29 Şubat 2012 Çarşamba

aslında bir bakıma da iyi bişey

gün içerisinde hayatı ıskaladığımı, kaçırdığımı farkettiğim anlar oluyor ve bu durum bünyede inanılmaz derecede sarsıcı bir etki yapıyor. fiziksel olarak bile bu sarsıntılı acıyı vücudumun bütün hücrelerinde, tüm organlarımda, tepeden tırnağa hissediyorum. yüksek bi yerden düşüp yere çakılmışsın gibi bir his. eğer hava hafif de olsa güneşliyse bu durum daha sarsıcı oluyor.

herhangi bir isteğe veya isteklere uzun süreli çaba, emek ve sabır neticesinde ulaşılamaması durumunda insan kendini olayların akışına bırakıyor. bir süre bunun farkındalığında yaşarken umut etme isteği de bu süre içinde yok oluyor. sonrasında isteme isteği bile yok oluyor. hatta uzunca bir süre isteme isteğinin olmadığı, herhangi bir şey istemenin aklının ucundan bile geçmediği bir hayat yaşıyorsun hiç farkında olmadan. (belki de bir eksiklik değildir) sonra bişey oluyor. bişey istiyorsun. hatırlıyorsun filan. bişeyler istiyor olma halini hatırlıyorsun. garip oluyor.

1 yorum:

Firarî Yolcu dedi ki...

o yeniden isteme isteği gelince insan olduğumu anlıyorum.