yaşadım. böyle bi zaman yavaşlar, mekan çöker, sesler birbirine karışır gibi oldu.
ilk şoku atlatıp kendime geldiğimde kenara geçip çantasından cüzdanını, cüzdanından parasını çıkartmak için büyük bir çaba sarfettiğini gördüm. nihayet cüzdanından bi 5 lira çıkartmayı başarmıştı. her zamanki bayi abinin dükkana baksın diye yerine bıraktığı emanetçiyi görünce (yerine emanetçi bırakması sık yaptığı bi şeydir) emanetçinin bu ortamı bilmediğini bildiğinden derginin üstündeki fiyat yazısına işaret parmağını koyup, adama; -biryetmişbeş... dedi. bu, -bak bu penguen dergisidir ve fiyatı biryetmişbeştir. şimdi lütfen o beş liradan biryetmişbeş al ve üstünü ver... demekti. ben de tam o sırada fındık dudağın paraüstü için beklemesini ve böylelikle, birlikte daha çok zaman geçirmemizi istediğimden; Leman 1001. sayıyı alarak her zamanki bayi abinin yerine bıraktığı emanetçi tanıdığına gözlerimi dikerek, soracağım soruyu bilmeyeceğini, hatta anlamayacağını (daha önceki emanetcilerden tecrübem var) bile bile derginin kapağını adama çevirerek ve parmağımla leman logosunu vurgulayarak, -bunun geçen sayısından kaldı mı? diye soruyorum. (tabi kızın o fıldır fıldır sevimli gözlerinden konuya hakim olduğunu daha dükkana girişinden anladığım için, bu soruyu sormamın asıl amacı ondan bi tepki almak) her zamanki bayi abi olsa bilirdi, hatta uykusuzun ilk sayısını kaçırdığımda bana yaptığı güzellik gibi dükkanın kuytu bi yerinden 1000. sayıyı çıkarıp verebilirdi. ama kendisi yoktu, emanetçi olarak orta yaşın biraz üzerinde birini bırakmıştı. (emanetçi konusuna fazla değindim) elimde tuttuğum şeyle ilgili en ufak bi fikri bile yoktu bu adamın. -nerden aldın, şurdan mı aldın... dedi, -evet şurdan aldım... dedim şurayı göstererek. -sadece ordakiler var... dedi. bunun üzerine paraüstü bekleyen bereli güzelden beklediğim çıkış geldi; -çarşambadan geliyor zaten... gibi bişeyler dedi hafifçe gülümseyerek ve bana bakarak.
o cümleye başladığı anda 2. şoku yaşadığım için bu kadarını anlayabildim. belki devamında da;

çarşambadan geliyor zaten ohooo senin aklın nerede.
çarşamba günü gelecektin bebeğim bitti onlar.
çarşamba günü zaten yeni sayı geldi sen neden bahsediyosun?!
çarşamba çarşafa dolanırmış, kaybettin!
çarşamba günü benimle bir kahve içmeye ne dersin?
çarşamba günü bana aşık olmaya ne dersin?

gibi şeyler söylemiş olabilir. hatırlamıyorum. o konuşmaya başladığında yine zaman yavaşladı sanki, mekanda bi çökme yaşandı. ben yine kalakaldım. kapkalakaldım. çakılakaldım. hee.. evet.. ehe.. tamam o zaman.. ıkıkk... gibi sesler çıkardığımı hayal meyal anımsıyorum. sonra 1001. sayıyı yerine koyarak çıktım. bereli güzel de benim önümden çıkmıştı. benim gideceğim yöne doğru yavaşça yürümeye başladı. onu takip ediyorum sanmasın diye ordan gidecek olmama rağmen ters yöne döndüm. 2. şoku atlatmıştım. ulan keşke şöyle deseydim - ulan keşke şöyle konuşsaydım - neden şunu demedim sanki pişmanlıkları yaşıyordum. sonrasında güzel bereliyle konuşmaya başlama cümleleri oluşturuyordum kafamda. tekrar onun gittiği yöne doğru döndüm. karşıya geçmek için bekliyor, tek yönlü o yolda sağdan gelen araçları kontrol ediyordu. yavaş yavaş yanına doğru yürümeye başladım. yanına gelip ona söylemeyi düşündüğüm cümleler şu şekildeydi;

hişşş bakele bi, sende 1000. sayı var mı?
ehehe çok komik yaa demi bu dergiler filan?
sarılalım mı?
ben de bu dergileri çok severim.
meraba, az önce dergicide bana çarşamba gibi bişey demiştiniz. ne demiştiniz kuzum?
çarşambaları çok severim. favori günüm çarşambadır. sizin burcunuz çarşamba mı?
dont you want somebady to love in the çarşamba günü?
hişşş! arssslik mi yapıyon sen bize, orda dergicinin yanında arsslik mi yapıyon?! bi problem mi var gardaş!?
yek yeaa, 1000. sayı senin mi de, allahın ki
eneee, sen bişi yaparsın bu dergiyle ki
eneee, ben sana aşık olmuşum meğersem

yanına yaklaşırken araç akışı kesildi ve karşıya geçti. derginin arkasında erdil yaşaroğlu'nun sayfasına bakıyordu. dergiyi taşıma şekli de aynen benim gibiydi. bükmüyor veya kıvırmıyor, dümdüz taşıyordu. benim gibi sadece kapağa ve arka sayfaya bakıyordu. içine bakmak için eve kadar sabredebiliyordu. boşuna kanım kaynamamış işte ona. arkasından yaklaştım yaklaştım, sağ tarafına doğru geçtim, yüzüne doğru baktığımı belli edercesine bakarak, beni görüp bişi söylemesini umarak yürüdüm yürüdüüüm... ama bakmadı. ben de bişey söyleyemeden hızla yürümeye devam ettim. heycanlanmıştım ve hızlanmıştım. okuduğum lisenin köşesine kadar bi hışımla yürümüştüm. sonra içimden bi ses arkana bak dedi. baktım ve yoktu. bi arka sokaktaki ideal öğrenci yurduna girdiğini düşündüm. konuşmadığıma pişman oldum. ama umudumu kaybetmedim. hemen biraz gerideki bim'e girmiş olabileceği fikri geldi aklıma. hemem bime doğru gittim. camından baktım. evet ordaydı!!! kasada bekliyordu. hemen girdim içeri. kasaya ulaşabilmek için marketin öbür ucundan dolaşmak gerekiyordu. hızlıca yürüdüm. tam yaklaşıyordum ki önünde duran kadının annesi olduğunu anladım. muhtemelen eve giderken annesini bim'de görmüş ve girmişti içeri. ödemelerini yapıp poşetlerini aldıktan sonra bim'den çıkarken cama asılmış afişteki ürünlere ana-kız bakmaya başladılar. onlar durunca ben de hemen arkalarından geçip gittim. çarşamba güzeli beni yine görmemişti. dışarı çıktıktan sonra yol kenarındaki bi ağacın yanına geçtim. telefonu kulağıma koyup sanki bir yeri arıyormuş gibi yaparak onları beklemeye başladım. ana-kız bim'den çıktılar ve pembiş beni yine görmedi. telefonu kulağımdan sanki aradığım kişiye ulaşamıyormuş ve bu yüzden çok sinirliymiş gibi davranarak indirdim, cıks cıks cıks... dedikten sonra da çok sinirli bi şekilde tuş kilidi yapıp cebime koydum. her zaman gittiğim yoldan gittiler bi süre. ben de arkalarından gittim. sonra bi ara sokağa saptılar. ne yapalım dedim stick. adam olaydın da bir iki kelime konuşaydın. ama yapamadın dedim. buraya kadarmış diyerek yoluma devam edecektim ki!... bişeyler beni dürttü. onları takip etmeye karar verdim.
araya göz kararı 15-20 metrelik bi mesafe koyarak onları takip etmeye başladım. karanlık ara sokaklarda kıvır kıvır bi ora dönerek bi bura dönerek yürümeye devam ettik. güzel saçlı pembişimin arkasını dönüp bakarsa beni görmesinden hafifçe endişe ediyordum ama bi yandan da bu olsun istiyordum. kararsızca yanıp sönen sokak lambalarının altında ilerlemeye devam ediyorduk. en son döndükleri köşeden ben döndüğümde bi apartmana giriyorlardı. prensesle tam apartmana girerken gözgöze gelmiştik. ama benim olup olmadığımı anladığından emin değilim. kendisi önden annesi arkadan girdi. yukarı çıkmadan tekrar göreyim diye hızlandım. pembe bere içeri girip yürümeye başlamıştı. annesi de tam o anda kapıyı kapattı. apartmanın ismini heycanlanıp unuturum diyerekten telefonuma kaydedip, çaresizce yürümeye devam ettim. hem leman'ın 1000. sayısını kaçırmamın, hem de konuşmamanın üzüntüsü ve pişmanlığıyla eve doğru umutsuzca adımlar atarak ilerledim.

aslında içimde biraz da sevinç vardı. bildiğim yerlerdi buralar. bize yakındı. hatta yan apartmanı yada iki yan apartmanında ilkokul arkadaşım oturuyordu. üç yaz önce staddan basketbol oynadığımız arkadaşlar ve ilkokuldan arkadaşlar burada bi gece sabaha kadar tabu xl oynamıştık. ne alaka şimdi bu demi. neyse. böylece evini öğrenmiş oldum. altında dükkan olan, iki daireli bi apartman. bi gün bi anketör veya pazarlamacı kılığına o apartmana girip daireyi de öğrenmek gibi çılgınca bi fikrim var. bunu gerçekleştirirsem belki de şansım yaver gidecek ve kapıyı o açacak. bu durum için bi hazırlığım var. bi kağıda bu yazının linkini ve telefonumu yazarım ve o kapıyı açar açmaz kağıdı verip, bunu oku ve beni ara! dedikten sonra koşarak kaçarım.

sezercik oldum - komşu kızı - kabuklu fıstık

2011-01-22T09:19:00.002+02:00

ben saçlarımı kendim keserim. saç kesme makinem var. saçları kesibilen bi alet. sürekli üç numara veya bir numara keserim. ama üşengeçlikten olsa gerek uzunca bi zamandır kesmiyorum. bu yüzden saçlarım baya bi uzadı. yavaş yavaş bi sezerciğe dönüşüyorum. eğer biraz daha uzarsa tam bi sezercik gibi dolaşırım artık ortalıkta.

üç yazı öncesinde 8-9 yaşında olduğu için dikkate almadığım komşu kızından bahsetmiştim. yaa işte... benmiyim onu dikkate almayan. bilgisiyle dövdü beni şuncacık kız. valla komşu kızının ingilizcesi bile benimkinden daha üst seviyede. geçenlerde bize gelmişler, bi kağıda ingilizce kelimeler yazmış. (ingilizce olduğunu anlamışım) parrot ve turtle ne demek bilmiyorum ben yemin ederim. gurur yaptım bakmadım da. şu üşengeçlik yüzünden cahil kaldım cahil.

geçenlerde mutfakta ufak bir filenin içinde kabuklu fıstık gördüm ve hemen biraz aldım. uzun yıllardır yemiyodum kabuklu fıstık. allaam bu nasıl bi zevktir. kabuğunu kırması, sonra gelen o koku ve nefis tadı. yemelere doyamadım. ama yemesinden çok o kabuğu kırmasını sevdim. çok güzel bi sesi var. çıtıkırıırrttt gibi. biliyorum durduk yere canınızı çektirdim. özür dilerim. şimdi bana ne kadar küfretseniz haklısınız. ama belki aranızda uzun yıllardır yemeyenler vardır. hatırlatma olsun da bu benzersiz keyfi tekrar keşfedin diye şeettiydim ben. size de iyilik yaramıyor canım. ne haliniz varsa görün banane.

stickman and Lady GaGa (sevgilim!)

2011-01-21T15:33:00.002+02:00

ben yine gündemi geriden takip eden adam olarak Lady GaGa'yı daha yeni dinlemeye başladım. yeni keşfettim. çok tatlı bi insan kendisi, deli deli dönüyo, böyle bıcırık bıcırık bi hareketler filan. çok sevdim valla. hatta bildiğin aşık oldum lan. yemin ederim bak. öyle hani bi insanı çok seversin, hayranı olursun falan bu şekilde değil. hani nasıl böyle normal aşık olursun, işte o şekilde aşık oldum kıza. şu internet aleminde ne kadar klibi, ne kadar canlı performansı varsa hepsini indirdim. hem de hepsi 1080p yüksek çözünürlüklü nefis bi kalitede. bin küsür sayıda yüksek çözünürlüklü fotoğrafını da indirdim. gördüğünüz üzere eğer mümkün olsa kendisini de indireceğim. bi gün youtube'a girdim. nası denk geldiysem bi klibini izledim, sonra bi klip daha, sonra bi klip daha derken olay bu seviyeye geldi. süpermiş la şarkıları niye demiyosunuz bana bu kızı. beni bile coşturdu. bi şarkı beni bile coşturabiliyosa o şarkı kesinlikle güzeldir. ve Lady GaGa'nın bu şekilde çok şarkısı var. bi arkadaşım baya bi önceden bak lan Lady GaGa falan filan diye bişiler demişti de ciddiye almamıştım. neyse azcık geç oluverdi napalım. bi ara da dvj bazuka'ya aşık olmuştum hatırlarsanız. neyse sevmiyom artık onu. zaten yeni şarkı ve klipleri de iyice boktanlaşmış. önceden kliplerinin böyle bi havası olurdu, hepsinin ayrı bi tarzı olurdu, güzel bi kurgusu olurdu, şarkıları insanı tahrik ederdi. şimdi bunların hiç biri kalmamış. leblebi gibi şarkı yapıp klip çekiyo zaten. 150 tane şarkı yapacağına adam gibi 10 tane şarkı yap. allaam ya leppim ya. neyse şu güzel yazıyı senin o meymenetsiz ismini kullanarak kirletmek istemiyorum daha fazla. bundan sonra Lady GaGa stayla! pıtırcığım o benim ya. fındık kurdum. bıcırığım. o pıtıcık pıtıcık dans edişini yerim. ekmek yiyişine gurban olurum senin. o ağız ve çene yapını yirim. dudaklarını ısırırım. dişleri bile seksi. bi insanın dişleri bile seksi olur mu? oluyor işte. bi de hem şarkı söyleyip hem de deli gibi hoppidik dans ettiği için şarkı bitince nefes nefese kalıyor. kıyamıyorum hiç. miniğim ya. geçen gün kardeşime dedim ki, lan valla ben Lady GaGayla evlenirim ha. -he o da hazır seni bekliyodu zaten... dedi. ne var lan sanki, olamaz mı?! belki beni tanıma fırsatı olsa aşık olacak, ki eminim bundan. %100 eminim beni tanısa kesinlikle delicesine aşık olur. hem zaten kendisi evlenmek ve bi sürü çocuk yapmak istiyormuş. ben hazırım Lady GaGam, burdayım. çeneni yidiğim. gel bi sürü küçük stickman ve küçük lady gaga yapalım. mutlu mesut geçinip gidelim.

