derya kuzusu bunlar!

Bana sürekli balıklarından bahsediyor. Hiç ilgilenmediğim halde ayıp olmasın diye balıklara meraklı bir insanmışım gibi davranıyorum. Değişik değişik balık isimleri söylüyor. Onların bir takım özelliklerini anlatıyor. Bende o çeşitler konusunda bi uzman edasında görüşlerimi bildiriyorum. Zaman zaman tonlaması daha heyecanlı bir hal alıyor. Bazı balıkların çok büyüdüğünü ve türlü şaklabanlıklar yaptığını söylüyor. Aynı tonlamayla ona katılıyorum. Hadi be! Oha vallamı len! Heyt bea! Diyorum. Kapıda onu beklerken gerçekleştirdiğimiz bu sohbet çok hoşuna gitmiş olacak ki beni ısrarla eve davet edip bu ilginç balıkları görmemi istiyor. Ayakkabılarımı çözmeye üşendiğim için patlıyorum artık. Lan siktirtme balıklarını! Yeter sus çık artık, iki saat oldu geleli diyorum. İşte o an gözleri doluyor, hemen içeri koşup akvaryumuna doğru eğiliyor ve başlıyor balıklarıyla konuşmaya. Açık kalan salon kapısından onu görebiliyorum. Korktunuz mu canlarım, korkmayın lütfen. Ben hep yanınızdayım diyor. Sizler benim tek dostlarımsınız diyor. Gözyaşlarıyla akvaryumdaki su ve tuz seviyesini artırıyor. Bu duruma içim burkulduğundan hemen bir cdciye gidiyorum. kayıp balık nemo’nun dvdsini çektiriyorum. cdci’den dvdnin üstüne “aslında ben de balıkları çok severim… bi dost” yazmasını istiyorum, beni kırmıyor ve bunu yapıyor. Sonra bir gece vakti bu dvdyi kapısının önüne bırakıp kaçıyorum. ama şimdi hiçbi yere bağlayamadım ben bu olayı. Su ürünleri okuyan arkadaşlar varsa aramızda, onlarında yapabileceği bir şey yok. Ne yapabilirler ki. Akvaryum balıklarından çıktım yola ama şu an küçükken gittiğimiz ve pek eğlendiğimiz balık hali geldi aklıma. Oradaki balıkları düşünmek istiyorum bi süre. Müsaadenizle… sana küçük hamsiler aldım balık pazarından…

(bu arada hakkaten akvaryumlara ve o şaşkın japon balıklarına bi hayranlık, bi merak başladı bende)