1,98

her zaman tuhaf haraketleri vardı ama üniversitede geçirdiği 6. senesinde onun artık bir nebze de olsa olgunlaşmış olacağını ve tutarlılık göstereceğini düşünmüştüm. yanılmışım... zaten iki hafta önce onunla aynı dersi almış olduğumu öğrenince nasıl bir dönem geçireceğim kabusu beynime çökmüş, beni mutsuzluklara sürüklemişti. ama ilk hafta derse gelip, ikinci hafta gelmediğini görünce yine her zamanki gibi sonraki derslere de gelmeyeceğini düşünerek huzurla derse girme hayalleri kurmuştum. o gün kampüse varıp telefonumun saatine bakınca dersin başlamasına daha bir saat olduğunu gördüm. bu bir saati kütüphaneye gidip bir kaç spor, sinema ve toknoloji dergisi karıştırarak değerlendirmek istedim. tam kütüphaneye girerken telefonum çaldı. arayan oydu. bir kaç yıl önce bir hata yapıp telefon numaramı onunla paylaşmıştım. bana dersin saat kaçta olduğunu ve nerde olduğumu sordu. mal gibi doğru söyledim. 15 dakika sonra tüm iticiliğiyle başımda belirdi. 6 yıllık üniversite hayatı boyunca ilk defa girdiği kütüphaneyi şaşkın bakışlarla süzüyor ve sık sık tavana bakıyordu. çoğu insan ilk kez girdiği bir mekanda sanki yapının en önemli kısmı tavanmış gibi başını havaya kaldırıp tavanı uzun uzun inceler.
önümdeki dergilere elini vahşice sallayıp aldıktan sonra sayfaları geçiştirip kütüphanede konuşulacak desibelin çok üstünde bir seviyede; -NAAĞĞĞBEER LAAĞN! dedi. tüm bakışları üzerimize çekmiştik bile. takındığı bu tavır ve böyle konuşması beni sinirlendirmişti. bu herifi delicesine dövmek, ağzını burnunu dağıtmak istiyordum ama boyu 1,98 idi. bu yüzden onun huyuna giderek davranışlarını elimden geldiğince kontrol altında tutmaya çalışıyordum.

dergileri elinden alıp tekrar okumaya başladım. bu yine 10-15 saniye etrafa bakıp karışma oturduktan sonra okuduğumu gördüğü halde; -eee nağbııyon? dedi. -olum bi sus, dedim. önüne bi dergi ittim ve al oku dedim. dergilerin yeni sayı olduğunu görünce, aaa her hafta yeni sayısı mı geliyor diyerek şaşırdı ve karıştırmaya başladı. sonra gidip bir kaç tane süreli sağlık yayını bulup getirdi. onları karıştırırken bana baktı, parmağıyla dergideki iç organlar çizimini göstererek, -ohaaa lan karaciğere bak hayvan gibi... dedi. bi süre geçtikten sonra; -lan hadi sıkılmadın mı gidelim hadi... dedi. -sen git derste görüşürüz... dedim. ayağa kalktı ve kolumdan çekerek beni kaldırmaya çalıştı. bir kaç zorlu denemeden sonra pes etti ve gitti. daha doğrusu gider gibi yaptı. kütüphanenin salonlarını ayıran cam bölmeden yansımasını görüyordum. benim göremediğimi sandığı bir kitaplığın yan tarafına saklanmıştı. onu çaktırmadan izlerken yaklaştığını gördüm. amacı sessizce yaklaşıp masanın üstünde duran atkımı alıp kaçmaktı ve böylece benim de gelmemi sağlayacaktı. aniden yanımda bitti ve aynı anda atkıyı tuttuk. biri 22 biri 25 yaşında iki kişi türkiye'de bir üniversitenin kütüphanesinde atkı çekiyorduk. 3-5 saniyelik çekiştirmeden sonra artık atkı piç olmuştu. -amına koduğumun delisi tamam bırak geliyorum... dedim. zaten o kadar olaydan sonra içimde en ufak bir okuma isteği kalmamıştı. kütüphaneden çıkarken kenardaki bir masaya üniversitenin aylık kültür, sanat ve spor etkinlikleri hakkında bilgi veren ufak rehberlerden dizilmişti. elimi uzatıp bir tane aldım. bu hareketimi gören 1,98 aha lan bedava mı diyerek 4-5 tane aldı. -hepsi aynı zaten neden o kadar aldın? dediğimde ise aynen şunu karşılayacak bir şekilde güldü; "GUNİAHUHAHEGU"
yolda yürürken mümkün olduğunca yana kayarak ondan uzak durmaya, onu tanımıyormuşum gibi davranmaya çalışıyordum. sınıfa vardığımızda dersin iptal olduğunu öğrendik. bu haber beni hem sevindirmiş hem de üzmüştü. bu kadar sıkıntı çektikten sonra öğrenmem gereken önemli şeylerin olduğu dersin iptal edilmiş olması beni üzmüştü. beni sevindiren şey ise 1,98 ile beni yan yana tutacak hiç bir geçerli sebebin kalmamasıydı. okuldan çıkıp bir süre yürüdükten sonra 1,98 -hadi playstationda PES (bir futbol oyunu) oynayalım... diye bir teklif sunmuştu. ona bu oyunu bilmediğimi sadece bilgisayarda basketbol oyunu oynadığımı söyledim. gerçekten de öyleydi. bu cevabım karşısında beni kolumdan tutup zorla playstation oynamaya götürmesini beklerken; -peki kardeşim, hadi görüşürüz, kendine iyi bak... dedi. bu anlık değişimi beni öylesine mutlu etmişti ki onunla PES oynamaya gitmeyi bile düşündüm ama yine anlık bir değişim yaşayıp maganda hareketlere bürünmesinden korktuğum için fırsatını bulmuşken hızlıca yanından uzaklaşıp tramvaya binerek eve gittim. bazen çok iyi muhabbeti olan, salon dj'i olduğu için beni okulun basketbol maçlarına bedava sokabilen hatta maçları dj kabininden izlememi de sağlayan bu adamın bazı zamanlar neden bu maganda tavırlara büründüğünü hayatım boyunca çözemeyeceğim.