Inception

2011-01-17T15:07:00.000+02:00

ben her zaman olduğu gibi gündemi geriden takip eden adam olarak inception'ı daha geçen gün izledim (şerefsizim benim aklıma gelmişti..gerçek..) şaka şaka gelmemişti. ya gelmişti de biraz başka türlü aslında. aynı gibi de ama sanki neyse geçelim benim aklıma geleni. aslında biraz kafam karıştı. iki defa izledim ama %100 anladım denemez. izliyorum şimdi bi yere kafam takılıyor sonra çözüyorum olayı, hah lan tamam işte şöyle olduğu için böyle diyorum, sonra bi yer daha çıkıyor böyle, orayı hallediyorum, derken bi yer daha çıkıyor. bu sefer ilk çözdüğüm şeyi unutuyorum. oradan ora, şurdan şöyle derken bi acayip bi karışık bişi oluyo, sonra hepsini düşünüyorum haaa tamam leeen anladım şimdi diyorum ama yine bişeyler karışmış gibi oluyor, bi acayip oluyor. sanırım tam anlamış olan biriyle birlikte tekrar izlemeliyim ve kafama takılanları filmi izlerken anında sormalıyım o kişiye. ancak böyle içim rahat edecek gibi. zaten son zamanlarda bende böyle bi film anlayamama hastalığı başladı. aptallaştım sanırım. beyinsizleştim.

menemen

2011-01-10T16:32:00.001+02:00

insanın çat diye kapısına dayanıp üç yumurta isteyecek kadar samimi bir komşusunun olması lazım bence. ha yok değil var ama durum başka. sırf canım menemen yapıp yemek istiyor ve evde yumurta yok diye bir gündüz vakti, ki dışarı çıkıp rahatlıkla 3 yumurta alınabilecek bir vakittir, komşunun kapısına gidip de üç yumurta istenmez be abi. sırf üşengeçlikten yani. aslında bi samimiyet var tabi ama istediğim düzeyde değil. -hişşş zenci, 5-6 yumurta al gel de bi menemen yapıp yiyek lan! düzeyinde bi samimiyet istiyorum ben. ama bu samimiyet tek yönlü ve benim baskın olduğum bir şekilde olsun. o yapamasın mesela aynı hareketi. veya onun getirdiği yumurtalarla yapılmış bir menemeni beraber yedik diye ertesi gün kapıma dayanıp -çocuğun şu ödevi bilgisayardan çıkacakmış, şunu bi çıkartıver yazıcıdan... demesin. kartuş kaç para biliyo musun sen!

halbuki komşuyla aramdaki samimiyet düzeyi kocasıyla karşılaşırsam selamlaşmak, küçük kızını kapıda görürsem gülerek el sallamak ve onun da bana aynı şekilde karşılık vermesi, kendisiyle olan iletişimim ise -annen var mı? -yok?.. kpss'ye neden girmiyosun? -nebileyim... düzeyinde. 8-9 yaşlarındaki kızıyla ise hiç bir iletişimim yok. dikkate almıyorum onu. o yaşlardaki insanları sevmiyorum. yaşa bak 8-9. yumurta-menemen filan diyince zeki demirkubuz'un bekleme odası filminden bi cümle geldi aklıma;

-gözleri ağlamaktan şişmiş insana menemen yer misin diye de sorulmaz ki ya...

çok gülmüştüm buna. filmi durdurup dakikalarca gülmüştüm. yine film durmuş haldeyken evin çeşitli yerlerine gidip oralarda da güldüm. sonra baktım bu işin bi sonu yok. gülmeyi bırakıp filmi izlemeye devam ettim.

yumurtayla ilgili bişiler düşününce insanın aklına da amma film geliyo ha. şimdi de funny games (1997) filmi geldi aklıma. hadi şimdi cesareti olan varsa semih kaplanoğlu'nun yumurta filmi de var ama onu unutmuşsun yazsın yorum olarak. hadi yazsın da göreyim. hadii.. hadiii... ahah aklıma süper bi film fikri geldi. menemen diye bi film çeksem. komedi filmi olsa. tüm bu filmlerle dalga geçse. offf ya, neden bu kadar zeki ve yaratıcı bi insanım sanki. size haksızlık. ama siz de üşengeç değilsiniz işte. ordan dengeliyoruz.

balkanlardan gelen soğuk hava dalgası

2011-01-05T15:18:00.000+02:00

sizi bilmem ama şu balkanlardan gelen soğuk hava dalgasından ben bıktım arkadaş. neden bizim kendi soğuk hava dalgamız yok. neden balkanların kullanıp eskittiği soğuk hava dalgasını kullanıyoruz. kendi soğuk hava dalgamızı üretemeyecek kadar fakir miyiz veya cahil miyiz? bıktım başkalarının kullanıp attığı soğuk hava dalgasını kullanmaktan. pis pis eski bi soğuk hava dalgası. napayım ben böyle soğuk hava dalgasını. oh lan balkanlara bak sen. kullan mis gibi yepyeni soğuk hava dalgasını eskiyince bize gönder. yek yee. burdan meteoroloji bakanlığına sesleniyorum. elin eskimiş soğuk hava dalgasını bize kakalayacağınıza adam gibi yeni bi soğuk hava dalgası üretin. hava durumu haberlerinde şunu duymak istiyorum, evet sevgili seyirciler, meteorolojimiz tarafından üretilen yepyeni mis gibi soğuk hava dalgamız etkisini göstermeye başladı. artık balkanların sikimdirik soğuk hava dalgasını kullanmak zorunda kalmayacağız. oh kendi soğuk hava dalgamız ne güzel. güle güle üşüyün. başkasının soğuk hava dalgası hiç insanın kendi soğuk hava dalgasının yerini tutar mı? tabi ki hayır. sizin kullanılmış, eskimiş o soğuk hava dalganıza kalmadık sevgili balkanlar. alın da başınıza çalın. pııhh. balkan soğuk hava dalgasına bak. pııhh. üşütmüyo bile lan. ne biçim.

şunları düşündüm

2011-01-01T20:30:00.000+02:00

amorti
milli piyango bileti alıp, sonra da -ulan amorti bile çıkmadı be... diye üzülen insanın şu hayatta hiç bi şansı olamaz bence. hiç bi yere gelemez. abicim sen amorti çıksın diye mi aldın sanki o bileti. hee? amorti için mi aldın? ben bilet almış olsam ve çıkmasa, -ulan kaçırdım büyük ikramiyeyi... diye dertlenirdim. amorti bile çıkmadı diye dertlenmezdim. neden? çünkü ben büyük işlerin adamıyım. hadi şimdi siz o küçük, telaşlı ve fakir dünyalarınıza dönebilirsin. hadee hadee... ha bi de -oh lan amorti bari çıktı, neyse verdiğimiz parayı kurtardık en azından... diye sevinen insan var. sen daha betersin be amortici. sen o kafayla bi bok olamazsın be amortici, ben sana ne diyim be amortici. amorti de ne tuhaf bi kelimeymiş. amorti.
yurovizon insanları
etrafımızda yurovizon insanları var. her yıl bu zamanlar aniden bi yerden belirip üstümüze koşarak gelip YUROVİZONDA ŞU YARIŞACAAMIŞ!!! YUROVİZONDA BU YARIŞACAAMIŞ!!! diyip kaçıyor. sonra da bi kenara geçip insanları izliyor. hayattaki tek eğlencesi bu. insanlara yurovizonda kimin yarışacağını söylemek. gerisine karışmaz. sadece söyler ve kaçar. bakın şimdi yurovizon insanı haberi verdiği insanların tartışmalarını çekirdek çitleyerek ve sırıtarak izliyor ve sabırsızlıkla gelecek seneyi bekliyor.
bardağa dolu tarafından bakamıyorum
bazen yerde otururken biraz yüksekteki masada duran, içini göremediğim bardakta su olduğunu unutup o bardağı hızlıca alıyorum. sonrası felaket. sonrası mutsuzluk.
spam yorumlar
bloga spam yorum bırakan insanları anlamıyorum. sanki yüzbinlerce kişi giriyor ve senin o spam yorumda verdiğin linke tıklayacak bu insanlar ve artık ne ürün ne hizmet satıyosan alacaklar da sen de zengin olacan öyle mi? "10 milyar koydular demi içine 10 milyar koydular..."
twitter cenabetliği
twitterda 800 küsür twitim vardı ama bi kaç gün önce bu sayı bi anda 100'e düştü. 700 twitim bi anda yok oldu. bu nasıl bi cenabetliktir anlamıyorum ya. diğer insanlara da bakıyorum onlarınki de mi düştü acaba diye. ama yok. sadece benimki silinmiş. bütün sınıfa 10 verdim ama şabana 2 verdim. niye hocam? ben de kitabı aynen yazmıştım. AMA 4 VİRGÜL ATLAMIŞSIN!!! durumundayım şu an. arada bi eskiye dönüp onları okumak güzel oluyodu. zaten bana yazılan cevaplar da siliniyor. yani anlayacağınız bok gibi bir twitter hesabım var.

hintlilerin uydusu patlamış lan ahahaha!

2010-12-27T19:33:00.002+02:00

nüfus planlaması kapsamında herkesin en fazla bir çocuğu olmasına izin verseler bi süre sonra kardeş, teyze, hala, amca, dayı gibi kavramlar hayatımızdan çıkar lan. dolayısıyla kayın, elti, görümce, bacanak, kuzen, baldız, yiğen, enişte filan gibi şeyler de kalmaz ortada. vay be, bi fikirle siktim attım yüzyıllardır süregelen akrabalık terimlerini.

kardeşimin bi arkadaşı var, ona öylesine gıcık oluyorum, öylesine gıcık oluyorum ki, bu gıcıklığı tarif etmekte zorlanıyorum. çocuk sürekli üstüne üç beden bol bir gömleği giymek istercesine kendisinde olmayan bi olgunluk takınmaya çalışıyor. o kadar sırıtıyor ki. bunun farkında olamamasını anlamıyorum. hadi bunu geçtim, öyle bi sesi varki. ergenlikten çıkmamakta ısrar edercesine bi ses yapısı var. üstüne bi de bağırarak konuşuyor. hatta anırarak, böğründen konuşuyor. resmen bi bahçe tırmığıyla kulaklarımı tırmalıyor. vugugugauuaaa vuhaugaugaua böyle bi konuşması var. boğazı yırtılmış sanki. en tahammül edemediğim şey bağırarak konuşan insan. hele böyle bi sesi varsa. umarım en yakın zamanda ölür. hazır yeri gelmişken size bu konuyla ilgili çok önemli bi hayat tavsiyesi vereyim. iyi dinleyin. şimdi siz evin bi köşesinde oturuyosunuz, evin başka taa diğer köşesinde başka bi odada (yani odalar arasında epey bi mesefe var) bi kaç insan oturup konuşuyorlarsa ve o insanlardan sadece bir tanesinin sesi o kadar mesafeye ve kapalı kapılara rağmen sizin kulağınıza tecavüz etmek istercesine bir tonda geliyorsa işte o insandan uzak durun. o insandan hayır gelmez. o insan uğursuz, fesat, bela ve mikrop, pislik ve şerefsiz bi insandır.

ben süper bişey keşfettim. yeni bir intihar yöntemi evet. ankara-konya hızlı tren hattına verilen 27,500 voltluk akıma kapılmak. istasyonun ordaki üst geçitten erişebilirsiniz sevgili intihar etmek isteyenler. geçenlerde ben geçtim o üstgeçitten. baya bi güvenlik önlemi almışlar hakkaten ama bi şekilde ulaşılır. köprüden geçerken baktım alttaki o çok kalın bakır tellere vay anasını dedim lan şimdi burdan 27,500 volt mu geçiyor. kim bilir insana neler hissettirir. hayır intihar etmeyeceksinde napacaksın o 27,500 voltu. sanki zaman makinem var da o kadar gücü orda mı değerlendireyim. maksat voltaj boşa gitmesin.

şu yamaha firmasını anlamıyorum hakkaten. bi firma nasıl hem motorsiklet hem de org - piyano filan üretebilir. ne alaka? bu nasıl bi mantıktır, nasıl bi dünya görüşüdür, nasıl bir üretim anlayışıdır. ey yamaha! silkelen kendine gel. bi yol seç kendine yamaha. bak toyota'ya hiç öyle şeyler yapıyormu. üretiyor arabasını nesini bakıyor keyfine. eğer hız tutkun varsa git bunu pistlerde tatmin et, yok eğer müzik tutkun varsa git müzik eğitimi filan yap. saçma sapan farklı sahalarda üretim yapma. beni delirtme yamaha!

