7 Temmuz 2011 Perşembe

sakin ol şampiyon

geçenlerde bi gün yeni yıkanmış çamaşırlarımızın asılı olduğu balkona toprak ve çamur parçaları atan çocuğu kendi odamın penceresinden gördüm. yanında iki arkadaşı daha vardı. 12-13 yaşlarında filan bunlar. biri -atma olum çamaşırlar filan var... demesine rağmen iki defa daha attı. hemen balkona çıkıp çocuğa, -sen yaklaş bakıyım lan! dedim. -niye çamur atıyosun lan balkona, aşşağı inersem yemin ederim senin ağzını burnunu dağıtırım! dedim. -ben atmadım abi... dedi. -yalan söyleme, gördüm atarken! dedim. -bak yemin ederim inersem suratını dağıtırım senin!.. dedim. işaret parmağımı ona uzatıp sinirli bi şekilde sallayarak. (selam, ben stickman'in artan sinir katsayısıyım) -tamam abi bi daha yapmıcam özür dilerim.. dedi. gerçekten de o an orda olsam çocuk filan dinlemeyip girişebilirdim. ben balkona çıkıp seslendiğim an çocuklardan biri kaçmıştı. ona ayrı sinir oldum arkadaşını satıp kaçtığı için. diğerini takdir ettim hem uyardığı hem de kaçmadığı için. o çocukların yanına inip, bakın bu kaçan arkadaşınızdan hayatta hiç bir şekilde size hayır gelmez. ondan uzak durun demek isterdim ama yapmadım. çünkü sinirliydim. bu ne arkadaş ya. sekiz yıl zaten sırpat bi çocukla uğraştım. yine mi uğraşacam. tamam çocuktur, genelde yaramaz olur, yerinde duramaz filan eyvallah ama bu başka bişey ya. yaramazlık değil bu. biz de çocuk olduk, bizde çok haltlar karıştırdık tamam da kimsenin yeni yıkanmış çamaşırlarına toprak çamur atmadık. gerçi bi kaç kez apartmanın içine işemiştim ve uzun bir süre de canım sıkıldıkça 3. kattan balkondan aşağı işemiştim ama doğrudan bir kişiye veya malına bilerek ve isteyerek zarar vermek değildi bu. dolaylı yoldan olabilir, çiş rüzgardan insanların çamaşırlarına sıçramış olabilirdi. fakat tüm bu yaptıklarımın cezasını eski apartmanımızdaki sırpat çocuğun bize çektirdikleriyle ödediğimi düşünüyordum. bi kere bizim arabanın egzosuna çamur doldurmuş ya piç.

neyse bu olaydan sonra yine bi süre bu çocukları izledim. çocuğun adı seyid artık onu biliyorum. o iki çocuktan ciddi manada nefret ettim ben o gün. kaçan ve çamur atan. onları öldürsem ve gömsem bi gram bile pişmanlık duymam. valla bazen hitlerleşesim geliyor.

2 yorum:

Adsız dedi ki...

adamsınnn :D:D cidden bazıları çocuk değil başka birşeyler.Ben de gömücem yakında bikaçını!!

stickman dedi ki...

şimdi üşenmesem oturup "çocuk mezarlığı" isimli bi film senaryosu yazabilirim. böyle bi kıvılcım oluşturdun beynimde adsız.