28 Ocak 2008 Pazartesi

OLMALI

İsmini söyleyip duruyorum. Sesli sesli. Zaten yüreğimde sürekli tekrar eden ismini dışarıya doğru öyle bi söylüyorum ki, kendime şaşırıyorum. şirin şirin, minik minik, çok sevimli şeyler söylüyorum. Bomboş odanın duvarlarında yankılanıyo ismin. Yerimden kalkamıyorum böyle olunca, çakılıp kalıyorum. Ağlamaktan salya sümük olmuş bi şekilde, ağzıma girecek sümüklere aldırmadan daha yüksek sesle haykırıyorum ismini. yine duvardan dönüyo o ses. tokat gibi çarpıyo suratıma. ses tellerim patlayana kadar, bayılana kadar, ölene kadar yapabilirim bunu. seslenişime bi sesleniş gelene kadar yapmak en güzeli olurdu aslında. öyle olmalı.

1 yorum:

Felagund dedi ki...

o seslenişi beklemektir zaten mesele. ama bazen hiç gelmez. dudakların buruşup sallanan sandalyede elinde bastonunla kalakalırsın. galiba ben öyle olucam :(