şu ntv'nin yılbaşı eğlence programının reklamını görmekten gına geldi lan bana. o programı yapma fikri kimden çıktıysa gerçekten amacını merak ediyorum. bence çok büyük kitlesel bir deney yapacaklar. türk halkının sabrının sınanmasına yönelik bir deney veya çok büyük çaplı bir hipnoz denemesi olabilir. dikkatli olun.

haberlerde şu lanet olasıca hintlilerin uydularının patladığını gördüm. inanılmaz sevindim. siz önce götünüzdeki boku temizleyin yavşaklar. yolun ortasına sıçmamayı öğrenin. tuvalet yaptırın bi tuvalet. elinizi filan bi yıkayın. uydu göndermek sizin neyinize ha ebenizi siktiklerim. sevmiyorum olum sizi. nefret ediyorum hepinizden. bi gün yolda filan karşıma bi hindistanlı çıkarsa acımam döverim onu. hem de çok pis döverim. bi de bunların bi köyüne leopar mı ne saldırmış. herifler leoparı sopayla vurarak öldürmeye çalışıyolar ya. beyinsizler. ama iyi oldu ha, leopar bi saldırdı bunlara, sikti attı hepsini. ve yakalayamadılar. helal lan sana leopar öldür lan o pisliklerin hepsini. eğer bana ne biçim insansın sen filan diyosanız, şunu izleyin bi. bi de hindistan, uzaya ilk insanlı uçuşunu 2016 yılında yapmayı planlıyormuş. ahaha keşke lan keşke. toptan gidin abi toptan. nasıl olsa alışkınsınız o pis vucutlarınızla yüz kişilik trene onbin kişi binmeye. doluşun hepiniz koca bi rokete. siktirin gidin ya. en iyisi valla.

yine yemekli bir yazı

2010-12-21T20:35:00.000+02:00

mikrodalga fırın - evimizde yeni bir çağın başlangıcı
ayıptır söylemesi (?) geçen gece hayatımda ilk kez mikrodalga fırında ekmek arası tulum peynir ısıtıp yedim. iyice moderinleştik lan :p mikrodalga fırın falan. kıhkıhkıh.. aaah ahh vedat milör'ün kulakları çınlasın... halbuki ispanyada böyle değil. ordaki tüm evlerin mutfaklarında taş fırın var ve adamlar yumurta dahi kırsalar meşe odunu ateşinde pişiriyorlar :p

aslında daha önce de mikrodalga fırında ısıtılan bişiler yedim tabi yemedim değil. o kadar da postmodernizm değilimdir... ?? !! ?! ...mesela 6-7 yıl önceydi galiba, yıl hesaplarında iyi değilimdir. neyse işte o ara yazın ben bi süre cdci de çalışmıştım. (korsan cdci) orda dükkana yakın bi bakkal vardı. (korsan bakkal değil) hergün öğlen ora gidiyodum adam orda bana bir somun ekmeğin içine sucuk+kaşar koyup ısıtıyordu. nefis oluyordu tabi bende dükkana gelip yiyordum. bi de bakkala ortadan ikiye böldürüyodum bıçakla ekmeği, yemesi kolay olsun diye. galiba bu sebeple yarısını benim, diğer yarısını da patronun yediğini düşünüyordu bakkal. bi gün noldu tam hatırlamıyorum, bişi sormuştu galiba. -abi ben bunu tek başıma yiyorum... dedim. adam beni yadırgadı lan. -tek kişiye bu çok, cıks cıks cıks... falan gibi bişiler dedi gayet ciddi bi şekilde. ben de ehehehe diyebildim sadece :D sanane amına kodumun ya, parasıyla değilmi. üni. birinci sınıftayken de okulun bilgisayar merkezindeki kantinci benzer bişi yapmıştı. üç tane poğaça aldığım için yadırgamıştı beni. -üç tane çok değil mi? demişti. hayret bişey ya. insanlar benim yememe takmış. bu arada o yediğim kaşar+sucuk ekmekler müşterilere kokuyomuydu ki. umarım kokmamıştır insanlara. gerçi pek müşteri de gelmezdi. ulan dertlendiğim şeye bak, olayın üstünden kaç yıl geçmiş bunu düşünüyorum. neyse konuya döneyim, daha önceden de bi şekilde olmuş mikrodalga fırın hayatımda ama evde olması ve benim kullanmam hakkaten acayip bir deneyimmiş, çok ilginç bir duyguymuş. elektronik eşyalara çok içtenlikle yaklaşmam, kullanmadan önce klavuzunu baştan sona tamamen okumama rağmen bazıları bana içten içe gıcıktır, işte bu yüzden tedirginlikle yaklaştım mikrodalga fırına. bi de tabi bu mikrodalga fırın benim zihnimde çok acayip bi konumda. bi kere isme bi bakın. mikrodalga. çok ultrasupersonik ışınlı, radyoaktiviteli, radyasyonlu falan bişi bu benim zihnimde. çok dikkatli olmak lazım, ya değilse ikinci bir çernobil faciası yaşanabilir mutfakta. yapacağım en ufak bir hata ultrasüpersonik radyoaktivideli radyasyona maruz kalmama neden olabilirdi.
o yüzden radyoaktivite kıyafetimi giyindim. yarım somun ekmeğin içine ki aslında o bir somun ekmek sayılır. çünkü kullandığım ekmek iki somunun birleştirilerek satıldığı ekmeklerdendi. neyse işte bu yarım somun ekmeğin içine tulum peyniri doldurdum. ekmeğin çeşitli yerlerine de az miktarda tereyağı koydum. üstüne de biraz tereyağı sürüp bıçakla ekmek üzerine hafif kesikler açtım. ve işte o an gelmişti. mikrodalga fırınla ilk deneyimimi yaşamak üzereydim. içimde tedirginlik ve korkunun yanı sıra bu operasyonu başarıyla tamamlamak istemenin umudu ve sonrasında yaşayacağım sevincin kıpırtıları da vardı. tüm planımı yapmıştım, herşey hazırdı. ayarları kontrol ettim, kapağı açtım, ekmeği içeri koydum, kapağı kapattım ve süreyi ayarladım. operasyon başlamıştı, ekmeğim içerde dönüyordu. süre yavaş yavaş geriliyordu. nihayet dinkkk sesiyle operasyon noktalandı. ekmeğimi çıkarıp biraz bekledim. çünkü biraz beklenmesi gerekiyordu. kılavuzda öyle yazıyordu. çünkü besinlerin içindeki enerjiden dolayı bir süre daha ısınmaya devam edecekti ekmeğim. bi süre bekledikten sonra ekmeğimi elime aldım, o sıcacık, yumuşacık ekmeği hissettim ve ısırdım. işte bu, işte ultrasüpersonik mikrodalga teknolojisinin geldiği son nokta. nefis bir tulum peynirli somun vardı elimde ve ben onu yiyordum.

ben yörükmüşüm meğersem

2010-12-08T01:02:00.002+02:00

bi önceki yazıda yörüklere değinmiştim. küçüklüğümden beri büyüklerimden duyduğum bişey var. biz yörükmüşüz. evet. babamın dayısı her ne yapsam, -vay yiğidim, tam yörüksün ha... -vay yiğidim işte bir yörük böyle olmalı... -şu bakışlara bak, heyt be, tam yörük bakışı... -heyt dayım be, yörüğün hası hası... -vay yiğidim dünya senin gibi yörük mü görmüş... gel yiğidim yörük. git yiğidim yörük. ya lütfen kusura bakma da dayı nah yörüğüm. belki üç nesil önce yörüktük. haklı olabilirsin. dedemin babası veya onun babası filan. ama ben 24 yıldır aynı yerde yaşıyorum, sen tutmuş bana yörük diyorsun. gerçek yörüklere haksızlık ediyorsun. ayrıca yörük kelimesini bu kadar çok kullanmasam daha iyi. kullandıkça bi yabancılaşıyorum kelimeye. burdan tüm yörüklerimize sevgiler. size ev yaptırmışlar, yerleşik hayata geçirmeye çalışmışlar ama siz kabul etmemişsiniz. aslında olay tam olarak böyle değil. biraz sallamış olabilirim. net hatırlayamadım ama boşverin. yine de helal olsun size. keşke size katılmam mümkün olsaydı ve katılsaydım. ne de olsa benim gibi yörük zor bulunur.

bazen aniden oturduğum yerden kalkıp hemen dışarı çıkmak ve olabildiğince hızlı ve çabuk bi şekilde sanki biri beni kovalıyormuşcasına nereye gittiğimi bitmeden sadece sabit durduğum noktadan uzaklaşmak adına biyerlere gitmek istiyorum ama normal bi gitmek değil bu. hıphızlı gitmek, jet gibi gitmek istiyorum. hiç durmamak sürekli gitmek istiyorum çünkü biliyorum ki durduğum an aslında bi yere gitmemişim gibi hissedeceğim. şu an böyle yapmak istiyorum mesela. çünkü bana bi sıkıntı bastı. bi sinir filan da bastı böyle.

neden bu zamanda doğduğumu merak ediyorum. yani neden 1500 yıl önce doğmamışımda mesela bu yüzyılda doğmuşum. sebep ne? kim hangi gerekçeye göre o zamanda doğuyor? ve o yerde. örneğin neden afrikada filan doğmamışım da burda doğmuşum mesela. neye göre oluyor bu işler, bana bi açıklansın.

bazı bilim çevreleri diyor ki, -insan vucudunun 3'te 2'si sudur... ha siktirin oradan. hayatımda duyduğum en saçma şey. hey allahım ya. ulan bunu iddaa eden bilim adamı, burdan sana sesleniyorum. sen önce kendine bi bak. eline, ayağına, koluna başına bi bak. et kemik deri filan lan. neresi su amina koyyim. salak gerizekalı. ulan bilim insanları, ulan tıp dünyası! yeter artık, o saçma sapan yalanlarınızla insanları kandırmaktan vazgeçin. gergedan herifler!

reha erdem! burdan sana sesleniyorum. filmlerinde neden hep öksüren insan kullanıyosun abi. gerçi bütün filmlerini izlemedim. ama iki filminde gördüm çok öksüren insan. ben nefret ederim öksüren insandan. öksüren ve iki saniyeye bir burnunu çeken insanlara tahammülüm yok. lanet olsun ki yok o insanlara tahammülüm. yok ulan işte yok!

bu dünyada öyle insanlarla aynı havayı soluyoruz ki, çok tuhaf şeyler hissediyorum. mesela pinpon topunu uzaktan bi bardağın içine atıp sokmayı çok büyük bi marifet ve eğlence zanneden insanlar var ve bunları uzun uzun videolara çekiyolar. anaları babaları uyarmıyolarmı bunları. o orospu çocuklarını uyarın. burdan o çocukların ebeveynlerine sesleniyorum. bakın ben gecenin köründe akıllı tv de beş dakika boyunca sizin o gerizekalı çocuklarınızın bardaklara pinpon topu sokuşunu izlemek zorunda değilim. anlaşıldı mı?

kusura bakmayın biraz küfürlü konuştum. aslında açıkca söylemek gerekirse ortalığın amına koydum ama hayatın içinde bişi bu. neyse boşverin. zaten sinirliyim. sıkıntılıyım. dertliyim. tamam artık.

emre kınay - haber spikeri - dağlardır dağlar

2010-12-07T07:32:00.000+02:00

benim meskenim dağlardır dağlar... diye şarkı var mesela. e demezler mi adama; -seni tutan mı var arkadaşım, git hangi dağa gideceksen yaşa orda!... hayret bişey. bi de insanın meskeni olan bi yeri tutupta şarkı yapması çok saçma geldi bana. yörükleri düşün mesela. yaylaya gidiyo adamlar, -benim meskenim yayladır yayla, ovaya gidiyo, benim meskenim ovadır ova... yok ya! adamın işi gücü yok şarkı mı yapıp dursun yok oradır benim meskenim yok şuradır benim meskenim diye. ne mecburiyeti var bu insanların bunu yapmaya. kimse onlardan şarkı filan beklemesin. oldu canım adam ovaya gitsin, yaylaya gitsin, bi de sana şarkı yapsın. nah yapar. git kendine şarkı yapacak başka birilerini bul.

seni sevemedim be emre kınay. kusura bakma, neden bilmiyorum ama sevemedim işte. benden uzak dur dostum. anladın mı?! benden uzak dur! aslında sevmek zorunda da değilim seni emre kınay. hem eminim sana karşı bi sevgi beslememem umrunda değildir. hem neden dert yaptım şimdi ben bu bunu bilmiyorum. neyse git yılan hikayesinde filan mı oynayacaksın, -ben sana demedim mi kürşat efendi, ben sana demedim mi? gün gelir devran döner demedim mi?.. mi diyeceksin ne yapacaksan yap. yeterki bana bulaşma emre kınay. o dar ve yere doğru giden fifa 2000 oyunundaki futbolcularınki gibi olan omuzlarını al ve git. ve mümkünse o kalın boynunuda yanında götür. balkan güreş şampiyonasında başarılar.

(sayın emre kınay, gecenin bi körü ortaya karışık isimli bir şarkıyı ararken inşaat filminin klibi geldi karşıma. ordan geldiniz aklıma. bu yazı da zaten komiklik olsun diye yazılmış bir yazı. aslında sizi severim. inşaat filmi filan baya güzeldi. bana dava açmazsanız sevinirim. iyi günler)

neyse boşverin şu emre kınay'ı. tv de görüp beğendiğim, haber spikeri ve aynı zamanda program da yapan güzel bi kızımızı twitterda takibe aldım. aşık olunası bi kız hakkaten, bir aydır filan kendisini takip ediyorum sanırım ama twitterda yazdıkları şunlardan ibaret; "heeey ne güzel bi gün, çok güzel bi gün ;)))) herkese iyi günler ;)))) heeey tatil geldi, ne güzel tatil, çok güzel tatil, herkese iyi tatiller ;)))) offf yine iş başı, bülten beni bekler ama ben işimi çok seviyorum heeeey ;)))) çok sıcak ay çok sıcak, çok soğuk ay çok soğuk. aaa bir ay nasıl geçti, ne güzel ay, çok güzel ay, herkese iyi aylar. günaydııın günaaaydıııın ;)))) iyi geceler ben kaçar ;))))"

bu nedir abi ya. tamam hayatın sırrını filan açıklamasını beklemiyorum ama yani bu nedir. yine de bak bişi diyemiyom sana. kıyamıyom. hadi ismini filan da vermiyom hadi iyisin yine köftehor.

büyükannem bile senden daha çağdaş

2010-12-05T18:24:00.001+02:00

bir insanın çağın gerisinde kaldığını nasıl anlarsınız?

bi kere bu insan elektrik kesildiğinde mum yakmaya çalışır. bakın amaç romantik bi ortam filan oluşturmak olsa, yada eskiye bi özlem olsa neyse diyeceğim ama yok öyle bişey. elektrik kesiliyor ve adam bu çağda hala mum yakıyor. yahu kardeşim led lambalı el fenerleri diye bişey var. hayvan gibi aydınlatıyor. bu devirde ne mumu. bi de illa bi ışık kaynağı oluşturmak mı lazım sanki. karanlık oluversin biraz. ne gerek var o kadar aceleyle bi ışık kaynağı aramaya. hem bi süre sonra karanlığa gözün alışır herşeyi görürsün zaten nolacak.

bi de bu insanlar kurumsal kimliğini oturtmuş mağazalarda pazarlık yapılabileceğine inanırlar. çarşı esnafı mı lan burası. özbozkırlılar elektronik mi? özcanlar tuhafiye mi? doğanhisarlılar hac malzemeleri mi? :D adam vatan bilgisayardan masaüstü bilgisayar topluyor, sonra kasa elemanına da değil ha, pc parçaları bölümündeki elemana, -ikramımızı da yapalım abicim... diyor. ahahaa. kasa elemanına söyleseydi keşke. o an ki yüz ifadesini görmek isterdim :D

çağın gerisinde kalan insanın ufak bi kaç macerasını dinlediniz efenim.

