30 Haziran 2008 Pazartesi

kalbim artık ne kadar dayanıcak buna bilmiyorum. içim çırpınıyor. sözlerin tavırların yaralıyo, acıtıyo. bu kadar zor olmamalı. bu kadar imkansızlaştırılmamalı. bu kadar çaresiz bırakıp gidilmemeli bi insan. ne ruhum kaldırıyo artık ne bedenim. yoruldum. çok yoruldum. sana ulaşmaya çalışmanın çaresizliğinden yoruldum. çaresizce çırpınmaktan yoruldum. bu baskıyı kaldıramıyo artık bedenim. ama vazgeçemiyorum. söküp atamıyorum. silemiyorum. gözümün önünden alamıyorum seni. bi saniye bile çıkmıyosun aklımdan. bu kadar çaresiz bırakılmamalı bi insan. nasıl olduğunu, nerde olduğunu, ne yaptığını bilmeden çaresizce bırakılmamalı. çok yoruldum ama dayanıyorum. gücüm sensin. hayalin yok ediyo yorgunluğumu. umudun güç veriyor. aşkın güç veriyor, ayakta tutuyor beni. sevgin nefes aldırıyor.

1 yorum:

Adsız dedi ki...

anlatamadığım ama yaşadığım hissettiğim duyguları yazıaya dökmüşsün ;)

duygularıma tercuman olduğun için sağol ;))