mutfaktaki hazine

gecenin ilerleyen saatleridir ve uyumak istemeyen bünye umutsuz bir şekilde buzdolabının sesinin gelmemesi için kapatılmış olan mutfak kapısını sakin ve temkinli bir şekilde aralar. ışığı yakıp bir süre etrafa umutsuzca bakınır. ekmek kovası görünmüştür ki son çare olarak o ekmek kovasının içindeki ekmek kuru kuruya yenilcektir, bu aklın bi köşesine kazınır. derken bir tencere takılır kahramanımızın gözüne. boş bakan gözler ve umutsuz adımlarla tencereye doğru ilerler ve kapağını açar. uykusuz ve yorgun gözlerinde bişeyler yanıp söner. yüzüne ani bir sırıtış ilişir. işte o an kesinlikle dünyanın en mutlu insanıdır. çünkü ne sayılsaldan altı tutturmak ne de kemırın diazla sevişmek böyle bir mutluluk yaşatamaz insana. orda bi tencere makarna duruyordur ve o senindir. sana aittir. zaten evdeki uyumayan tek insan olarak şu an yapman gereken tek şey bir çatal alıp olaya girişmektir. olay bittikten sonra dünyanın en mutlu ve en tok insanı olarak sıcak ve güzel rüyalara doğru önce sağa sonra sola, sonra tekrar sağa bakılarak, koşmadan hızlı adımlarla yatağa doğru ilerlenir ve beden onun şefkat dolu kucağına bırakılır...