Marty McFly oldum!

2010-11-30T17:27:00.002+02:00

şöyle bi parti olsa, sadece sevdiğimiz film karakterlerinin kostümlerini giymek şartıyla katılabileceğimiz. (yalnız kırk yıldır partilere katılan biri gibi konuşuyorum. normal partiye katıldık da bi bu kaldı) ne güzel olurdu. ben Marty McFly olurdum kesin. aklıma ilk o geldi. zaten küçükken onunkine benzer bi montum vardı. sadece rengi değişikti. bi de evdeki yastıkları yere koyar kaykay kayıyormuş gibi yapardım. bizimkilere 3-4 yıl yalvardıktan sonra bi kaykay aldırabilmiştim. sonra mahalledeki bütün çocuklar kaykay aldı. hepimiz sabahtan akşama deli gibi kayıyorduk. şimdi o kaykay teyzemgilin kömürlüğünde duruyor. Marty McFly olarak katılmak için ikinci bi şeçenek daha var tabi. dans gecesindeki haliyle. ama o gitarı nerden bulacaksın demi? hadi buldun diyelim. nasıl çalacaksın :D
evet şimdi sizin görüşlerinizi alalım. böyle bi parti olsaydı siz hangi filmin hangi karakteri olarak katılırdınız? spoiler vermeden söylerseniz bi zahmet daha iyi olur. çünkü henüz izlememiş olabiliriz vereceğiniz örneğin olduğu filmi :) (gitarlı çizimin altına orada çalınan şarkıyı koymak isterdim fakat şu bloga şarkı koyma işini bi türlü tam olarak beceremedim. alın burdan dinleyin)

google'da haritası olan kasım üşengeci

2010-11-28T14:55:00.000+02:00

lan şu google maps gerçek hayata uygulayınca ne biçimde işe yarıyormuş. yapan adama dua ettim yemin ederim. demek ki bu navigasyon cihazları filan ondan böyle peynir ekmek gibi satıyor. efenim ben google mapsi bu güne kadar canım sıkıldıkça girip, yok kendi evimi bulmaca, yok eski evimi bulmaca, yok teyzemgilin evi bulmaca, yok anneannemin evi bulmaca filan gibi, adeta bir oyun gibi kullanıyordum. yok amerikada sokakta gezmeler, steples center'ın oralarda gezmeler, arka bahçesinde pota olan ev aramalar, slovakya sokaklarına bakmalar, ingilterede dolaşmalar, istanbulu gezmeler vb. gibi şeyler de yapıyordum ama bugün ilk kez bilmediğim bi yeri bulup gitmek için kullandım çok iyi oldu çok da güzel iyi oldu tamam mı! eğer google maps olmasaydı teee çok alakasız yerlere gidecek ve büyük ihtimal bulamayacaktım. saol lan google. I love google tişörtü alcam lan.

hazır kasım ayındayken şu kasımda aşk başkadır filmini artık izleyim diyorum. hiç izlemedim. gerçi böyle felaket veya korku filmi filan izleyesim var şu aralar ama 2 gün kaldı kasımın bitmesine. bitmeden izleyim. sanki o film kasım ayı dışında herhangi bi ayda izlenemez gibi geliyo bana. uğursuzluk getirir gibi geliyo. eğer kasım bitmeden izleyemezsem işin yoksa bir yıl bekle. hiç bekleyemem valla hiç kusura bakmayın. hiiç hiiç.

şu hayatta kimse benim kadar üşengeç olamaz sanırım. geçen gün bilgisayarın başında oturuyorum. odanın ışığı yanıyor. canım da çok fena şekilde sıkılıyor. bari şu yeni indirdiğim oyunu oynayım dedim. ama ışığı söndürmem lazım tabi, etraf karanlık olsun ki daha bi keyif alayım oyundan. ben tabi ki kalkıp ışığı kapatmaya üşendim. o sırada da bizim odanın hemen yanındaki içinde çamaşır makinasının durduğu böyle oda gibi bi yer var, 1,5 metre kare filan biyer. oranın kapsının açıldığını duydum, herhalde annem çamaşırları filan alıyor diye düşündüm. hemen -anneee! diye seslendim. evet annemiş. annem bizim odanın kapısını açtı ve -efendim... dedi. -şu ışığı bi kapatırmısın... dedim. sonra 2-3 saniye bi sessizlik oldu. böyle zaman bükülür gibi oldu, sanki üstümüze bi ağırlık çöktü. algımız yavaşladı. hemen ardından ikimizde kısa süreli bir gülme krizine girdik. annem üşengeçliğimin ulaştığı bu boyut karşısında artık belki de siniri bozulduğu için gülüyordu. belki de -lan ben nasıl bu kadar üşengeç bi evlat dünyaya getirdim lanet olsun dostum... diye gülüyordu. ben ise üşünegeçliğin insana nasıl da saçma sapan istekler yaptırabileceğine şaşırmış bir şekilde gülüyordum. sonuç olarak gülmüşüz evet.

barbunya ve diğerleri

2010-11-25T20:02:00.001+02:00

bazen düşünüyorumda (e boşver, yorma kendini canım), neden barbunya yemeğinin içinde daha fazla havuç yok? aslında cevabı basit. o kadar doğranmışta ondan. gidip söylesem daha fazla doğransın diye. daha fazla doğranır ve ben sevinebilirim. işte bu kadar basit dostum.

yine mi yemekten bahsediyor bu aç yahu!? diyebilirsiniz. e ne yapayım başka. ben bazen hiç acıkmadığım halde, sırf canım sıkılıyor diye oturup yemek yiyen insanım. ama damak tadım iyidir. mesela geçen gün annem bi tatlı yapmıştı (kalburabastı), tatlıyı pek sevmeyen ve yiyeceğimde de çok zor beğenen biri olarak, tıpkı vedat milör gibi çok yapıcı bi şekilde eleştirdim. çünkü beğenmemiştim. özellikle bu tarz tatlıları pek sevmesem de aynı tatlıyı annem daha önce bir kez daha yapmıştı ve muhteşem ötesi bişey olmuştu ki sanırım bi defada 6-7 tane yemiştim. o çok şahaneydi ama bu kez iyi olmamıştı. cevizi az olmuştu ve şerbetini de iyi emmediği için içi kuru kuru olmuştu. anneme tıpkı geçen defaki gibi süper yapması için ufak ip uçları verdim. annem de önerilerimi değerlendireceğini belirtti. sonra da dedim ki, bak anne, ispanyada böyle değil. fransada filan da böyle değil. neyse tamam, bunu konuyu boşverelim.

bazen insanların iki sevgili yanlarından geçip gittikten sonra arkalarından onlara bakışlarını, yaptıkları hareketleri görüyorum ve konuşmalarını duyuyorum. iğreniyorum ve dövesim geliyor. neyse bunu da konuşasım yok şu an.

yabancı filmlerde bazı insanların çok ilginç davranışlarını görüyorum. biri ölüyo şimdi. onu temizliyolar, temizce giydiriyolar, makyaj filan yapıyolar ki bunu meslek olarak yapan insanlar var. sonra adamı tabuta koyuyolar odanın ortasına, tabut kapağının yarısı açık. ölü orada yatıyo gayet ölü bi şekilde ve insanlar o sırada yiyo, içiyo, gülüyo filan lan. çok garip. odada bi ölü varken nasıl böyle şeyler yapabiliyolar şaşırıyorum.

bi de hani şu terapi grupları var. -merhaba, ben stickman ve ben bir alkoliğim... grup: -merhaba stickman... hah işte onlardan. işte oralarda böyle ara verildiğinde kahve veya yemek filan alıyolar ya. lan adam bi kahve alacak mesela iki saat sürüyor. o sırada yanına biri geliyor ve çan çan çan çene. dünyanın en uzun süren kahve almasını gerçekleştiriyorlar. lan ne alacaksanız alın, sonra oturun konuşun ne konuşacaksanız pis mikroplar.

ingiliz dili ve edebiyatı okuyan kızların gizli öğrenme sırasında yediği bayram çikolatası

2010-11-21T18:48:00.001+02:00

bu "gizli öğrenme" çok boktan bişey. kardeşimin dinlediği bana göre çok sikko olan şarkıları istemeden ezberlememe neden oluyor. sonra durduk yere o şarkıları baştan sona söylerken yakalıyorum kendimi. aksi gibi kardeşim de yakalayabiliyor bazen. sonra da sırıta sırıta -hani lan noldu?! hani boktan şarkıydı? al işte sen de söylüyosun!.. diyor. tabi bende bu durumu, -lan bak gizli öğrenme diye bişey var, sevdiğimden söylemiyorum, senin yüzünden oluyor... filan gibi bi şekilde açıklamaya üşendiğim için, açıklasam bile onun her harükarda -siktir... diyeceğini bildiğimden susuyorum. lanet olası gizli öğrenme yüzünden mis gibi beynim boktan şarkılarla doluyor, sonra beyin ziyanlığı oluyor. yazık oluyor beynime. halbuki ben oraları daha güzel şeylerle doldurabilirdim.

iki sene önce bir yaz günü akşamı basketbol oynarken tanıştığım ve çok sıkı arkadaş olacağımızdan emin olduğum (sonrasında sadece iki defa gördüm) bir adamla ingiliz dili ve edebiyatı bölümünde okuyan kızların muhteşem kızlar olduğu konusunda hemfikir olduk. ben ona tramvayda cilveleştiğim ingiliz dili ve edebiyatı ikinci sınıf öğrencisi çok güzel bi kızdan bahsetmiştim. o da o bölümde okuyan bi sevgilisi olduğundan bahsetmişti. ben sap gibi kalmıştım tabi. ayrı üniversitelerin bölümlerinden bahsetmiş olmamız benim için gerçekten büyük bi şanstı. yoksa o kız bu adamın sevgilisi çıkabilirdi ve sonrasında istenmeyen olaylar yaşanabilirdi.

sanırım şu hayatta beni en çok seven kişi teyzem. gün boyunca evde yiyecek çikolata arıyordum ama bizde bayramda kapıya gelen şerefsiz çocuklara bile verilemeyecek kalitede boktan çikolatalar vardı. markete çikolata almaya gitme fikri ise üşengeçliğimi yenemedi. ama akşam teyzem elinde bu nefis çikolatalarla girdi içeri. hissettin mi be güzel teyzem. sabahtan beri, bunalımdaki kızın nutella açlığını solda sıfır bırakacak derecede çikolata açlığı çekiyordum. şimdi siz ne yaparsınız bilmem ama benim için bunları tüketme vakti. dağılabilirsiniz.

Thich Quang Duc

2010-11-20T17:12:00.000+02:00

bazen kendimi Thich Quang Duc gibi yakasım geliyor.
sonra vazgeçiyorum tabi.

kötü şans

2010-11-18T22:02:00.003+02:00

ufak şeylerden mutlu olabilen, bunları hayat sevincine çevirmeyi başarabilen, sonrasına umutla bakabilen bi insanım ama herhangi birinin maksimum yirmi dakikasını ayırıp yapacağı ve sonrasında da çok mesut ve bahtiyar bi şekilde hayatına neşeyle devam edeceği bir iş benim başıma öyle belalar açıyorki, tam bir dram. olayın ne olduğunu söylemeyim şimdi ama benim vaktimi, paramı ve zaten çok kıt miktarda olan hayat enerjimi alıp götüren bişey. üstüne bi de şanssızlık travmaları ve üzüntüler. yani ne bileyim abi ya. bu kadar da olmamalı. bi de bu tarz olaylarda kendi kendime sürekli; -olum saçmalama, dünyada senin durumundan bin beter milyonlarca insan var. şu an ne sıkıntılar çeken, çok zor durumda insanlar var. su bulamayan insanlar var lan manyak mısın sen, üzüldüğün şeye bak, bi bardak su bulamıyolar. şükret haline... gibi gibi çok değişik şeyler diyorum ve yaşadığım sorunu başka insansanların daha büyük sorunlarının arkasına atarak sanki bir sorun değilmiş gibi görüyorum. bu yaptığım doğru mu yanlış mı bilmiyorum ama kendimi bu şekilde rahatlatmaya çalışıyorum. halbuki sorun orda tüm acı gerçekliğiyle buz gibi duruyor ve hayatımı mahvetmeye devam ediyor. çok boktan bi durum. hayır bu kadar basit bişey bile bu denli bir drama dönüşebiliyorsa bi insanın hayatında, o zaman hiç yaşamayalım aq.

mehterci stickman

2010-11-15T23:29:00.004+02:00

dün gece rüyamda mehter takımında davulcu oluyordum.

