geldi yine tipini siktiğim

bazı insanları hiç tanımadığım halde direkt olarak tiplerine çok uyuz oluyorum. böyle bi gıcık kapıyorum, sinir oluyorum onlara. ne uyuz tipin var amınakoyim. hiç sevmiyorum seni. iticilik akıyor her tarafından. gördüğüm an böyle o uyuz tipini yumruklayasım geliyor. bi defol git lan. belki benim için de böyle düşünen insanlar vardır. kesin vardır bence. hee... kurban ol sen bana pis köpek.

mutsuzluk: komik bir video, fotoğraf veya karikatür gösterdiğiniz kişinin kopması gereken yerde mal mal, öküz gibi bakıp da çok alakasız saçma sapan bi noktaya katıla katıla veya çok hafif gülmesi. bi de üstüne, komikmiş... yada aha ahaha koptum ya!.. demesi. hiç bişey demiyorum böyle durumlarda. çaresizce susup hayatıma devam ediyorum ve bir daha ona bu tarz bişey göstermeme kararı alıyorum.

insanlarla konuşurken onların dişlerine delicesine bakmaktan alamıyorum kendimi. tamamen dişlerine odaklanmış, adeta hipnoz olmuş bir şekilde bakarak dinliyorum onları. ne yaparsam yapayım alamıyorum gözlerimi onların dişlerinden. büyülenmiş bir şekilde bakıyorum. dişler... dişler çok acayip.
çoook uzun zamandır yarın yapmak istediğim ve neşeyle, keyifle, şevkle yapabileceğim bişey olduğunun sevinciyle girmedim yatağa. hep yarın bişey yapmayacak olarak veya yarın hiç istemediğim bir veya bir çok şeyi yapacak olarak girdim. aslında yarın illa da istediğim bişeyi yapayım demiyorum ben. hatta yarın birşey yapmayacak olmak bana huzur bile veriyor. (hatta bazen yarınım bile olmuyor. arada bazı yarınların kaynadığı çok oluyor mesela. iki-üç hafta yarınsız yaşadığım dönemler bile oluyor. bundan da pek şikayetçi değilim. iyi bile oluyor yarınsız yaşamak) fakat yarın o istemediğin bir veya çok daha fazla şeyi yapacak olmak varya o! o işte insana uyku bile uyutmuyor. yarın herhangi bişey yapmayacak olacak duruma gelene kadar aldığı her nefeste acı, sıkıntı, ızdırap çekiyor insan. şimdilik söyleyeceklerim bu kadar.