Bazen şöyle bi çilingir sofrası kurmak istiyorum. Hayatımda içki içmedim ama bazen canım öyle bi rakı çekiyo ki anlatamam. Çeşit çeşit mezeler masada, batmakta olan güneş ve hafif dalgalı bi deniz karşısında, eski taş plaktan müzeyyen senar çalcak hafif cızırtılı bi şekilde. Rakımı yavaşca yudumlayıp, ufka doğru derin derin ve kısık gözlerle bakıcam. Rüzgar, denizin kokusunu burnuma taşıyacak. O müthiş lezzetli mezelerin tadına bakıcam. Ama her şeyi kendim hazırlamam lazım. Mezeleri özenli bi şekilde kendim hazırlıcam, beyaz peynirimi ve kavunumu güzelce dilimlicem. Rakı şişesini açıp doldurcam ince uzun bardağa, üstüne suyu yavaşca ve sesini hissederek dökücem. Bir iki parça buz atcam içine.Dışardan trafiğin sesine karışmış insan sesleri ve martıların o keskin çığlıkları geliyor. Birkaç kişi oltasını denize atmış kısmetlerini büyük bir sabırla bekliyorlar. Uzaklardan balıkçı takalarının motor sesleri kulağımı okşayarak geliyor. Sevgililer el ele tutuşmuş sahil boyunca yürüyolar, kimileri ise banklarda birbirlerine sarılmış oturuyolar. Ben rakımın ve mezelerin tadını çıkarırken arkadaşım eski günlerden bişeyler anlatıyor. Müzeyyen Senar'ı dinledikten sonra çıkarıyorum plağı. Kanun sesine bırakıyorum kendimi. Müzik, rakı ve meze üçgeni etrafında adeta başka bir aleme geçiyorum.
canınız çektiyse biraz olsun bastırmak için buyrun;
çilingir sofrası