perdeler ve pastırma sıcakları

2010-11-11T18:53:00.003+02:00

eylülde 24 yaşıma girdim ama hala evde annemin iki aya bir yıkadığı perdeleri söküp takıyorum. -daha geçen ramazan bayramından hemen önce yıkadık anne, şimdi neden yıkıyorsun? diye sormaktan çoktan vazgeçtim ben. sorgulamıyorum artık hayatı. ne yapalım, benim hayatım da böyleymiş. sağlık olsun. sağlık olsun diyorum ama sağlık da olmuyor maalesef. bi süredir basketbol oynarken dizlerim ağrıyor. özellikle sol dizimin üzerine ani yüklenme yapınca çok fena acıyor. basketbol oynamak için de yaşlandım galiba lanet olsun. diz güçlendirme idmanları yapıyım diyorum da kim uğraşcak ya. derde bak, sanki nba finali oynucam. kendimi bazen nba oyuncusu sanıyorum. ulan şöyle nba yıldızlarını çalıştıran özel bi kondisyoner tutmak lazım filan diyorum kendi kendime. puahaha. lan alt tarafı ara sıra tek potada 3-3 maç yapıyosun. onda da tam anlamıyla keyif veren maç 40 yılda bir anca denk gelir. neyse, belki yakında emekli olduğumu açıklarım, belli mi olur belki kısa bir aradan sonra tekrar sahalara dönerim. al işte bak yine yaptım. nba oyuncusu musun lan sen. otur evinde haftada iki gece maçını izle, yat zıbar. öyle deme be abi, napıyım işte ben de buradan tutunmaya çalışıyorum hayata. başka neyimiz var sanki bu kadar sevdiğimiz. (kendi kendime mi konuştum ben az önce) bi de bu perde olayını niye büyütüyorum onu anlamadım. eylülde 24 yaşına girenler annesinin iki aya bir yıkadığı perdeleri söküp takamaz diye bi kanun mu var sanki. hiiç. e bi sakıncası da yok. tabi ki yan apartmanda yaşayan gizem pilatesten gelirken beni görmediği sürece hiç bi sakıncası yok.
laf aramızda şu pastırma sıcaklarını da çok seviyorum. ismi ne kadar garip olursa olsun aslında güzel bişi pastırma sıcakları. tabi ki hava durumunu sunan ve 2 dakika içinde 783 kere "pastırma yazı" diyen spikerlere denk gelmediğiniz sürece. hani böyle yaz gibi değil tabi ama kış gibi de değil. tişört giysen mesela gölgede hafiften üşürsün ama hasta filan olmazsın. hem terlemezsin. güneş çok güzel gelir böyle yandan yandan. heryer sepyadır. hafiften romantiktir. güneş asfalttan çok güzel bi yansıma oluşturur. o yansıma hafiften gözünü alır ama rahatsız etmez, hoşuna gider. sokaklarda pek fazla çocuk yoktur. çoğu okuldadır. ara sıra annesinin yanında paytak paytak yürüyen, sokaktaki ilk yürüme deneyimlerinin tadını çıkarmaya çalışan çok minicik kızlar vardır. bazıları bana bakıp, olduğu yerde sabitlenip güler :) bazıları annesine doğru hızlıca kaçar :D hafif güneşe kendini vermiş mayışan pek çok kedi de görebilirsiniz. bi de basketbol oynamak için en mükemmel zamandır. daha iyisini bulamazsınız. bi sokak köşesinde, artık çemberi olmayan, tahtadan yapılmış ve elektrik direğine çakılmış küçük bi pota görürsünüz. küçüklüğünüzde bi ağacın dalını pota olarak kullandığınız, hatalı yürüme kararlarının hakemler tarafından çalınmadığı, karpuzlama atışlar yaptığınız günler gelir aklınıza. tebessümle karışık duygulanırsınız. ama iyidir ya. keşke bütün bi yıl böyle olsa. gerçi kötü yanı yok değil mi, var tabi. yalnızlığı en derinden hissettiren ve her adımında yüzüne vuran böyle bi hava daha yoktur herhalde. o güneşin en güzel halinin üstüne düştüğü bi ten yoktur. arada bi inceden gelen rüzgarın hafifçe ve bi anlığına uçuşturduğu saçlar yoktur. ve pek çok şey yoktur. tek gölge vardır. saat 16:00 - 16:30'a kadar güzeldir bu hava. sonra gider o güneş, aniden normal kışa döner hava. üşürsün. başka insanlar da üşümeye başlar ki sobalarını yakarlar. aniden bi karbonmonoksit salınımı başlar sokaklara. eğer gecikirsen kıyafetlerine siner yanan kömür kokusu ve yıkanmadan çıkmaz. tadında bırakmak lazım pastırma sıcağını. bi de ben lafa niye laf aramızda diye başladım ki. sanki çok gizli bişey söylüyorum. aman ha kimseler bilmesin. sakın ha kimseler duymasın. keşke buna pastırma sıcakları yerine sepya sıcakları dense. sakın kimseye söylemeyin. aramızda kalsın.

ben death music dinliyorum!

2010-11-08T13:46:00.004+02:00

arada bir aylar önce izlediğim bi yemekteyiz yarışmasındaki "ölüm müziği" dinleyen adam geliyor aklıma. bu anlarda hayatı sorguluyorum. afrikadaki çocukları, kutuplardaki eskimoları filan düşünüyorum. ilk bölümde yanında oturan adam buna dönüp, -tişörtünüz çok güzel, sanırım tarzınızı yansıtıyor.. gibi bişey demişti. bu da, -ben death music dinliyorum! death music... ölüm müziği. herkes dinleyemez... demişti. o günden beri düşünüyorum. lan acaba ben dinleyebilirmiyim ölüm müziği, dinlesem ölürmüyüm. ölsem dinlermiyim. aman ya boşverdim sakın dinlemeyeyim. aman sakın bak ha siz de dinleyim filan demeyin. herkes dinleyemez çünkü. lütfen.

geçen gün bi adam gördüm, ben yürürken 5 metre kadar önümden geçti. ve o 5 metreye rağmen, dostum... lanet olsun... adam sigara kokusuna adeta yeni anlamlar kazandırmaya çalışıyordu. bu adama çok kötü sigara kokuyor dememiz yetersiz kalırdı. sigara kokusunun çok çok ötesinde bi boyuta geçmişti. adamın ruhuna sinmişti sigara kokusu. tüm hücrelerini ele geçirmişti. o adamla aynı evde yaşayan insanlara çok yazık. çok.

nba oyuncularının neden hep üç ismi var anlamıyorum. bi de bundan illaki yıllar sonra haberdar olursunuz. herif on yıl bir isim ve bir soy isim ile takılır. gayet güzel tamam. ama sonra bi bakmışın iki isim bi soyisim. gerçekten hoş değil. sevmiyorum bu tarz durumları.

şimdi söylediğim şeye şaşıracaksınız belki ama söyleyeceğim valla. ben bazen adolf hitler'i anlıyorum. günlük hayatta öyle insanlarla karşılaşıyorum ki. lan diyorum adam haklıymış beyler. insan insana herşeyi yapabilir. yeterki nefret edilecek bi sebep olsun. sokakta müzik yapan birilerini izliyorsunuz mesela, onlar ortada çalıyor, insanlarda etrafında daire şeklinde toplanarak izliyor ve bu durumlarda bazı insan demeye dilimin varmadıkları, göz göre göre geliyolar sizin önünüze dikiliyolar. yani bu nasıl bi düşüncesizlik, nasıl bi saygısızlıktır. bir kişiyi, iki kişiyi, üç kişiyi çekilmesi konusunda uyardıktan sonra artık o gelen dördüncüye arkadan tekmeyle saldırasınız geliyo. bi de bunların biri hariç hepsi üniversite öğrencisi ha. gerçi üniversite öğrencisi olsa nolcak abi ya :) böyle saygısızların hepsini toplucaksın abi, en ağır işleri yaptırcaksın, iliği kemiği kuruyana kadar geberene kadar deli gibi çalıştıracaksın. böyle acı içinde geberteceksin. neyse ya, valla artık böyle şeylerden bahsetmekten de sıkıldım :/ gerçi arkadaşım dediğiniz, en zor zamanında hep yanında olduğunuz, ara sıra bebeklik fotoğraflarına bakıp, keşke o zamana gidebilsem de o yanaklarını sıksam, deli gibi oynamaktan üstünü başını dağıtmış, çorabının yarısı çıkmış ayağından sarkan, kendine üç beden büyük donu annesi tarafından nerdeyse koltuk altına kadar çekilmiş ve süveteri içine sokulmuş o salaş halini sevsem, oyuncak bebeğini dizlerine yatırıp uyutmaya çalışırken ninni söyleyen o minik ağzını yisem dediğiniz, her derdini dinlediğiniz, omzunuzda ağlayan bir insan, karşınızda çok rahat bi şekilde saygısızlığın ve nankörlüğün kralını yapabiliyorken şu hayatta, sokaktaki adamdan insani bi davranış beklemek çok büyük bi beklenti ve yanlış aslında. bak deli gibi death music dinleyesim geldi şimdi.

I'm sorry Mama, I never meant to hurt you :p

2010-11-06T12:29:00.004+02:00

umut sarıkaya - enerji em

aslında ntv ve ntvspor diye iki kanal olması bazen soruna neden olabiliyor. normalde bi nba maçı 2 de başlanacak denmişse o maç asla 2 de başlamaz. 2,5 da başlar. hele ki siz vaktinde yerini zialmışsanız. tabi ki sinir olursunuz. yada maç son anda aklınıza gelmiştir, tam saatinde yerinizi almışınızdır, işte o zaman da o maç 1,45 de filan başlamıştır. böyledir bu işler. bi de bu iki kanal olayında ben bazen kanalları karıştırıyorum. mesela dün gece maç ntvdeydi ama ben yanlışlıkla ntvspor'u açmışım ve farkında da değilim ntvspor da olduğumdan. bekliyorum allah bekliyorum. 2,15 oldu, 2,30 oldu, 2,45 oldu maçın başladığı filan yok. aha sonra bi farkettim ki, ntvspordaymışım. ntvyi hemen açtığımda ilk periyot çoktan bitmiş, ikinci periyot başlıyordu. o an yaşama sevincimin yarısı yok oldu zaten. bunun üstüne bi de annem geldi, cipsimi, kuruyemişimi filan hazırladığım ve keyifli bi maç izleyeceğim nba gecemi baltaladı. gece uyanmış ve içerde uyumaya çalışacak bi anne olarak tüm enerjimi emdi. tabi biri uyurken ben hareketlerimi çok elem şekilde kısıtlarım, tvnin sesini açamam kısarım, en ufak bi ses bile çıkarmamaya çalışırım. yiyeceğim bişeyi ses çıkarmadan yemeye çalışırım. karşı taraf sen aç tv'nin sesini dese bile elimde olmaz. bi süre sonra kısarım yine. işte durum yavaş yavaş bu hale geldi. keyifsiz bi şekilde maçı izlerken, maçın zevksiz gitmesinin de etkisiyle uykunun bedenimi ele geçirmesine hiç direnmedim ve bıraktım kendimi. uyandığımda maç çoktan bitmişti ve akşam haberlerinin tekrarı yayınlanıyordu. annem yan kanepede uyumaya devam ediyordu. ben de odama geçip yatağımda uyumaya devam ettim. işte böyle bi ülkeden şu an nbade aktif olarak oynayan 5 oyuncunun çıkması bence bir mucize. üstelik nbadeki 84 yabancı oyuncudan, 11 oyunculu fransanın ardından 5 oyuncuyla ikinci olan bi ülke olmamız harkülade bişi. bi de büyük ekran hd televizyonum ve hd yayınlarım olmadığı için arada bi dertlenip duruyorum. olsa nolur ki abi. olsa nolur. olmaması isabet olmuş aslında. (bi kere tekrarı yayınlanan bi nba maçını izliyordum bi gündüz vakti ve odada anneannem de vardı. size anneannemin nba yorumunu aktarıyorum; "-niye hep arapları çıkaragoymuşlar oraya")

fırat ve shining kızları

2010-11-04T17:51:00.000+02:00

yan apartman hep daha iyidir

2010-10-28T18:36:00.001+03:00

oturmuş ne güzel film izliyodum. heycanlı ve merak uyandırıcı da gidiyordu film ama bir anda elektrikler kesildi. bir anda elektirik kesilmesi lafı da saçma aslında. ne olacaktı ki, yavaş yavaş mı kesilecekti sanki. neyse işte. saat gecenin 4'ü ve elektrikler kesiliyor. üstelik sizi içine çekmeyi başaran bir filmi izlerken. elektrik kesintilerinin en can skıcı olduğu anlar film izlerken kesilen anlardır sanırım. filme zorunlu bir ara vermek zorunda kalıyorum. aslında elektrik kesintilerini severim ama kalabalık ve bol misafirli ortamlarda olması şartıyla. hayır ya sapık değilim. valla çok eğlenceli ve komiklikli oluyo. denemelisiniz. galiba bi de sevgilim olsa onunla birlikte yemek yedikten bi 15-20 dk sonra kesilmesini severdim. nihoho. fanteziye gel.

kesintiyle birlikte monitörün yanındaki el fenerine uzanıyorum. geçen seneki depremden beri daima en yakınımda bi fener bulundurma ihtiyacı hissediyorum. feneri aldıktan sonra önce gidip modemi, sonra da bilgisayarın güç kaynağını kapattım. odanın içinde biraz dolaştıktan sonra pencereye yöneldim ve dışarı baktım. beni sinir edecek bişey göreceğimi nerden bilebilirdimki. hemen yan binamızda (arada belki 10 metre anca vardır) elektrik vardı. hem de cayır cayır vardı. neden?! dedim... neden?!!!

sonra perdeyi kapatıp içeri doğru döndüm. çok uzun zamandır herhangi bir çalışma faaliyetinde bulunmadığım çalışma masama oturup rafta duran kitaplardan birini elime aldım. fenerin ışığıyla 4-5 sayfa bişey okudum. sonra başka bir kitap alıp ondan da 3-4 sayfa bişi okuduktan sonra bıraktım. tekrar perdeyi aralayıp dışarı baktım. sokak lambaları, diğer evler ve her yerin elektiriği yokken yan binanın elektriği hala vardı. cayır cayır vardı. hayvan gibi vardı. dairelerdeki odaların ışıkları bana nispet yaparcasına yanmaya devam ediyordu. sinirlendim ve üzüldüm. o ışıklar bana sürekli olan kaybedişimi ve şanssızlığımı hatırlatıyordu.

ah şu yan apartmanlar. her zaman bizden iyidirler. her konuda bizim apartmanımızın önündedirler. hayatımda 3 farklı apartmanda yaşadım ve yanlarındaki apartmanlar istisnasız olarak her konuda bizden iyiydi.

tıpkı şu an yaşanan örnek gibi. bizim elektriğimiz kesilse onlarınki kesilmezdi. bizim evin çatısı yağmurda aksa, onlarınki akmazdı. iyiydi onların çatısı, bizimki değildi. şerefsiz müteahhit malzemeden çalmıştı. onların müteahhit şerefsiz değildi, şerefliydi ve malzemeden çalmamıştı. bizim sobamız tütse, duman evin içine dolsa, onlarınki dolmazdı, tütmezdi. mis gibi yanardı. sıcacık yanardı. hele hele kanalizasyon sistemlerinde hiç sorun çıkmazdı. çünkü yan apartmanda yaşayan insanlar da bizim apartmanda yaşayan insanlardan iyiydi. kanalizasyon sistemini tıkayacak şeyleri tuvalete atacak kadar cahil değillerdi en azından. ve apartmanın elektrik parasını da hiç aksatmadan düzenli olarak ve sırayla ödüyorlardı. sürekli bi tek kişinin üstüne yıkmıyolardı.

başka bi apartmana geçmiştik ama yine yan apartman bizden daha iyiydi. onlar apartmancana anlaşıp doğal gaz kullanıyorlardı mesela ama bizim apartmandaki çoğunluk gerizekalının yüzünden biz hem daha fazla para veriyor hem daha az ısınıyorduk. üstelik havaya nefes alamayacak derecede kömür dumanı salgılamaya devam ediyorduk.

güzel kızlar da hep yan apartmandaydı. bizim apartmanda ise kız denilebilmesi için noter huzurunda yemin edebilecek 100 şahide ihtiyacı olan bir takım canlı türleri mevcuttu. yan apartmandaki kızların beden ölçüleri 90-60-90'dı. hadi bilemedin bu sayılar 2-3 eksik fazla olurdu. ama bizim apartmandaki kızların değişmez bir beden ölçüsü vardı. 130-130-130.

yan apartmanda gizemler, ayçalar, sinemler, damlalar, eylüller, yağmurlar, berraklar filan yaşarken, bizim apartmanda ise şükriyeler, naciyeler, necmiyeler vardı hep. mesela necmiye yarın annesiyle birlikte altın gününe gidecek, hamur işlerinin, pastaların böreklerin dibine vuracak, o 130-130-130'u 140'lara çıkaracak ve akranları şükriye ile naciye'ye yeni başladığı dantelin modelini gösterecekti. gizem ise yarın ilk önce lisansüstü sınavına başvuracak, öğleden sonra okulda 2 dersi olduğu için okula gidip dersini anlatacak. akşam üzeri 2 saatlik italyanca kursuna gidecek, ordan çıktıktan sonra damla, eylül ve sinemle buluşup 1 saatlik plates çalışmasının ardından eve döneceklerdi. gizem'in evinde toplanıp yemek yapıp (evet yemeklerini de kendi elciyezleriylen mis gibi yapabiliyolardı) yedikten sonra yarının da haftasonu olmasının rahatlığıyla uzun bir film gecesi yapacaklardı. üstelik film izlerken elektrikleri de kesilmeyecekti. belki de gizem film izlerken bi an sıkılıp bir iki dakikalığına hava almak için camı açıp dışarı baksa benimle gözgöze gelecekti.

son ütücü

2010-10-22T18:39:00.001+03:00

aslında o gün herşey normal başlamıştı. gayet güzel bir şekilde uyanıp, yavaş yavaş ve keyifli bir kahvaltı yapmıştım. tahin-pekmez ekmeğim olsun, stickman usulü dilimlenmiş portakalım olsun, bir güzel yemiştim. sonrasında yaklaşık iki saat bilgisayardır, şudur budur oyalanırken dışarda çok güzel, güneşli ve yumuşak bir hava olduğunu gördüm. basketbol oynamak için çok uygun bir havaydı. hazırlanıp, evde biraz ısındıktan sonra çıktım dışarı. her zamanki gibi keyifli ve yorucu bir-bir buçuk saatten sonra tekrar eve döndüm. duşumu alıp vucudumdaki kan dolaşımı hızının tadını çıkarmak gibi güzel hayallerle evimin kapısından içeri girdim ki bir de ne göreyim!!!
blog dünyasından tanıdığımız ve pek sevdiğimiz değerli insan Larien Beyinütülüyen hanım, spordan sonra yemek üzere hazırladığım tahin-pekmez ekmeklerimi ve stickman usulü dilimlenmiş portakallarımı ele geçirmiş, ilk hamlesini yapmıştı. evet oluyordu. o umarsız ve acımasız tehditlerinin ilk aşamasını gerçekleştirmişti belki. benim o çaresiz ve zavallı portakalım ağzının içinde can çekişiyordu. uzun zamandır bana bu konuda umarsızca tehditler savuran bu insanın, bu kadar çabuk harekete geçip, üstelik FBI peşindeyken korkusuzca ve sinsice evimi bulup benim en değerli varlıklarımı eline geçireceğini beklemiyordum doğrusu. üstelik kırık bacağıyla ve rambo'nun gözleri gibi hırsla bakan gözlerle evime sızmıştı. beynimi ütülemek için yanında bulundurduğu tefal ütü de dikkatimden kaçmış değildi.
kapıyı açar açmaz böyle bir manzarayla karşılaşmam beni şoke etmişti. ama en değerli varlıklarımın tehlikede olduğunu görünce birden kendimi topladım ve soğukkanlılığa büründüm. çılgınca tehditleri gerçek olmak üzereydi. bir dilim tahin-pekmez ekmeğim ve portakalım onun vahşi elleri arasında çaresizce duruyolardı. üstelik bir dilim portakalım ağzının içinde hareketsiz bir şekilde duruyordu. hatta komiklik yapmak için onun kabuğunu dişleriyle dudakları arasına yerleştirmişti ve bu durumdayken anlamsız sesler çıkartarak konsantrasyonumu dağıtmaya çalışıyordu. kabuğunun arkasından portakalımın kendisini göremediğim için hayatta olup olmadığından emin değildim. belki de o sulu ve lezzetli kısmının şu an tadını çıkarıyordu. belki de midesine gitmek üzereydi. üstelik ani bir hareketle çizimlerime yönelip, o portakallı ve tahin-pekmezli elleriyle çizimlerimi mahfedebilirdi. hemen birşeyler yapmalıydım. basketbolcu ruhumun bana kazandırdığı şimşek gibi refleksler, çevik kaslar ve hızlı düşünme gücü sayesinde elimdeki spalding tf-150 outdoor basketbol topunu bunun tam suratının ortasına tüm gücümle fırlattım. tabi darbeyi yiyince bi afalladı bu. gözler filan bi gitti geldi. sonra da bayıldı.
şanslıydım. ağzındaki portakal diliminin tamamını tüketememiş, küçük bir kısmını tüketmişti. hemen o güzelim portakalımı alıp yidim. sonra elindeki diğer portakal dilimini alıp yerine koydum. ama tuhaf bir şey vardı. tahin-pekmezli ekmek dilimini bir türlü bırakmıyordu. tüm gücümü kullanmama rağmen parmaklarını aralayıp tahin-pekmez ekmeğimi alamadım. kafasına aldığı şiddetli darbeden ötürü kaslarını kilitlenmiş olabileceğini düşündüm. o bir dilim tahin-pekmez ekmeğimi de kurtarmalıydım. sonra dedim ki ben bunu bi ütüleyim. sıcaktan gevşesin de ekmeğimi alayım. sen misin benim değerlerime saldıran! hııı! sonra yatırdım ben bunu ütü masasına. bastım ütüyü kafasına. işte kendi silahıyla vurulmuştu. son sıcaklıktaki tefal ütü ile beyninin bütün kıvrımlarını düzleştirecektim. ha ha ha. Larien Beyinütüleyen tüm hain planlarına, sinsi stratejilerine rağmen isteklerine kavuşamamıştı. Stickman'in üstün zekası, şimşek gibi refleksleri ve çevik kasları karşısında hüsrana uğramıştı. ha ha ha. o tahin-pekmez ekmekler stickman'in ekmekleriydi, o portakallar stickman'in portakallarıydı. o çizimlerin hepsi stickman'in çizimleriydi. ve bunlar hep onun kalacaktı. ha ha ha. hep onun. hep stickman'in. heeep!

bu ne perhiz bu ne lahana turşusu

2010-10-14T14:24:00.001+03:00

diye bir laf var hani. anlayamıyorum ben bu lafı. perhiz yapan insan lahana turşusu yiyemez mi yani? saçmalamayın lütfen. ne alaka. sanki lahana kilo aldıran bişey mi? sanki kilolu insanların hepsi lahana yiyerek kilo aldı. hiçte bile... insanlar kütür kütür lahana yiyolar kilo verecez diye. şarıl şarıl lahana suyu içiyolar her sabah. salak mı sanki bu insanlar. tabi ki değil. bırakın bu saçma işleri. hem size ne elalemin lahanasından. başka derdiniz kalmadı tabi yok efendim lahana yiyemezsinler, yok efendim bişiler filan. ben zaten lahana sevmem abicim banane bundan.

ben hastayım üzerinize afiyet. boğazım çok fena. valla anlamıyorum ya ben bu hastalık işlerini. yani buz gibi havada, altta şort üstte bi idman forması deli gibi basketbol oynarım, terlerim, o ter eve gelene kadar bin defa soğur hasta olmam ama sıcacık evde oturduğum yerde hasta olurum. bünyemi sikeyim. ama sanırım üzüntüden hasta oldum ben. çok üzüntülüyüm bu aralar sormayın gitsin yemin ederim. üzülüp üzülüp duruyorum. üzüntü bağışıklık sistemimi çökertti ve o şerefsiz orospu çocuğu mikroplar hasta etti beni. allah belasını versin o mikropların. içtiğim ilacın prospektüsünde de alkolle alınmaz falan yazıyordu. o an varya, beynimden vurulmuşa döndüm. tüh artık neyse dedim. dayanmaya çalışacağım. offff... içmeden de duramam ki ya. elim ayağım titrer. alkolsüz bi hayat düşünemiyorum. napıcam bilmiyorum. idare edeceğim artık ne yapalım. dayanacaz bi kaç gün.

eskiden, okul kütüphanesinden kitap alıp okuduğum zamanlar, o kitaplara, kitaba zarar vermeyecek şekilde kendimden izler bırakırdım insanların bana ulaşabilmesi için ama o şifreleri çözüp de bana ulaşan hiçkimse olmadı daha. beyinsiz demek ki lan bunlar. insan bi merak etmez mi, bi çözüm aramaz mı?! ben olsam saatlerce uğraşırım. lan acaba ne demek istemiş bu derim. bu işaretler ne ola ki derim. hatta hacker olup kütüphanenin bilgisayar sistemine sızar o kitabı kimlerin aldığını bulur onları tek tek incelerim ve doğru kişiyi bulduğumda yakasına yapışırım. ne var lan ne var? dünya mı yok olacak? ne demek istiyosun sen söyle! derim. diyemem sanıyorsuuz değil mi? nah diyemem. öyle bi derim kiiii, valla şaşar kalırsınız. siz hala diyemem sanın. banane sizin ne sandığınızdan yahu.

eric cartman terk

2010-10-13T08:17:00.000+03:00

ya insanın 1,5 terabaytlık dahili hard diskinin olması da başka bi duygu canıııım. ahahaa. sizin var mı bakıyım 1,5 terabaytlık dahili hard diskiniz? kesin yoktur ha. ba baa tipe baa. 1,5 terabaytlık dahili hard diski olmayan insan tipi. tüüü. ahaha salak ya. 1,5 terabaytlık dahili hard diski bile yok. olum salak mısın sen ehehe. len bi git. bak ya gerizekalıya. 1,5 terabaytlık dahili hard diski bile yok gelmiş bloga benim yazımı okuyo. sizden nefret ediyorum. hey allahım ya. len ne salaksınız siz. açıkcası sizin gibi 1,5 terabaylık dahili hard diski olmayan insanlardan tiksiniyorum. ve de iğreniyorum. çok miğde bulandırıcısınız. öyle iğrençsiniz ki anlatamam. ehehue şuna bak, eziğe bak eziğe. canım benim yaa, çok yazık yaaa sana. cidden ziyan bi kişiliksin. len bi git salak. sonuçta 1,5 terabaytlık dahili hard diski olmayan zavallı bi mahlukatsın sen. git defol. ehehe bi gidin ya salaklarla uğraşamıcam valla şimdi.

beni ütüleyemezsin Larien Beyinütüleyen!

2010-10-08T14:30:00.000+03:00

yalan söylüyorsun!

grip olduğun zaman ye de hızlıca iyileş diye bir kereye mahsus olarak gönderdiğim stickman usulü dilimlenmiş portakallarım ve özenle hazırlanmış tahin-pekmez ekmeklerimden daha fazla yiyebilmek için bu tarz olaylara girdiğini biliyorum. aslına bakacak olursak esas amacın evimizdeki tüm tahin-pekmez ekmek ve stickman usulü dilimlenmiş portakal stoğunu ele geçirmek. ayrıca çizimlerimin peşinde olduğunun da farkındayım. bütün bunları anlamadığımı sanıyorsan yanılıyorsun Larien hanım! üstelik belgelere dayanarak konuşuyorum. elimde bu iddialarımı doğrular nitelikte kanıtlar var. işte senin bloguma bıraktığın tehditlerle dolu, insanın kanını donduran yorumların;
ilgili fotoğraf buradan çalınmıştır. kanıtlar ortada. kanıtların doğruluğu hakkında şüpheye düşenler bu ve bu yazılara bakmanız şüphenizi ortadan kaldıracak ve soğuk kanlı bir katilin tüyler ürperten stratejik planını anlamanızı sağlayacaktır. artık ben bu noktadan sonra olayı FBI'a bırakıyorum... stickman karşıtı eylemlerin odağı haline gelmek suçundan hüküm giyeceksin sayın Larien Beyinütüleyen. planın başarılı olamadı! ha ha ha! ha ha ha!

sahibinden satılık

2010-09-30T15:27:00.001+03:00

zaman zaman temassızlık yaratan ses uzatma kablosu

tüm dertlerinizi unutacaksınız! evet size bunu vaadediyoruz. günde sadece 5 dakikanızı ayırarak dünyanın en mutlu insanı olacaksınız.

bu ay maaşınız mı gecikti?
evinizin yanında bir inşaat mı var?
kendinizi çok yalnız mı hissediyorsunuz?
serdar ortaç'ı sevmiyor musunuz?
harry potter'ın son filmi çıktı mı?
insanlar salatayı neden kendi önlerinden ve karıştırmadan yemiyorlar?
kaç kilosunuz?
sabri?
insanlar çok mu öküz?
açıköğretim işletme okuyan insanlara gıcık mısınız?
neden tüm motorsikletlerin sol sinyalleri bozuk?
yarrak gibi günler mi geçiriyorsunuz?
lebron james'in ayakkabısında neden pembe desenler var?
indirdiğiniz filmin altyazısı uyumlu mu diye filme göz gezdirirken bi türlü konuşmalı sahne yakalayamıyor musunuz?
evinizde sabit bi yerde giyinemeyen insanlar mı var?
alper tunga öldü mü?

unutun gitsin. artık mutsuz günler geride kaldı, ben stickman ve size mutlu bi hayatın kapılarını aralıyorum ;)

stickman'in temazsızlık yaratan ses kablosuyla nefis bi hayatınız olacak. film izlerken, müzik dinlerken sesin gidip geldiğini, bazen garip bi şekilde geldiğini, bazen hiç gelmediğini düşünün. ne kadar rahatsız edici bi durum öyle değil mi? işte bu şekilde size başka dertlerinizi unutturacağım. yani bir nevi semptomatik tedavi. bahsettiğim durumu yaşayınca aslında ne kadar küçük dertlerle kendinizi üzdüğünüzü anlayacaksınız ve tüm dertleri geride bırakıp çok mutlu bi insan olacaksınız.

ürün bedeli ulaşım masrafları dahil bedavadır. durun! eğer hemen ararsanız size birde kullanılmış bozuk stickman kulaklığı göndereceğiz. bitti mi? hayır bitmedi. eğer hemen, çabukcak ararsanız stickmanle önsevişme şansınız var!!! bu fırsatı kaçırmayın!

bedava olduğu için memnun kalmazsanız ürün bedelini iade edemiyoruz. e cebimizden çıkarıp üstüne bi de para verecek değiliz. enayi mi sandınız lan siz beni. hadi başka kapıya. hadii.

star wars ne lan

2010-09-26T16:00:00.000+03:00

ben bi kuyruğa girdiğimde arkama bir veya birkaç kişi birikmediği sürece kendimi enayi gibi hissederim. susarım. ağzımı bıçak açmaz. hiç bekleyesim gelmez. her saniye vazgeçip gitmeyi düşünürüm. bi de tam sıra bana gelecekken mesai bitecek sanırım. ama en az iki üç kişi geldiyse sıraya benim arkamdan neşe saçarım o kuyruğa. arkadaş olurum o kuyruktakilerle.

bu birleşmiş milletler genel sekreterini anlamıyorum. hem o nasıl sekreter öyle. bi önceki zenciydi, şimdi ki de japon veya çinli. emin değilim. ikisininde şu kafamızdaki sekreter profiliyle alakası yok. hadi şekil olarak geçtim. insanın elinde bi not defteri olur, kalem olur. hızlı hızlı bişiler not alır. bilmiyosan bırak bu sekreterlik işlerini kardeşim. o kadar büro yönetimi ve sekreterlik okumuş gencimiz işsiz.

nutellası bittiği için üzülen bi kız komşum olsa ve bize gelip, -ııı şeeyy bizim nutella bitmiş, varsa sizden bi fincan nutella alabilir miyim.. dese ya. bende -nutella yok bizde, ver sana tahin koyam, ver sana pekmez koyam... desem. koysam tahin pekmezi. bi güzel.

pek çok insanın bildiği, popüler olan pek çok konu hakkında hiç bişey bilmiyorum. mesela geçen seneydi galiba şu cnbc-e'nin star wars'u yayınlaması olayı. zaten star wars filmi hakkında bildiğim tek şey ışın kılıcı. onun dışında bişey bilmiyorum. bunun bi de 4-5-6-1-2-3 şeklinde yayınlanması lazım, yok şu sırayla yayınlanması lazım, hayır efendim o sırayla olmaz bu sırayla yayınlanması lazım diye bi olay var. onu hiç anlamıyorum. arkadaşım bi film 1-2-3... diye çekilir ve o şekilde yayınlanır değil mi? e ne bu 4-5-6 filan.

şakalarıyla adam yaralayan bi eniştem var

2010-09-16T12:25:00.001+03:00

geçenlerde kafama esti, çikolatalı süt yapmaya çalıştım ama olmadı lan. bilendırın içine bi tane eti maximus attım. üstüne de süt döküp karıştırdım. hiç güzel olmadı :/ galiba çikolatalı süt böyle yapılan bişey değil. ziyan olan maximusa mı yanayım, bir bardak mis gibi süte mi yanayım bilemedim.

bi zamanlar oduncu gömleği diye bişey vardı hatırlar mısınız? sanırım artık yok, çünkü yıllardır oduncu gömleği giyen bi insana rastlamadım. gerçi hiç bi oduncunun da oduncu gömleği giydiğini görmedim. allah sizi inandırsın, ben 3 tam gün boyunca kereste sanayisinde çalıştım. kafam iyiydi galiba neden yaptım bilmiyorum. küçüktüm bide ha. manyak mıyım neyim üstüme kütük filan düşse ölür giderim lan. ara sıra böyle çılgınlıklar yapıyorum işte. neyse, orda çalışan biri olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, orda çalışanların hepsi oduncu gömleğinden bi haber insanlar. ve hadi gelin itiraf edelim. şu yazıyı okuyan herkes en az bi defa oduncu gömleği giymiştir. benimde vardı bi tane. böyle kırmızılı siyahlı kalın bişeydi ve yakardı. aşırı sıcak tutardı. canada'da filan yaşasak neyse. sobalı evde yaşıyorduk ve soba çok sıcak yanıyordu. terliyorduk azizim. ve bence tarkan, giydiğim ateşten gömlek derken kesin oduncu gömleğini kastediyordu.

ve gelelim enişteme. eniştem iyidir hoştur ama biraz şakacı bi insandır ve ne yazık ki bu şakaların çoğu eşek şakasıdır. fakat eniştem eşek değildir, insandır. yıllar yıllar önce bir kurban bayramıydı. anneannemin küçük bahçeli bi evi vardı. biz, teyzemgil ve dayımgil kurbanları orda kesiyorduk. (toplu kıyım) bütün bu işler bittiği zaman hepberaber oturup yemek yiyorduk. işte o yemek sırasında yine eniştemin şaka yapası tuttu. iyi niyetli aslında ama işte ne biliyim. su içtikten sonra su bardağında kalan bi iki damla suyu dayıoğluma fırlatarak onu hafifçe ıslatmak suretiyle bi şaka girişiminde bulundu. (böyle bi şaka anlayışı var) e tabi yemek yerken eli yağlandığı için sen bu bardak elinden kay. bardak git dayıoğlunun kaşı yar. şu eskinin kalın su bardaklarından ha. sen dayığoğlun kaşından oluk oluk kan ak. bayram günü ortamdaki kaosu varın siz düşünün. bu da böyle bi anımdır işte. (eniştem bu tarz şakalarını yapmaya devam ediyor)

FİNAL

2010-09-12T04:49:00.000+03:00

merhaba sevgili basketbolseverler! neler olduğunu biliyosunuz. çok şey yazmak istiyorum ama ne yazacağımı, nerden nasıl başlayacağımı bilmiyorum :) belki biraz sakinleşince yazarım. unutulacak bişey değil ama ilerde şöyle bi geriye dönüp bakınca bişey olsun istedim. ve yarınki maç. tabi ki unutacak değilim veya uyuyakalıp maçı kaçıracak değilim ama olayı özetlemesi açısından kışın nba maçlarını takip ederken maç saatlerini unutmamak için hazırladığım notlardan bi tane koyuyorum bilgisayarın önüne. ara sıra bakıp bu maçı ve bu noktaya nasıl geldiğimizi düşüneceğim. ve ntv-ntvspor çalışanları beni duysun. turnuva başından beri oynadığımız bütün maçları yüksek görüntü kalitesinde 720p olarak rapidshare'a yüklesinler lütfen yada kaydedenler varsa yüklesin lütfen. arşivimizde dursun. ben çoluk çocuğa karışmayı pek düşünmüyorum ama ilerde çocuklarıyla, torunlarıyla hatta torunlarının çocuklarıyla izlemek isteyen pek çok kişi vardır eminim. offf. yarın bi olsa. gerçi şu an yarın. maç bi başlasa işte.

ntvspor'a konuk oldum

2010-09-05T07:13:00.004+03:00

çizimin büyük hali için üstüne tıklayınız

ben basketbolu severim. basketbol maçlarını izlemeyi zaten severim. hani yayın başladığında spiker arkadaşımız, -merhaba sevgili basketbolseverler... der ya. ha işte o benim. bana diyo. basketbolseverlerim ben. bi de ntvspor basketbol ekibini severim. ismail şenol'un enerjik anlatımını, murat özyer'in esprilerini, ihsan bayülken'in oyunun en ince noktalarını görebilmesini, murat muratanoğlu'nun bilgi birikimini ve hakemlere serzenişini, ırmak kazuk'un pek çok oyuncudan uzun olmasını ve maç sonu röportajlarını, murat kosova'nın her aralık ayı sonunda yaptığı seneye görüşürüz esprilerini ve nba stüdyoda masada duran demir bardağını severim. en çok da kaan kural'ı severim. yeni kitaplar yazsın isterim. kaan kural kankam olsun diye bloguma yazı yazarım. ntvspor jeneriklerini ayrı bi severim. gün içinde dilime dolanır söyler dururum. ersan'ı izlemek kadar büyük bi keyif yoook YOK YOK YOK, yürü be! se semih erden se semih erden. ha basketbolu sadece izlemekle kalmam. oynamayı da severim. bununla da kalmam, sokakta arkadaşlarla basketbol oynadıktan sonra ersan ilyasova takliti yaparım; -ıyi baskıtbıool uynadık... ersan'ı da severim. haaydi hoşçakalın. hoşçakalın. (ikinci hoşçakalın'ı kaan kural dedi)

beni bi dinleyin hele

2010-09-02T00:38:00.002+03:00

kitapların arkasındaki şu bir kaç cümlelik tavsiye niteliğindeki yazılar bana hiç samimi gelmiyor. o yazıların hepsi kitaplar hakkında güzel şeyler söylüyor. yok efendim neymiş, -soluk soluğa okuyacağınız muhteşem bir eser. vay efendim neymiş, -kitabı okurken hayatımda birşeylerin değişeceğini hissettim ve sayfalar beni kendine kilitledi... gibi gibi gibi. bi kere de biri beğenmesin ya. bi kere de olumsuz düşünen birinin yazısını koysalar ya; -bu kitabı hiç sevmedim, götüm gibi yazılmış. 3 ayda zor bitirdim...gibi. ben olsam mesela onlardan biri. sevmediğim kitabın altına şöyle yazsam;

lan bu da kitap mı?!
stickman

ben bazen böyle mesela saat akşam 10 dan sonra filan insanlara iyi günler diyebiliyorum. sonra da durup şöyle bi düşünüyorum sanırım yanlış bişi dedim diye. gün bitmiş, adama iyi günler diyorum. ama sonra yine düşünüyorum. ne var lan bunda. bundan sonraki günler için demiş olamazmıyım diyorum. hakkatende öyleymiş. bundan sonraki günler için demişim ben onu. len neyse ya.

bi de şu davulculara gıcığım. sizi bilmem ama ben para filan vermem bu heriflere. düzgün çalıyo olsa belki ama düzgün çalmaktan çok uzak bi görüntü çiziyor. hatta davul çaldığından bile şüpheliyim. teneke çalıyo olabilir. şimdi bu adamlar bu kadar şikayet üstüne bi de örgütleniyolarmış. davulcular-sen olsa ya mesela. eylemlerde davul çalsalar filan. sloganları; davul çalmaya geldik, bahşiş almaya geldik, vermezseniz eğer, tokmak çakmaya geldik... tokmağın çakılacağı yer konusunda aynı şeyi düşünüyoruz dimi? hoşçakalıııın...

karaibrahimgil

2010-08-31T18:02:00.000+03:00

soyadımın KARAİBRAHİMGİL olmasını isterdim. çok belalı bi sülaleden geliyo gibi gösterir insanı. mesela bi yerde oturan bi grup insan benim geldiğimi görüyolar ve aralarında şöyle bi konuşma geçiyo; aaa stickman geliyo, aman abicim hemen gidelim, başımıza bela olur. karaibrahimgillerden bu stickman. çok bela adam. valla harcar bizi... gibi. aslında soyadım gerçekten KARAİBRAHİMGİL olsa, hiç böyle bişi olmaz. neden? diyeceksiniz siz şimdi. dediniz mi? dediyseniz cümleye devam edin. (demediyseniz defolun gidin burdan) hepsi Nil Karaibrahimgil'in suçu. yok efendim kek yaptı, yok efendim bütün kızları topladı bi araya. tek taştır bilmem nedir bi olaylara girdi. sertlikten eser bırakmadı babalar gibi soyadında. şimdi şu yukardaki konuşmaları tekrar düşünün. stickman uzaktan belirir ve bu gruba doğru yürüyodur. ve konuşmalar başlar; hişşş bakın lan karaibrahimgillerden stickman geliyo. ahaha kek yaptın mı laaan stickmaaan. kekçi. toplandınız mı lan bütün kızlar. toplanın gelin gelin kek yiyelim hep beraber... gördünüz işte. bitirdi gül gibi soyadı. ah ulan nil. durduk yere sinirlendirdin beni.

pozitif ramazan yalnızlığı

2010-08-20T12:30:00.001+03:00

şundan emin olun ki, kalabalık sofrada ilk su içen insan olmayı kesinlikle istemezsiniz. şişeden bardağınıza düşen ilk su damlasıyla birlikte o vahşi ellerin hepsi kendi bardaklarına saniyenin binde biri gibi bir sürede ulaşır ve o bardaklar aynı hızla suratınıza doğrultulur. kendi bardağınıza suyu doldurduktan sonra o hayvan gibi tutulan bardakları da doldurursunuz. artık içinde su olmayan şişeyi yerine bıraktığınızda herkes çoktan suyunu içip bitirmiştir ama suya hamleyi ilk yapan ve o kadar emek veren kişi olarak siz bi yudum bile içememişinizdir. çok susuz ve çok mutsuzsunuzdur. ramazan yalnızlığını mumla ararsınız. o an bardağın içindeki suya bakarak ramazan yalnızlığını görürsünüz. sabredersiniz ve ramazanının gelişiyle birlikte o muhteşem ramazan yalnızlığına kavuşursunuz. ve ardından seri ramazan yalnızlıkları devam eder. işte bunu seviyorum bebek.

ameliyat ayakkabısı

2010-08-19T21:36:00.001+03:00

evet, hayalgücüm sınır tanımıyordu. adımı dünya tıp tarihine altın harflerle yazdırabilirdim. elimde amliyat ayakkabılarıyla çekilmiş bi fotoğrafım boston'daki tıp müzesinde sergilenebilirdi. (boston'da bi tıp müzesi olduğunu biliyorum, ya siz?) aynı fotoğrafın önünde, kendi tasarlayıp, geliştirip ürettiğim ameliyat ayakkabılarının ilki durabilirdi. tıp öğrencileri bu müzeyi gezerken, eserimin önünde durup, birbirlerine dönerek; -hey bak, dünyaca ünlü türk hekim stickman'in ürettiği ilk ameliyat ayakkabıları bunlar... diyebilirdi.

kendime geldim. ameliyat ayakkabısı diye bişey yoktu. zaten buna ihtiyaç da yoktu. bi insan ameliyat olurken neden ayakkabı giysin ki? hiç yoktan sektör yaratmaya çalışmışım resmen. girişimci iş adamı kimliğime bi dur desem iyi olacak. (bu kişinin ameliyat olmadan önce fotoğraf çektirmesi konusuna hiç değinmeyeceğim) (ayrıca ayakkabının iğrençliği konusuna da hiç değinmeyeceğim, değinmedim zaten. değinecek olsam şimdiye kadar çoktan değinmiştim. nasıl da enayi gibi beklediniz değineyim diye)

korkmaz teyzenin ev yemekleri lokantası

2010-08-15T21:58:00.004+03:00

ava çok sıcak. son günlerde en çok duyduğumuz (hatta son haftalarda) ve duymaktan bıktığımız cümle. her hafta, tam bitecek derken yeni bir sıcak hava dalgasına daha maruz kalıyoruz. hava durumu sunucuları hiç utanmadan sıkılmadan; -sıcaklar bir hafta daha devam edecek... diyor. buynumu büküyorum. için için üzülüyorum.

güven kelimesinin anlamını yitirdiği günlerle dolu hayatım. güven, istanbulda bir semt ismi olmalı artık. hatta semt olmak bile yetmez. şehir olsun.

sıcaktan bunalmış bi halde yatağımda uzanmış öylece duruyorum. üzerimde dün akşamdan kalma bi moral bozukluğu var. içim geçmiş. karnım aç. neyse ki çözümü var bunun. tesadüfe bak, karnım acıkıyor ve hiç bilmediğim bi yerde sıcacık bi ev yemekleri lokantası çıkıyor karşıma. çok şanslıyım. korkmaz teyzenin ev yemekleri lokantası. korkmaz ismi böyle bi müesseseye ne alaka desem de içimden, bu konunun üzerinde fazla durmuyorum. zira yemeklerin kokusu aklımı başımdan alıyor.

öyle bi kaç yemeklik bi menü yok. çeşit bol. herşey kurulduğu günden beri camına yapıştırılan bilgisayar çıktısı a4 kağıtlarda yazdığı gibi.

HAMUR İŞLERİ ve BÖREK
BALIK ve DENİZ ÜRÜNLERİ
PİZZA, LAHMACUN ve GÖZLEME
KEBAP ve ET YEMEKLERİ

yemekler bizden, hiçbiri eğreti durmuyor üstümde. fiyatlar makul. tabaklar kocaman. bol bol dolduruyor yemekleri korkmaz teyze. ekmek sınırsız. masalar evimizdeki masalar gibi. masada su kalmayınca bi bardak su verir misin korkmaz teyze diyorum. veriyim kuzum diyor korkmaz teyze. hem de anne sıcaklığında. suyumu içtikten sonra yemeğime devam ediyorum. birden vedat milor geliyor aklıma. ve onun çorba içişi. çorbaların ağzından akışı ve diliyle her damla çorbayı kurtarma çabası. halbuki fransada böyle değil, korkmaz teyzenin ev yemekleri lokantasında da böyle değil. aklıma mehmet yaşin'in gelmediğine şükrediyorum. maazallah lezzetten damağım çatlardı filan. yada o büyüklükte lokmaları o hızla yerken boğulabilirdim.

korkmaz teyzenin getirdiği yemeğe kaşığımı sallarken oturduğum sandalyenin bir bacağı kırılmıştı sanki. düşecek gibi oldum. yattığım yatakta düşme hissiyle uyandım. karşımda bir tencere kutusu duruyor. muhtemelen tencere de içinde.

KORKMAZ tencere - pizzamatik - çok amaçlı pişirici
üzerinde fotoğraflarıyla beraber şunlar yazıyor.

HAMUR İŞLERİ ve BÖREK
BALIK ve DENİZ ÜRÜNLERİ
PİZZA, LAHMACUN ve GÖZLEME
KEBAP ve ET YEMEKLERİ

tencereyi alırken içinde bu yemeklerin çıkması gerektiğini düşünüyorum. kendimi kandırılmış, kazıklanmış hissediyorum. korkmaz firmasına sinirleniyorum. firmayı dava etmeyi düşünüyorum ama hukuk bilgim bunun için yetersiz. aklıma hemen tefal firması geliyor. keşke tefal alsaydık. belki onlar kutuların üstüne fotoğraflarını koydukları yiyeceklerle birlikte veriyolardır ürünlerini diye düşünüyorum. sloganları geliyor aklıma. tefal, sen her şeyi düşünürsün. tefal, ne varsa sende var... dalmışım... korkmaz teyze tepemde dikiliyor. elinde oklava var. hesabı ödemeyeceksen benim oğlanları çağırayım diyor korkusuzca. müessesenin isminin neden korkmaz olduğunu bakışlarıyla anlatıyor bana. anne sıcaklığından eser kalmıyor korkmaz teyzede...

ooooff off

2010-08-12T09:35:00.000+03:00

sıcağa gelemeyen bi insanım. aşırı sıcaklarda kafa atıyo abicim benim. sanırım şöyle bi 25 dereceden filan sonra böyle bi tuhaflaşıyorum. manyaklaşıyorum. aşırı sıcaklarda üstüme bi tabela asmam lazım. 50 metreden fazla yaklaşmayınız diye. gerçi bu tarz şeyleri hep saçma bulmuşumdur. mesela bizim yan taraftaki inşaatın zemini kazılırken iş makinesinin üstünde 25 metreden fazla yaklaşmayınız yazıyodu. şimdi ben orda nası ayarlayım ki 25 metreyi. nasıl ölçeyim. hem o iş makinesi sürekli hareket eden bi alet. e sürekli değişiyo aradaki mesefe. işim gücüm yok onu mu ölçecem. hiç uğraşamam valla kusura bakmasınlar.

üniversiteye kayıt yaptıralı bi 6-7 yıl kadar oluyor. hala şu kredidir, yatay geçiştir, dikey geçiştir, çift ana daldır, yüksek lisanstır, masterdır, doktoradır bu olayları çözemedim. erasmus var bi de. bana tuhaf bi meyvenin reçeli gibi geliyor. ama çok farklı bişi çıkabilir. vizenin % kaçı finalin % kaçı deseniz ona dahi cevap veremem. şu AA ile geçmişim, yok DC ile kalmışım muhabbetini de çözemedim. şu 6-7 yıl içinde toplasan toplasan 2 dönem anca okula gitmiş biri olarak bunları bilmemem normal aslında. gitmeyeceğim üniversiteye girmem de çok saçma olmuş bence. ne bileyim lan başta giderim sanmıştım (dikkat ederseniz okula girdiğim tarihi de net olarak bilmiyorum)

geçen gün teyzemgilde sıcaktan bunalmış bi şekilde kanepede uzanıp televizyon izliyodum. eniştem balkondan hızla içeri girip üstüme sürahiyle su attı serinleyim diye. tam o sırada da tv'de "serinleten yaz fırsatı" gibi bişiler duyuldu. herkes bu duruma güldü. ben de güldüm. ama ben buna gülmüyodum. aklıma bişi gelmişti, ona güldüm ben. keriz gibi o olaya güldüğümü sandı herkes. hiç sesimi çıkartmadım. varsın öyle sansınlar dedim. işte insanları bu şekilde kandırabiliyorum. zaten dolandırıcıyım ben.

korsana hayır! peki ama neden lan!

2010-08-08T13:27:00.003+03:00

hani korsana hayır kampanyalarının şöyle bi olayı var; ilk olarak kitaptan örnek verelim mesela. yolda karşımıza herhangi bir korsana hayır kampanyasının neferi bi insan çıktı ve diyo ki; -arkadaşlar lütfen orijinal kitap alalım ki yazarlarımız yeni kitaplar yazabilsinler.. hıımm... şöyle de olabilir, -arkadaşlar orijinal film alalım ki bu insanlar yeni filmler çekebilsinler.. veya -arkadaşlar orijinal albüm alalım ki müzisyenler yeni albümler çıkarabilsinler...

allaaah allaaah bak sen. ilk bakışta ne kadar masum görünüyor değil mi? değil lan masum! bence bu kişi eser sahibinin baş düşmanı. onu sömürmek isteyen bi kişi. yazarı düşünün mesela, herif sadece yeni bi kitap çıkarabilmek için mi bi kitap çıkarıyo lan. peynir filan yemiyo mu mesela. sırf yeni kitap çıkarabilsin diye mi orijinal kitap alacaz. hem ilk kitabını nasıl çıkardı o zaman? ayrıca şu da var ki, peynir yemesin mi bu adam! koskoca yazar iki dilim peynir yemesin mi! orospu çocuğu!

yeni filmler çekebilsinmişmişmişşşş... haadeee yeeeaa. o adamın zaten dünyadaki tek olayı film çekmek. bunun için geldi demi dünyaya. mercimek çorbası filan içme hakkı yok yani. film mi çekiyosun? haaa o zaman mercimek çorbası içemezsin abicim. bu mu yani? adam belki mercimek çorbası alıp içcek abi o parayla. niye illeki yeni film yap diyosun. kolay mı lan film yapmak! üstelik bir tabakcık mercimek çorbası içmeden. insanlığından utan lan sen.

neymiş, orijinal albüm alacakmışımda, adamlar yeni albümler yapabilsinlermiş. lan ilk albümü nasıl yaptı o zaman!? delirtme beni! he bide tabi adam hiç elektrik faturası filan yatırmasın, o kazandığı parayla sana yine albüm yapsın hemen. su faturası filan da yatırmasın zaten. karanlıkta otursun, susuzluktan gebermiş bi şekilde albüm yapsın sana. iki wolt elektriği, 3 metreküp suyu çok gör sen benim sanatçıma.

istanbulda tanıdıklarım var lan! ağzınıza sıçtıracam hepinizin.

stickman is over capacity

2010-08-02T07:13:00.000+03:00

please wait a moment and try again.

ısrarcı ve yaşama sevinci

2010-06-29T11:34:00.000+03:00

Yıllar içinde duyma ve görme duyusu çok düşük seviyeye inmiş olan bu kadının yaşama olan bağlılığı beni benden alıyor. yaşama olan bağlılık dediysem bi telefon açmaktan bahsediyorum. çalan bir telefonu açmaktan. belli ki hattımızın ucunda ısrarcı biri var. bunu 30 kez çaldırışından anlıyoruz. ekrandan kim olduğunu gördüğümde benim dünyam dışında biri olduğunu anlayıp ilgilenmiyorum. ama unuttuğum bişi var. yaşama sevinci. 25. çalışta işittiği sese doğru ilerleyip telefonun çaldığını anlayan bu kadın (yaşama sevinci), karşıdaki kişinin söylediklerini duyamayacağı, dolayısıyla anlayamayacağını bildiği halde, tüm şaşkınlığımın arasında hiç tereddüt etmeden telefonu açıp bana doğru uzatıyor. o an sinirim akıl almaz bir hızla inanılmaz seviyelere yükseliyor. bu kaosu yaşarken hattın diğer ucundaki ısrarcının bağıran alooo sesini duyabiliyorum. telefonu alıp ÇAATT diye kapattıktan sonra yaşama sevincinin üstüne yürüyerek ve çenemi yukarı kaldırıp başımı sağa sola zenci tavırlarla sallayarak müthiş dizi ingilizcemle -vatdı fakiyudoing biiiiiç! diyesim geliyor ama kültürel yaşamımız, yetiştirilişimiz, değerlerimiz ve içimdeki sevgi bunu yapmamalısın diyor. bütün bunları saniyenin onda birlik bi bölümünde dehşetle yaşıyorum.

hattın ucundaki ısrarcı bir zafer kazanmışcasına yüksek sesli bir ALO daha savuruyor bana doğru. bu aloların suratıma çarpıp kırıldığını hissediyorum. telefonu alıp -sayın abonemiz, bu bir blog kaydıdır, aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor, lütfen daha sonra tekrar deneyiziniz... demek yerine sadece -efendim? diyorum. bunu duyan ısrarcı rahatlıyor. yaşama sevinci ise görevini tamamlamanın verdiği huzurla, yavaş ve kendinden emin adımlarla yerine dönüyor. olan yine bana oluyor.

kendimden biliyorum

2010-06-19T05:28:00.001+03:00

masaüstüne açtığım yeni metin belgelerini daha açar açmaz, hiç bişi yazmadan kapatıyorum. bi sürü yeni metin belgesi var masaüstünde. üstelik yeni de değiller ha. epeski belgeler bunlar. üstelik içleri de boş. bomboş. içi boş ve bi sürü eski metin belgesi düşünün. bir düşünün. siz düşünedurun.

bizim ülkemizde ya cipsler çok az, yada maçlar çok uzun. çünkü maç izlerken yemek için büyük boy cips alıyorum, inanamazsınız, daha maç başlamadan bitiyor. bu nasıl ülke? nerde bu devlet! nerde bu millet! burdan cips üreticileri ve nba oyuncularına sesleniyorum. ya cipsleri büyültün yada maçları kısaltın. dur lan, bide lays reklamlarında oynayan şu teyzeye sesleneyim. lays teyze, azcık daha çok patates ek. böyle büyük büyük patates ek. tamam mı teyze? yoksa seni evin ana'ya şikayet ederim. ehehhe. şaka şaka. ben maçı izlerken dikkatimi dağıtabilecek şeyleri maç başlamadan yerim. cipste bunlardan biri olduğu için maç başlamadan yiyorum ki gözümü maçtan ayırmayım. neyse maçlarda bitti zaten. şampiyon olmamıza rağmen hafif hüzün var bende. sırf lig bitti diye.

kışın portakal psikopatına bağladığım zamanları hatırlayanlarınız vardır. şimdi de yazın gelmesiyle ve nefis domateslerin çıkmasıyla domates psikopatına bağlamış durumdayım. 3-4 tane domatesi dilimleyip, üzerine zeytinyağı, tuz, karabiber atarak delicesine yiyorum. (zeytinyağı atmak) kendimi bıraksam o şekilde 1-2 kilo domatesi çok rahat yiyebilirim aslında ama hayvanlığın luzumu yok. domates aşığıyım ben ya. valla.

bi de lütfen biri bana baldo pirinç ile normal pirinç arasındaki farkı açıklasın. yıllardır çözemediğim, beynimi kemiren bi soru bu.